Σάββατο, 20 Ιανουαρίου 2018, 7:26:02 πμ

Αρθρογραφία

Σάββατο, 11 Νοέμβριος 2017 20:53

Η μέτρηση της πίεσης στο αγροτικό ιατρείο

Γράφτηκε από τον

Του Αναστάσιου
Αμανατίδη.-

Οι περισσότεροι άνθρωποι εκλαμβάνουν και έχουν ταυτίσει την κανονική αρτηριακή πίεση με την σωματική δύναμη και την ευεξία του οργανισμού. Γι’ αυτό και σε κάθε κακοδιαθεσία τους προστρέχουν στην μέτρηση της αρτηριακής πίεσης!
    Όταν υπηρετούσα στο αγροτικό ιατρείο της Τερπύλλου.
(1971 – 1972) έβλεπα να αποδίδονται μυθικές αξίες σ’ αυτήν από τους κατά τεκμήριο απλοϊκούς, αλλά μονίμως κουρασμένους και παραπονεμένους χωρικούς. Τους έβλεπα, που συνωστίζονταν καθημερινά στο ‘δημόσιο’ αγροτικό ιατρείο, απαιτώντας μέτρηση της πίεσης, με σηκωμένο το μανίκι, πάντοτε του αριστερού χεριού, γιατί αυτό το χέρι είναι πιο κοντά στην καρδιά!
   Οι απλοί άνθρωποι, σε κάθε αδυναμική κατάσταση, σε κάθε κεφαλόπονο, ζάλη, ακεφιά και αίσθημα εξάντλησης και λοιπά ακαθόριστα γενικά συμπτώματα, το πρώτο πράγμα που σκέφτονται, είναι να προστρέξουν στο γιατρό, ιδιαίτερα όταν είναι και ‘κρατικός’, για να μετρήσουν την πίεση. Αν βρεθεί αυξημένη, εκτός από την ενοχοποίησή της για τα υποκειμενικά τους συμπτώματα (κεφαλόπονο κλπ), το γεγονός αποδίδεται συνήθως στο ‘γερό’ φαγητό της προηγούμενης μέρας!
   …Σε είπα τα πολλά αυγά που έφαγες χθες, ανέβασαν την πίεση… Άλλη φορά δεν πρόκειται… και άλλα παρόμοια του καταμαρτυρούσε του ανήσυχου γέρου, η συνήθως συνοδεύουσα γκρινιάρα σύζυγος.
   Νόμιζαν οι αφελείς, ότι οι ‘δυνατές’ τροφές (αυγά, χοιρινά κλπ) μπαίνουν απ’ ευθείας στο αίμα και  στις ‘φλέβες’, με αποτέλεσμα να το κάνουν επικινδύνως ‘δυνατό’, ικανό να σπάσει τα αγγεία και να πάθουν εγκεφαλικά επεισόδια, τα οποία είναι αυτά που τους τρομάζουν και τα οποία απεύχονται. Ο κάθε δε πονοκέφαλος, ή ζάλη, θεωρούνται ότι  είναι πρόδρομα συμπτώματα της μέλλουσας να επέλθει θύελλας.
   Και επειδή συχνοί και καθημερινοί είναι οι πονοκέφαλοι και οι πάσης φύσεως υποκειμενικές ‘ζάλες’ και ‘αδυναμίες’ και ‘ακεφιές’, γι’ αυτό και η συχνότερη εξέταση για τον αγροτικό ιατρό, ήταν η μέτρηση της πίεσης. Και όχι μόνον στους χώρους του αγροτικού ιατρείου, όπου υπήρχε και κάποιος στοιχειώδης σεβασμός!
   Ακόμα, όταν επρόκειτο  να επισκεφθώ κάποιον άρρωστο στο σπίτι του, (καθημερινό φαινόμενο), έπρεπε πρώτα να εξετάσω την πίεση όλων των γυναικών, που ευρέθησαν ‘όλως τυχαίως’ στο προσκεφάλι του γείτονα ασθενή. Αλλ’ εγώ αντιλαμβανόμουνα, ότι ήταν πρόσχημα το ενδιαφέρον για τον ασθενή, γιατί μετά την μέτρηση της πίεσής τους, που πάντα φρόντιζα να προηγηθεί, για να απαλλαγώ από την παρουσία τους, εύχονταν τα ‘περαστικά’, και αποχωρούσαν χωρίς να αναμένουν την γνώμη του γιατρού γα τον ασθενή, γιατί έπρεπε να επιστρέψουν στο σπίτι, όπου τις ανέμεναν βουνό οι δουλειές!
   Αλλά και στο καφενείο ή την ταβέρνα, μπορούσε να στηθεί πρόχειρο εξεταστήριο αρτηριακής πίεσης, αν έκαμνε το λάθος  ο γιατρός να κρατά και να μπαίνει με την ιατρική του τσάντα!
    Ένα πρωί στην στάση του ΚΤΕΛ έτυχε να βρεθώ ανάμεσα σε αναμένοντες την άφιξη του λεωφορείου, για το Κιλκίς. (Δεν είχα ακόμη αυτοκίνητο, καλοκαίρι του 1971)
    … Γιατρέ, τώρα που σε βρήκαμε μιας και αργεί το λεωφορείο, δε μου μετράς και την πίεση; Απαίτησε φυσικότατα, χωρίς κανένα ενδοιασμό, η μακαρίτισσα, πλέον, Λάμπη (Ευλαμπία). Για να συνεχίσει με κάποιο αφοπλιστικό χαμόγελο… Εσύ τ’ εμέτερον είσαι…
   Έτσι εκεί στο ύπαιθρο, στη μέση του δρόμου, μπροστά στα μάτια των λοιπών.  
   Η αείμνηστη γηραιά Λάμπη, χήρα του Χαμπίτσου (Χαράλαμπου Παυλίδη),  Καυκάσια ανδρογυναίκα, διατηρούσε και μετά τον θάνατο του φιλήσυχου άνδρα της το κεντρικό καφενείο του χωριού, όπου και η στάση επιβίβασης και αποβίβασης του λεωφορείου. Γυναίκα ηλικιωμένη, μονοπωλούσε την συζήτηση και δημιουργούσε εκ του μη όντος ατμόσφαιρα και καταστάσεις. Στην προκειμένη περίπτωση ήταν βέβαιο, πως τη μέτρηση της δικής της πίεσης  έμελλε να την μιμηθούν και οι άλλοι της αναμονής!
    Ήδη τσάκισε το μανίκι του ‘αριστερού’ χεριού…
   Δε βρέθηκε να έχει υψηλή πίεση. Όμως ελέγχοντας την πίεση, είδα από τους κτύπους, ότι είχε κάποια αρρυθμία. Είπα, να αφήσουμε την πίεση και να δούμε την καρδιά.
   Τι το ήθελα να το πω δημόσια! Μετάνοιωσα! Γιατί εισέπραξα μια απαξιωτική για μένα απάντηση:
   …Εγώ για την καρδία μ’, αν έν’, έχω τον γιατρό μ’, γιατρέ, εσύ τέρε μόνον την πίεση! (Αν είναι για την καρδιά μου, γιατρέ, εγώ ξέρω να πάγω στον γιατρό, από εσένα θέλω να ιδείς μόνο την πίεση).
    Α… ώστε έτσι; Πήρα το μήνυμα. Ο ιατρός στο χωριό είναι να μετρά πιέσεις! Η υπόδειξη της γηραιάς Λάμπης της Τερπύλλου, ήταν για μένα το κερασάκι της τούρτας. Καλή είναι και η ιεραποστολή στο χωριό είπα, αλλά ο γιατρός ολοκληρώνεται και καταξιώνεται στο νοσοκομείο! ‘Κόντευα’ να τελειώσω ένα ακόμη πανεπιστήμιο, ασκούμενος στην ποντιακή, ακόμη και την τουρκική! (Πλαγιοχώρι, η μισή Τέρπυλλος και το μισό Διπόταμο!).  Επέσπευσα την αποχώρηση από το αγροτικό ιατρείο της Τερπύλλου. Τον Απρίλιο του 1972 προσλήφθηκα στην παθολογική του νοσοκομείου Κιλκίς, με δίμηνες συμβάσεις, μέχρις ότου έρθει η κανονική τοποθέτηση, που ευτυχώς δεν άργησε.
   Επανερχόμενος στο θέμα της πίεσης, λέγω ότι το καλό, τουλάχιστον για μένα και τους λοιπούς γιατρούς, ήταν ότι εκείνα τα χρόνια δεν γνώριζαν οι άνθρωποι, ότι ο γιατρός μετρά, με τα ακουστικά πάντα στα αυτιά, δύο πιέσεις και όχι μία, την συστολική (τη μεγάλη ή υψηλή), αυτήν που ήξερε ο κόσμος και τη διαστολική ( τη μικρή ή χαμηλή), αυτήν που δεν γνώριζε ακόμη!
   Η δεύτερη, η μικρή πίεση η διαστολική των γιατρών ‘ανακαλύφθηκε’   από το ευρύ κοινό αργότερα, ως πλέον σημαντική της πρώτης της υψηλής, της λεγόμενης συστολικής των γιατρών. Σ’ αυτήν, την μικρή, αποδόθηκαν όλες οι επιβαρυντικές για την καρδιά επιπτώσεις της αρτηριακής πίεσης, σε βαθμό που την βάφτισαν, πράγμα που ισχύει, για τον απλό λαό μέχρι σήμερα, ως η πίεση της καρδιάς. Και γι’ αυτό  θέλουν οπωσδήποτε να μετράται σχολαστικά!
   …Την πίεση της καρδιάς, γιατρέ! …Πόση είναι η πίεση της καρδιάς;
 εισέπραττα σε απαιτητικό τόνο, για να ακολουθήσει ένα μίνι ιατρικό συμβούλιο με τον εξεταζόμενο περί του πρακτέου, καθότι οι οκτώ στους δέκα νεοέλληνες είναι ‘γιατροί’!.  
   Με την αγχώδη και λάθος νοοτροπία του απλού κόσμου να ερμηνεύουν τα παιγνίδια της πίεσης, οι ατυχείς περιπατητικοί ‘ασθενείς’ περιπίπτουν πολλές φορές στον φαύλο κύκλο του φαινομένου της ψυχογενούς αυξομείωσης της πίεσης, μια έννοια που δύσκολα γίνεται κατανοητή και επιδεινώνει περισσότερο υποκειμενικά τον ασυμπτωματικό, ή με συμπτώματα από άλλη αιτία, άνθρωπο! Γιατί η υπέρταση αυτή καθ’ εαυτή δεν έχει συμπτώματα! Μακάρι να ειδοποιούσε…
   (Το φαινόμενο της μέτρησης της πίεσης, αξίζει να λεχθεί εδώ για την ιστορία, τώρα που τα γράφω μετά από πολλά χρόνια, εξελίχθηκε σε κυρίαρχη απασχόληση για τον κατοπινό αγροτικό ιατρό, τουλάχιστο στην περιοχή που εργάσθηκα εγώ, για να δώσει και αυτό τη θέση του, με την εισαγωγή των ατομικών ψηφιακών πιεσομέτρων, στην άλλη μεγάλη επίδοση των αγροτικών ιατρών, στην απέραντη συνταγογραφία όλων των ταμείων, ως κύρια προσφορά του αγροτικού ιατρού, ιδίως του ανειδίκευτου, στους ασφαλισμένους όλων των φορέων.( Εκείνα τα χρόνια τα δικά μου, δεν υπήρχε η συνταγογραφία του ΟΓΑ, ενώ το ΙΚΑ και το ΤΕΒΕ είχαν τους δικούς τους γιατρούς).

Κιλκίς Νοέμβριος 2017  

Πέμπτη, 09 Νοέμβριος 2017 20:12

Πριμ είπατε; Πάρτε και το σακάκι μου

Γράφτηκε από τον

Του Αναστάσιου Αμανατίδη.

 

Ήρθε και η σειρά μας να παίξουμε κι εμείς στο Καλαμπάκι, με την άγνωστη τοπική ομάδα, που βγήκε πρωταθλήτρια ερασιτεχνών Δράμας εκείνη τη χρονιά, (1975).  Σχεδόν όλοι οι αντίπαλοί μας πήραν βαθμό ή βαθμούς μέσα εκεί στο μεγάλο θρακιώτικο χωριό του εύφορου κάμπου της Δράμας.
Ωστόσο εμείς στον Κιλκισιακό, αν και καλύτεροι ως ομάδα, (σύνολο και παίκτες – και ιστορία - ), κυριευμένοι από το άγχος της ανόδου στη Β’ Εθνική κατηγορία, θέλαμε οπωσδήποτε να εξασφαλίσουμε τους βαθμούς της εκτός έδρας νίκης!

Κυριακή, 05 Νοέμβριος 2017 22:03

Η αγωνία του έθνους-κράτους

Γράφτηκε από τον

Του Ανδρέα Μακρίδη.

 

Τα γεγονότα στην Καταλωνία, η ανταρσία, το δημοψήφισμα, η στάση των αρχών κι η προφυλάκιση της τοπικής κυβέρνησης, μας γύρισαν δεκαετίες πίσω, στη βία των δικτατόρων και στα δίκαια των ανθρώπων. Τα συζητήσαμε όλοι τα γεγονότα αυτά, σαν παρατηρητές. Μας αφορούνε όμως; Είναι το έθνος – το δικό μας έθνος – κάτι δεδομένο και αδιάρρηκτο, η “αιωνία Ελλάς” με την “τρισχιλιετή ιστορία”, ή μήπως είναι μία οικοδομή που μπορεί να αρχίσει κι αυτή να καταρρέει;

Κυριακή, 05 Νοέμβριος 2017 21:51

Κατάψυξη ωαρίων - Διατήρηση γονιμότητας

Γράφτηκε από τον

Γράφει η Πάγκου Ευσταθία, Κλινική Εμβρυολόγος, Σύμβουλος  Εξωσωματικής  Γονιμοποίησης.

 

Ένας από τους χειρότερους εχθρούς της γυναικείας γονιμότητας είναι ο χρόνος. Όσο μεγαλώνουμε η ποιότητα των ωαρίων μας φθίνει και αντίστοιχα μειώνεται η πιθανότητα να μείνει έγκυος η γυναίκα με τα δικά της ωάρια. Μία κυρία μπορεί να καταψύξει τα ωάριά της σήμερα, όταν ακόμα η ποιότητά τους είναι καλή και να τα χρησιμοποιήσει όσα χρόνια αργότερα θελήσει, μέχρι το πεντηκοστό έτος της πέραν του οποίου ο νόμος δεν επιτρέπει τις εξωσωματικές. Έτσι, ενώ η ίδια μεγαλώνει, τα ωάριά της μένουν στην  ηλικία που είχε όταν τα κατέψυξε, σταματώντας κυριολεκτικά το χρόνο γι’ αυτά και αποφεύγοντας την αρνητική επίδρασή του στην ποιότητά τους!

Του Αναστάσιου Αμανατίδη. 

 

Μπορεί το 1970 να εργαζόμουνα στο νοσοκομείο της Γουμένισσας, αλλά ως διορισμένος για υπηρεσία υπαίθρου, ανήκα στο νομίατρο, προϊστάμενο του Υγειονομικού Κέντρου του νομού και υπάκουα στις εντολές του. Ο νομίατρος, ένας θεσμός που καταργήθηκε, ήταν ο υγιεινολόγος του νομού, μέσω των αγροτικών ιατρών, γι’ αυτό και είχε κύρια την ευθύνη και εποπτεία των αγροτικών ιατρείων.

Παρασκευή, 03 Νοέμβριος 2017 00:30

Τα δελτία του Χαντ μπολ και τα σουβλάκια της Βυρώνειας

Γράφτηκε από τον

Του Αναστάσιου Αμανατίδη. 

 

Τ  ο 1985 η ομάδα Χαντ – Μπωλ του ΓΑΣ Κιλκίς, ήταν από τις δυνατές και υπολογίσιμες στον βόρειο όμιλο της β’ Εθνικής. Το προηγούμενο καλοκαίρι φιλοξενήσαμε στο Κιλκίς το πανελλήνιο εφηβικό  πρωτάθλημα, όπου καταλάβαμε την τιμητική τέταρτη θέση.
    Στην πορεία του πρωταθλήματος παίζαμε ένα σημαντικό αγώνα εκτός έδρας στις Σέρρες με τον επίσης δυνατό τοπικό ΑΟΣ. Την ομάδα συνόδευσα εγώ (πρόεδρος). Στις Σέρρες, ολίγον προ του αγώνα, διαπιστώνουμε ότι τα δελτία των αθλητών ξεχάσθηκαν στο Κιλκίς.

Παρασκευή, 03 Νοέμβριος 2017 00:14

Συμμετοχή – Ενότητα - Αυτονομία

Γράφτηκε από τον

Γράφει ο Γρηγόρης Κυριακού, Γραμματέας Ν.Ε. ΔΗΜ.ΑΡ Κιλκίς, Μέλος Περιφ. Συντονιστικού
Οργάνου Κ. Μακεδονίας ΔΗ.ΣΥ.  Μετά από μια ομολογουμένως μακρά διαδικασία σχετικά με τα οργανωτικά και μη ζητήματα, οι εκλογές για την ανάδειξη της ηγεσίας του νέου φορέα της κεντροαριστεράς διανύουν την τελική ευθεία πριν την διεξαγωγή τους.
Η διαπίστωση της ανάγκης για κοινή προσπάθεια είναι  γεγονός γιατί χωρίς τη συνεργασία ο χώρος είναι καταδικασμένος σε δευτερεύοντες ρόλους. Με την ενίσχυση του χώρου είναι εφικτός ο αγώνας για τη μείωση των κοινωνικών ανισοτήτων και συγχρόνως η πρόοδος σε θέματα ανάπτυξης με τον παραγωγικό ιστό να δημιουργεί συνθήκες αναδιανομής βασιζόμενος σε υγιή πρότυπα επιχειρηματικότητας.

Παρασκευή, 03 Νοέμβριος 2017 00:11

Κεντροαριστερά, ένα «κάρο χωρίς άλογο»

Γράφτηκε από τον

Του Δημήτρη (Μήτου) Ιωαννίδη. 

 

Η αναζήτηση του αλόγου που θα σύρει το «κάρο» άρχισε, και ,οι προσπάθειες των υποψηφίων καθημερινά εντείνονται με συσκέψεις των επιτελείων τους , επισκέψεις ανά την Ελλάδα, ακόμη και τηλεμαχίες (Depate) που προγραμματίζονται από το επιτελείο των εκλογικών διαδικασιών (λέγε με Αλεβιζάτος). Στην προσπάθεια αυτή των υποψηφίων οι λοξές ματιές και τα υπονοούμενα δεν λείπουν, πράγμα, που ανησυχεί όλους τους πολίτες που στηρίζουν τις ελπίδες τους στο νέο πολιτικό φορέα της Κεντροαριστεράς ή όπως τέλος πάντων θα λέγεται.

Κυριακή, 29 Οκτώβριος 2017 21:47

“Μπαμπά γιατί είπαμε το ΟΧΙ;"

Γράφτηκε από τον

Του Ανδρέα Μακρίδη.

 

“Μπαμπά γιατί είπαμε το Όχι; Γιατί δεν αφήσαμε τους Ιταλούς να περάσουν από την Ελλάδα;”. Το ερώτημα δεν είναι ρητορικό, ούτε φανταστικό. Το απηύθυνε η κόρη ενός φίλου μας στον πατέρα της. Εκείνος την άκουγε αποσβολωμένος. Τέτοιες απορίες ποτέ δεν διατύπωσε η γενιά του: Η 28η και η Πίνδος, αν όχι και η Εθνική Αντίσταση που ακολούθησε, ήταν για κείνον ιερά υπεράνω αμφισβήτησης. Η νέα γενιά όμως, είναι εικονομάχος.

“Αφού ο Μουσολίνι είπε πως δεν ήθελε να μας κατακτήσει. Γιατί είπαμε το ΟΧΙ; Τι κερδίσαμε;” συνέχισε η μικρή. “Τόσοι σκοτωμένοι, τόσοι πεινασμένοι – και σήμερα, ποια η διαφορά; Τι θα παθαίναμε αν λέγαμε το ναι;”. Ο φίλος μας της απάντησε ό,τι θα λέγαμε κι εμείς, για τον αδιανόητο να διαφεντεύει τη χώρα ένα ξένο κράτος, για τον κίνδυνο κυριαρχίας του ναζισμού, για το ότι στη ζωή του ο καθένας πρέπει να πορεύεται με κάποιες αξίες και ιδεώδη, ακόμα κι αν δεν είναι δυνατόν να υπηρετεί ολοκληρωτικά. “Δεν είπε τίποτα. Συνέχισε να με κοιτά, με τα μάτια γεμάτα δυσπιστία” μας εξομολογήθηκε ο φίλος μας.

Ο χρόνος τα πάντα σαρώνει – παλιές βεβαιότητες, είδωλα, μεγάλες ιδέες. Κάποτε επί παραδείγματι, οι άνθρωποι ήταν πρόθυμοι να σκοτωθούν για την βασιλική Διαταγή, “αύριο αξιώ την πτώσιν του Κιλκίς”. Σήμερα τα κεφαλαία γράμματα χαμηλώνουν, και τα αγάλματα των πρωταγωνιστών της Μάχης μπορεί να αντικαθίστανται από ένα έκτρωμα από μπετόν στην κεντρική πλατεία μιας πόλης, χωρίς κανένας να αντιδρά. Τι αξίζει λοιπόν πραγματικά τον κόπο, και τι όχι; Είναι το τελικό αποτέλεσμα; - το κέρδος, η λεία των νικητών; Άξιζε το ΟΧΙ της Πίνδου και των ελληνικών βουνών, μονάχα για να πάρουμε τα Δωδεκάνησα, που και αυτά οι Βρετανοί αργήσανε να μας τα αποδώσουν; Κι αν ήταν το αντίτιμο μικρό, μήπως αυτό μειώνει την αξία της μεγάλης άρνησης που διατυπώσαμε την 28η Οκτωβρίου; Μήπως και μετά την ήττα μας από τους Γερμανούς το '41, μετά την συνθηκολόγηση Τσολάκογλου, θα έπρεπε να κατισχύσουν οι απόψεις που λέγαν “πολεμήσαμε, χάσαμε, καιρός να συμβιβαστούμε τώρα για να αποφύγουμε τα χειρότερα”; Μήπως είχαν δίκιο όσοι, μετά την Σφαγή στα Κερδύλια και το Ολοκαύτωμα στα Κρούσια, έλεγαν πως “η αντίσταση στους Γερμανούς θα φέρει τα χειρότερα – τους Βούλγαρους στη Μακεδονία και τους κομμουνιστές στην εξουσία”;

Ερωτήματα σαν αυτά, θα έπρεπε να τα εξετάζει κανείς με τον εαυτό του, σαν να πρόκειται να απολογηθεί στα ίδια του τα παιδιά, για τον κόσμο στον οποίον τα φέρνει. Και το ερώτημα αν άξιζε τον κόπο το Όχι, απαντιέται κατά τη γνώμη μας μονάχα με ένα ερώτημα: “Μπορούσαμε να κάνουμε διαφορετικά;”

Κάποιοι μπορούσαν, κάποιοι όχι. Δεν θα μεμφθούμε εδώ κανέναν. Θα επικαλεστούμε μοναχά μερικούς στίχους του Άγγελου Σικελιανού από το ποίημά του “Γράμμα απ' το μέτωπο”, και θα καλέσουμε τον αναγνώστη να μετρήσει την απόσταση που τον χωρίζει απ' αυτούς.

“...Ακόμα είναι πολλοί αυτού κάτω;
Αυτοί, που στο ζεστό τους το κρεβάτι
τρεμολογάν να ονειρευτούν το χιόνι,
μα απ' τα παχιά τα στρώματά τους ξάφνου
πετιώνται από βρυκόλακες, να μπούνε
στον ψεύτικό τους τάφο, να γλιτώσουν
μιαν έρμη ζωή που οι ίδιοι ορίζοντές της
πλατύτεροι απ' τον τάφο αυτό δεν είναι;
Αυτοί, που τρέμουν του λαού τη γλώσσα
σαν άκουσμα σειρήνας;
Πες μου, φίλε...

Αλλ' όχι... αλλ' όχι... Τι θα πεις, το ξέρω!

“...Πνέμα γυμνό! Ευωδιά σπαθιού πλυμένου
μες στ' άχαρο αίμα των εχτρώνε! Νίκη,
νίκη στα σκιάχτρα απ' άκρη σ' άκρη...Τρόμος
ναι, τρόμος στα φαντάσματα!
Η Ελλάδα
θε να γυρίσει να βρει την Ελλάδα!”

Φίλε χαίρε!”

Κυριακή, 29 Οκτώβριος 2017 20:36

Κόκκινη κάρτα στο Νο 5...

Γράφτηκε από τον

Του Αναστάσιου
Αμανατίδη. 

 

Την Άνοιξη του 1975 παίζαμε, (ο Κιλκισιακός), για την άνοδο στην Β’ Εθνική κατηγορία σε ένα ‘μίνι’ πρωτάθλημα, με τις πρωταθλήτριες ερασιτεχνικές Α1 ομάδες των νομών της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Κυριότερος και επικινδυνοδέστερος αντίπαλος αποδείχθηκε ο Εθνικός Αλεξανδρούπολης. Μάλιστα μέχρι το τελευταίο, παιχνίδι, (21 / 6 /1975), ήταν μπροστά έναν βαθμό και προαλειφότανε ως το φαβορί για την άνοδο, ενώ για εμάς, (πρόεδρος εγώ, γραμματέας ο Νίκος Χαλκίδης, έφορος ο Λεωνίδας, δημοσίων σχέσεων  και επί του τύπου ο Σαμουηλίδης), θα πήγαιναν χαμένοι κόποι, αγώνες και έξοδα ενός ολοκλήρου χρόνου.