Η ευλογιά των αιγοπροβάτων ανήκει στα νοσήματα κατηγορίας Α της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δηλαδή σε ασθένειες που απαιτούν άμεσα μέτρα για την εκρίζωσή τους. Όταν επιβεβαιώνεται κρούσμα σε μια κτηνοτροφική μονάδα, εφαρμόζεται η θανάτωση των ευπαθών ζώων της εκτροφής, ακόμη και εκείνων που δεν εμφανίζουν συμπτώματα. Παράλληλα επιβάλλονται περιορισμοί στις μετακινήσεις, δημιουργούνται ζώνες προστασίας και επιτήρησης και εφαρμόζονται μέτρα απολύμανσης και βιοασφάλειας.
Αρχικά σύμφωνα με την ελληνική Εθνική Επιστημονική Επιτροπή Διαχείρισης και Ελέγχου της Ευλογιάς, δεν υπάρχει εμβόλιο με κανονική άδεια κυκλοφορίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση για τη συγκεκριμένη νόσο και υποστηρίζει ότι τα διαθέσιμα εμβόλια παρουσιάζουν περιορισμούς, ιδιαίτερα ως προς τη δυνατότητα διάκρισης των εμβολιασμένων ζώων από εκείνα που έχουν μολυνθεί φυσικά. Εκφράζει επίσης επιφυλάξεις για τη χρήση ζωντανών εξασθενημένων εμβολίων και τις επιπτώσεις τους στην επιδημιολογική επιτήρηση. Αυτό δεν σημαίνει ότι η χρήση εμβολίων απαγορεύεται απολύτως. Η ευρωπαϊκή νομοθεσία προβλέπει τη δυνατότητα επείγοντος προστατευτικού εμβολιασμού, υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις, με οργανωμένο σχέδιο εφαρμογής και επιτήρησης.
Ένας από τους βασικούς λόγους για τους οποίους η Ελλάδα εμφανίζεται επιφυλακτική απέναντι στον εμβολιασμό των αιγοπροβάτων είναι ο φόβος για τις οικονομικές συνέπειες στις εξαγωγές γαλακτοκομικών προϊόντων, κυρίως της φέτας. Η ανησυχία είναι ότι, εάν εφαρμοστεί εκτεταμένος εμβολιασμός, θα μπορούσαν να επιβληθούν πρόσθετοι υγειονομικοί έλεγχοι και περιορισμοί στη διακίνηση ζώων και ορισμένων προϊόντων τους, ενώ κάποιες χώρες εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης ενδέχεται να θέσουν αυστηρότερους όρους στις εισαγωγές. Αυτό θα μπορούσε να προκαλέσει καθυστερήσεις, πρόσθετο κόστος και πιθανή απώλεια παραγγελιών, επηρεάζοντας τα έσοδα των εξαγωγικών επιχειρήσεων και των παραγωγών γάλακτος. Με απλά λόγια, η Ελλάδα επιδιώκει να προστατεύσει τις αγορές στις οποίες πουλά τα κτηνοτροφικά της προϊόντα και να αποφύγει εμπορικές απώλειες.
Από τη μία δηλαδή υπάρχει ο φόβος απώλειας εξαγωγών, από την άλλη όμως η χώρα χάνει χιλιάδες παραγωγικά ζώα, πολύτιμες ποσότητες γάλακτος, εισόδημα και θέσεις εργασίας, ενώ επιβαρύνεται και με το κόστος των αποζημιώσεων.
Για τους κτηνοτρόφους, πάντως, η συζήτηση αυτή δεν είναι θεωρητική.
Κάθε νέο κρούσμα μπορεί να σημαίνει την απώλεια εκατοντάδων ζώων, την καταστροφή μιας παραγωγικής μονάδας και την απώλεια εισοδήματος που δεν αναπληρώνεται με τις αποζημιώσεις του κράτους. Όσο συνεχίζεται η συζήτηση για τα εμβόλια, τα κοπάδια εξακολουθούν να χάνονται και δυστυχώς για τους κτηνοτρόφους που βλέπουν τη δουλειά μιας ζωής να καταστρέφεται, ο χρόνος δεν είναι απεριόριστος.



