Τρίτη, 17 Οκτωβρίου 2017, 7:49:29 μμ

Αρθρογραφία

Δευτέρα, 16 Οκτώβριος 2017 21:40

Κώστας ο ‘’αριστερός’’*

Γράφτηκε από τον

Του Αναστάσιου
Αμανατίδη. 

 

Όταν το Δροσάτο είχε ομάδα, εννοούμε την ‘’χρυσή εποχή’’ του Μακεδονικού, γύρω στο 1980, ήταν ο πιο υπολογίσιμος αντίπαλος στην Α1 Κατηγορία του Κιλκίς. Διέθετε ποδοσφαιριστές που θα μπορούσαν να σταδιοδρομήσουν σε ομάδες ανώτερων κατηγοριών. Μεταξύ αυτών διακρινόταν ο νεαρός (τότε) φοιτητής Κώστας Τερζενίδης* στην θέση του αριστερού μπακ. Ήταν πολύ ταχύς και χρησιμοποιούσε αποτελεσματικά, χωρίς δυσκολία και τα δύο πόδια, περισσότερο όμως το αριστερό. Σκέτο φαρμάκι αυτό!  Γι’ αυτό και καθιερώθηκε στα αριστερά της ομάδας. Εκτός αυτών είχε και την ευχέρεια να εκτελεί με επιτυχία τα πέναλτι. Αυτά, εκτός των άλλων, θέλουν επί πλέον ψυχραιμία και μυαλό. Και ο Κώστας διέθετε και από τα δύο!

Δευτέρα, 16 Οκτώβριος 2017 21:39

Νομοθετώντας την τραγωδία

Γράφτηκε από τον

Του Ανδρέα Μακρίδη. 

 

Πρόκειται να γίνεις πατέρας. Καταφθάνεις στο νοσοκομείο όπου γεννά η γυναίκα σου. Τα πάντα έχουν ολοκληρωθεί, και το παιδί είναι υγιέστατο όπως ευχόσουν. Το πρόσωπο του γιατρού ωστόσο, δεν είναι τόσο χαρούμενο όσο θα περίμενες. "Ξέρετε, έχουμε ένα πρόβλημα" σου λέει.
"Το φύλο του παιδιού δεν είναι ακριβώς καθορισμένο" συνεχίζει ο γιατρός, "αλλά το κράτος θέλει οπωσδήποτε να δηλώσουμε ένα φύλο για το βρέφος. Κατά πάσα πιθανότητα θα είναι αγόρι – με μια μικρή και αβλαβή εγχείρηση και μια επακόλουθη ορμονική θεραπεία, θα μπορούσαμε να το εξασφαλίσουμε κι αυτό, αλλά δεν μπορούμε να αποκλείσουμε και την πιθανότητα να εξελιχθεί διαφορετικά. Τι θα θέλατε να κάνουμε;". 

Ο Σεπτέμβριος του 1968 με βρίσκει να υπηρετώ την στρατιωτική μου θητεία, ως οπλίτης ιατρός, στη Μοίρα Πυραύλων στην Αργυρούπολη του Κιλκίς. Ήταν ο μήνας που εντάθηκε η προσπάθεια της ‘επαναστατικής’  κυβέρνησης των συνταγματαρχών να προωθήσουν προς υπερψήφιση, ύστερα από δημοψήφισμα, το Σύνταγμα Μητρέλια*.

Τετάρτη, 11 Οκτώβριος 2017 22:35

Οι νόμοι και η εφαρμογή τους

Γράφτηκε από τον

Γράφει ο Τάσος Ναούμης, παιδίατρος, Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

 

Για να τηρούνται οι νόμοι χρειάζονται δύο προϋποθέσεις: η ακλόνητη βούληση του κράτους  να εφαρμόζει τους νόμους που ψηφίζει και η αποδοχή των νόμων από τους πολίτες. Οι νόμοι για να είναι κοινωνικά αποδεκτοί θα πρέπει να είναι δίκαιοι και να δίνουν ολοκληρωμένες λύσεις σε πραγματικά προβλήματα.  
 Οι παραβάσεις του κώδικα οδικής κυκλοφορίας  αποτελούν το πλέον οφθαλμοφανές και αδιαμφισβήτητο παράδειγμα ανομίας  που αγγίζει την καθημερινότητα των Ελλήνων. Μια βόλτα στην Θεσσαλονίκη το Σαββατοκύριακο αποκαλύπτει ότι οι Έλληνες ζούμε σε συνθήκες …παρανομίας. Μεγάλες ταχύτητες στους κεντρικούς άξονες, παράνομα παρκαρισμένα αυτοκίνητα παντού, ακόμη και στην κεντρικότατη οδό Τσιμισκή και διπλοπαρκαρισμένα αυτοκίνητα αφημένα οπουδήποτε χωρίς καμία έγνοια για την ενόχληση που προκαλούν. Στην μικρή μας πόλη παρατηρούνται τα ίδια ακριβώς φαινόμενα σε μικρότερη ίσως κλίμακα.

Του Κώστα Σιωνίδη
Δημοτικού Συμβούλου Παιονίας. 

 

Την Παρασκευή 29 Σεπτεμβρίου σε πρωινή εκπομπή του Αντ1 συζητήθηκε το τέλος συντήρησης κοιμητηρίων των 10 ευρώ ανά οικογένεια, που ανταποδοτικά χρεώνει ο Δήμος Παιονίας τους δημότες για την συντήρηση των 45 κοιμητηρίων που έχει υπό την φροντίδα του.
Η διάθεση των δημοσιογράφων ήταν προφανώς να λοιδορήσουν το θέμα διότι το παρουσίαζαν σαν τέλος ταφής που επιβάλλεται σε νέους ανθρώπους κλπ.
Παρενέβη στην συζήτηση ο Αντιδήμαρχος Οικονομικών του Δήμου ο οποίος δεν κατάφερε να στρέψει το θέμα στη πραγματική του διάσταση, ακόμη ίσως και να τους προκαλέσει να ψάξουν πόσο πληρώνουν εκείνοι στους Δήμους που κατοικούν, όπου οι κάτοικοι είναι δεκάδες ή εκατοντάδες χιλιάδες και τα κοιμητήρια  μονοψήφια.

Τρίτη, 10 Οκτώβριος 2017 21:45

Το αντάρτικο στους πλειστηριασμούς

Γράφτηκε από τον

Του Ανδρέα Μακρίδη. 

 

Ένα άοπλο αλλά αποτελεσματικό αντάρτικο συνεχίζει τον πόλεμο κατά των Μνημονίων. Είναι εκείνο των ομάδων κατά των πλειστηριασμών, που εξασφαλίζει σιγά-σιγά στηρίγματα στον κρατικό μηχανισμό – στη Δικαιοσύνη και στα Σώματα Ασφαλείας. Πρόκειται άραγε για μαγική εικόνα, ή μήπως όχι;

Οι επιτυχίες του κινήματος κατά των πλειστηριασμών, είναι πράγματι εντυπωσιακές. Τα μέλη του μπουκάρουν στα δικαστήρια όπου κρίνεται η τύχη των “κόκκινων δανείων” και των αξεχρέωτων ακινήτων, προπηλακίζουν και τρομοκρατούν τους συμβολαιογράφους, αναβάλλουν και ματαιώνουν τις διαδικασίες. Όπως θα περίμενε κανείς, το κίνημα συγκεντρώνει τα φώτα της δημοσιότητας και πρωταγωνιστεί στα δελτία ειδήσεων, χωρίς ωστόσο κανείς να επεμβαίνει. Γιατί άραγε;

Γράφει ο Νότης Μαριάς, Πρόεδρος του Κόμματος «ΕΛΛΑΔΑ – Ο ΑΛΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ», Ευρωβουλευτής, Καθηγητής Θεσμών ΕΕ στο Πανεπιστήμιο Κρήτης. 

 

Στα πλαίσια της σύσκεψης για το «προσφυγικό», που πραγματοποιήθηκε στις 19 Αύγουστου 2016, στο Ηράκλειο με τη συμμετοχή Ευρωβουλευτών, Βουλευτών, Δημάρχων και του Περιφερειάρχη Κρήτης, είχα εγκαίρως προειδοποιήσει ότι πρόκειται να αρχίσουν οι επιστροφές «προσφύγων» στην Ελλάδα, από κράτη μέλη της ΕΕ, βάσει του καθεστώτος του  Δουβλίνου.

Δευτέρα, 09 Οκτώβριος 2017 21:00

Δ. Μάρδας: Παιχνίδι κυριαρχίας: 0,7% vs 99,3%

Γράφτηκε από τον

Του Δημήτρη Μάρδα
Καθηγητή Πανεπιστημίου,

Βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ Β’ Θεσσαλονίκης. 

 

Η ανισότητα που υφίσταται στον πλανήτη επισημαίνεται με γλαφυρό τρόπο ακόμη και από διάφορες τράπεζες, όπως την Credit Suisse, η οποία κάθε χρόνο δίνει τη κατανομή του παγκόσμιου πλούτου. (βλ. Διάγραμμα  - Πυραμίδα του πλούτου για το 2016).
34 εκατομμύρια άτομα, δηλαδή το 0,7% του πληθυσμού των ενηλίκων του πλανήτη, ελέγχουν το 45,2% του παγκόσμιου πλούτου, κατέχοντας περιουσιακά στοιχεία της τάξης των 112,9 τρις δολαρίων!

Δευτέρα, 09 Οκτώβριος 2017 20:51

Έκλεισες ραντεβού;

Γράφτηκε από τον

Του Αναστάσιου
Αμανατίδη.

 

Η είδηση στα ‘ψιλά’ της εφημερίδας ‘Ειδήσεις’ του Κιλκίς έλεγε, ότι με εντολή του Υπουργείου, (με σαφές υπονοούμενο, ότι οι νόμοι και οι αποφάσεις ψηφίζονται στην Αθήνα και εφαρμόζονται με σπουδή και αυστηρότητα στην επαρχία), οι ασφαλισμένοι, (συνήθως συνταξιούχοι γεράκοι και γριούλες), όταν πρόκειται να πάνε στο Κέντρο Υγείας Δροσάτου (αλλά και σε κάθε Κέντρο), για να γράψουν τα φάρμακα, που παίρνουν χρονίως, όπως για πίεση, καρδιά, ζάχαρο, αρθριτικά κλπ, πρέπει προηγουμένως να κλείνουν ραντεβού.
Η είδηση της εφημερίδας, μου έφερε στο νου σχετικό περιστατικό στο ιατρείο μου, του επί της οδού Γ. Καπέτα 14,  με ‘θύμα’ αμύητο και ‘αθώο’ περί των νοσοκομειακών ραντεβού στο επαρχιακό Κιλκίς, έναν Πόντιο, πριν από τριάντα τόσα χρόνια!  Ήταν τότε, που πρωτοεφαρμοζόταν ο θεσμός, σύμφωνα με τον οποίο, για να εξετασθεί κανείς στα τακτικά εξωτερικά ιατρεία του Νοσοκομείου, έπρεπε να είχε κλείσει προηγουμένως ραντεβού. Αυτό γινόταν συνήθως μέσω τηλεφώνου. Δεν θυμάμαι, αλλά νομίζω πως ήταν μάλλον  γύρω στα μέσα της δεκαετίας του 1980, που άρχισε η εφαρμογή του γενικά σωστού, για μένα, μέτρου. Στην αρχή, τον πρώτο καιρό, μέχρις ότου εξοικειωθεί ο κόσμος,  τα πράγματα ήταν ελαστικά και υπήρχε αρκετή κατανόηση και ανοχή από πλευράς νοσοκομειακών υπηρεσιών για αυτούς που επικαλούνταν άγνοια. Αργότερα όμως σκληρύνθηκε η συμπεριφορά και η κατάσταση, για όσους δεν συμμορφωνόταν, για αυτό και πολλοί ‘ανυποψίαστοι’ βρίσκανε πόρτες κλειστές ερχόμενοι με ‘απαιτήσεις’ στα εξωτερικά ιατρεία!.
Μία ζεστή μέρα καλοκαιριού, μου έρχεται στο ιατρείο, λίγο πριν από τις 2 το μεσημέρι, ο 65άρης πάνω – κάτω, Σαββαντίδης κατά δήλωσή του, από το Κάτω Θεοδωράκι, άγνωστος ως φυσικό πρόσωπο, αλλά γνωστής επιφανούς ποντιακής οικογένειας, στον Πόντο και στην Ελλάδα, τύπος αστικοποιημένου Ποντίου χωρικού.  Δεν θυμάμαι το μικρό του όνομα, ούτε και τον ίδιο νομίζω ότι τον ξαναείδα στο παρελθόν. Είχε μια δύσκολη αναπνοή, ήταν βλέπετε και οι πολλές σκάλες του ιατρείου, αλλά γενικά φαινότανε, ως χρόνιος αναπνευστικός, με τα ‘βρογχικά’ κατάλοιπα των κακουχιών των προσφύγων της πρώτης γενιάς και των ταλαιπωριών της Κατοχής και του Εμφυλίου. Περισσότερο εντυπωσίαζε ο εκνευρισμός  και η βιασύνη του.
…Φοβάμαι, πως θα χάσω το λεωφορείο. Ήταν η πρώτη κουβέντα του!   …Δες μου, σε παρακαλώ, κάπως γρήγορα… …Είμαι από το Κάτω Θεοδωράκι …Μένω στην Αθήνα εδώ και χρόνια. …Ήρθα να περάσω το καλοκαίρι στο  χωριό…. είπε, χωρίς να κατεβάσει το σακάκι από το μπράτσο του.
Και γιατί τέτοια ώρα; τον ρώτησα.
…Έχω χρόνια βρογχικά. …Είπα να πάω στο νοσοκομείο για εξέταση. Αυτό το νοσοκομείο του Κιλκίς, που έχτισαν οι γονείς μας. Είμαι και ΠΑΣΟΚ και ένοιωθα την υποχρέωση να δω την αλλαγή… Την αλλαγή από τότε που για να εξετασθείς στο νοσοκομείο έπρεπε να περάσεις βουλευτικό γραφείο!...
Πήρε μια βαθειά ανάσα και συνέχισε, χωρίς να καθίσει!
…Στα εξωτερικά ιατρεία του Νοσοκομείου είχε πολύ κόσμο! Φώναζαν ονόματα και οι άρρωστοι ένας – ένας έμπαιναν για εξέταση. Έβλεπα, που έφευγαν με την συνταγή στο χέρι. Μεσημέριασε και κανείς δε μου έδινε σημασία. Τελείωσαν και σταμάτησε το μεγάφωνο να καλεί ονόματα… Στο τέλος έφυγαν όλοι! Γιατροί και νοσοκόμοι…
…Αποτόλμησα, τότε, να διαμαρτυρηθώ!
…Ρώτησα την πρώτη με άσπρη μπλούζα, προϊσταμένη νομίζω,  στο γραφείο κινήσεως:
…Εγώ πότε θα εξετασθώ;
…Έχεις κλείσει ραντεβού* κύριε;
…Άκουσα, αλλά έκανα, πως δεν κατάλαβα και ξαναρώτησα:
…Θέλω να εξετασθώ. Πέρασε η ώρα και εγώ θέλω να φύγω και στο χωριό με το ΚΤΕΛ.
…Σε είπα κύριε, για να εξετασθείς, πρέπει να είχες κλείσει ραντεβού, είπε σταθερά, χωρίς να με νοιώθει η προϊσταμένη.
…Τι να σου πω κύριε Αμανατίδη, έγινα έξω φρενών, βγήκα έξω στο δρόμο συγχυσμένος, είπα το παράπονό μου σε κάποιον, που συνόδευε  ασθενή, που πήρε εξιτήριο και αυτοί με στείλανε σε σένα.
…Πήγαινε, μου λένε, στον Τάσο Αμανατίδη τον γιατρό  -αυτοί σε ξέρανε- να σε ιδεί, να σε εξετάσει και να κάνεις σίγουρα τη δουλειά σου! Είναι και δικό μας παιδί, εννοώντας ότι είμαι καλός Πόντιος πατριώτης.
…Λέγομαι  Σαββαντίδης και είμαι από το Κ. Θεοδωράκι, αλλά μένω χρόνια στην Αθήνα, συνταξιούχος τώρα…,  αυτοσυστήθηκε και έτσι έμαθα την ταυτότητά του , που γράφω στην αρχή. (Γνώριζα έναν πολύ καλό άνθρωπο, κοινωνικό και πρόσχαρο Σαββαντίδη στο χωριό, ενώ όλοι μιλούσαν με τα καλύτερα λόγια για έναν άλλο Σαββαντίδη Γεώργιο*, τον καθηγητή του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων).
…Ακούς εκεί ραντεβού και ana – ana m.., γιατρέ μου…
…Έγινα 67 χρονών, (έμαθα και την ηλικία του), και δεν βγήκα ποτέ ραντεβού… Ακούς εκεί… Ήρθα στην πατρίδα μου για να μου ρωτήσουν, αν έκλεισα ραντεβού στο νοσοκομείο του Κιλκίς!     Είμαι και ΠΑΣΟΚ! (μάλλον επειδή παρεξήγησε το “δικό μας παιδί” του άλλου)
Για να επαναλάβει φανερά οργισμένος … Γαλλο – ελληνο - τουρκιστί: Ακούς εκεί:
Ραντεβού και ana ana m..!
 
   * Ραντεβού: Δάνειο από τα γαλλικά: Rendez - vouz. Συνάντηση, συνήθως ερωτευμένων, σε προκαθορισμένο σημείο και χρόνο.
Από εδώ και τα ‘ραντεβουδάκια’, οι παστίλιες, ροζ και πράσινες, με ευκάλυπτο και μέντα, για τον λαιμό, αλλά και για ευχάριστη ανάσα των ερωτευμένων κατά τις συναντήσεις τους στα ραντεβού.
* Σαββαντίδης Γεώργιος (1933 – 2012). Καθηγητής φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων και Αντιπρύτανης αυτού (1984 – 1986), από το Κάτω Θεοδωράκι Κιλκίς. Έγινε γνωστός με την συγγραφή στην ποντιακή των Αστερίξ και Οβελίξ.
   Κιλκίς Σεπτέμβριος 2017      Αναστάσιος  Αμανατίδης

Του Κώστα Τερζενίδη. 

Το διάστημα αυτό παρακολουθώ –με μια δόση έκπληξης- τη θρυλική αμερικάνικη σειρά κινουμένων σχεδίων Τομ και Τζέρι, που αν και αμερικάνικη ομολογώ πως ακόμα μου αρέσει. Η έκπληξή μου έχει να κάνει με το γεγονός πως τα τελευταία επεισόδια αυτής της… σειράς είναι γυρισμένα στο Κιλκίς και προβάλλονται με επιτυχία στο πανελλαδικό κοινό!

Ο Τζέρι, το θρυλικό ποντικάκι της σειράς έκανε –λέει- την εμφάνισή του στο νοσοκομείο του Κιλκίς και όπως τόχει συνήθειο, αναστάτωσε τους πάντες! Άρχισε να τριγυρνά από κλινική σε κλινική, με τις νοσοκόμες –σε ρόλο Τομ- να το κυνηγούν μέσα σε θαλάμους ασθενών, με τους γιατρούς να παρατούν ασθενείς και να τρέχουν ξωπίσω του αλαφιασμένοι και με τις σύριγγες ανά χείρας, αλλά που να πιαστεί ο… Τζέρι.

Σελίδα 1 από 168