Το επεισόδιο της Γεωργίας έδειξε με τον πιο καθαρό τρόπο ότι η σύντομη (με μακροϊστορικούς όρους) περίοδος όπου η Αμερική ήταν η μοναδική υπερδύναμη έληξε. Υπήρξε πράγματι ένα «παράθυρο», αμέσως μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ενωσης, χωρίς αντίπαλον δέος. Η Κίνα ήταν αβέβαιη για τον ρόλο που ήθελε να παίξει και η Ευρώπη νοιαζόταν περισσότερο για την ευζωία, παρά για τον ρόλο της υπερδύναμης. Τώρα όμως τα πράγματα άλλαξαν.
Οι ΗΠΑ ξόδεψαν σοβαρό στρατηγικό κεφάλαιο, χρήματα, στρατό, διπλωματία στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ. Και στις δύο περιπτώσεις έχουν αποτύχει παταγωδώς, καθώς οι Ταλιμπάν προελαύνουν προς Καμπούλ και το Ιράκ μοιάζει με παζλ που έχει σπάσει χωρίς ελπίδα επανασυγκόλλησης.
Ο πρόεδρος Μπους ξέρει καλά πως μπορεί να μιλάει σκληρά απέναντι στο Ιράν ή τη Ρωσία, αλλά στην πράξη δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Και σίγουρα δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει φερέγγυα την απειλή στρατιωτικής επέμβασης σε άλλο μέτωπο. Η Αμερική έχει υπερχρεωθεί θεαματικά και δεν έχει τα χρήματα ή τον στρατό για άλλη στρατιωτική περιπέτεια.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ