Η αλαζονεία,  η ατιμωρησία και ο αυταρχισμός είναι τα νέα σημάδια των καιρών.

Η φτώχεια, η ακρίβεια, τα «μπάζα», οι εμίρηδες και οι «κακομοίρηδες» εντάχθηκαν στη  νέα πολιτική ορολογία. Το ακαταδίωκτο και το αδιευκρίνιστο έγιναν νομολογία για  τους ισχυρούς. Γι’ αυτούς που είναι υπεράνω νόμου και ελέγχου. Μαζί με την αμφισβήτηση  της δικαιοσύνης  ήλθε και ο θάνατος της Παιδείας, για τετρακόσια παιδιά που πέρασαν στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας, αλλά δεν θα φοιτήσουν, γιατί δεν έχουν λεφτά για νοίκια.

Από τα παραπάνω τετρακόσια παιδιά, εννιά πέρασαν στην Ιατρική, σε σχολή υψηλής ζήτησης, αλλά κι αυτά δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να σπουδάσουν, δηλώνει ο πρύτανης του Πανεπιστημίου της Πάτρας. Κάποια άλλα παιδιά, αν  και δεν έχουν περάσει πουθενά, είναι πιο τυχερά, γιατί μπορούν να πάνε δίπλα στη Βουλγαρία και να γίνουν γιατροί!  Κατά τα λοιπά και κατά την άποψη του μεγαλύτερου πολιτικού, σε κατανάλωση τηλεοπτικού χρόνου, «όλα είναι ζάχαρη εδώ», «έχουμε την καλύτερη δημοκρατία».

Οι κοινωνικές αρετές, αν απέμειναν κάποιες από αυτές, είναι λεκτικά στολίδια για τα παραμύθια. Οι γιορτές είναι χαρές μόνο για όσους τις χαίρονται και οι αξίες «φυλαχτά», καταχωνιασμένα βαθιά στα σεντούκια.

Το υπούργημα από προσφορά στην κοινωνία έχει μετατραπεί σε εξουσία για ίδιο όφελος. Παλιά οι φτωχοί  έκαναν πολλά παιδιά για να τους βοηθήσουν στα γεράματά τους. Τώρα, όχι μόνο δεν κάνουν πάνω από ένα ή δύο, αλλά και δεν παντρεύονται.  Η ακρίβεια  οδηγεί τη χώρα σε  πληθυσμιακό αφανισμό. 

Αργοπεθαίνει όποιος γίνεται σκλάβος σε μια εξοντωτική συνήθεια και δεν αντιστέκεται. Αργοπεθαίνει κι αυτός που εγκαταλείπει τις ιδέες του από φόβο ή ανάγκη. Αργοπεθαίνει και η πατρίδα που έχει αφήσει τα παιδιά της ορφανά κι από όνειρα.  

Η ανεξαρτησία, ως πολιτική έννοια, έχει μπει στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας, στο προτεκτοράτο που το λένε Ελλάδα. Μια Ελλάδα, σκλάβα στα μεγάλα αφεντικά της. Με κυβερνήτες τη Γερμανία, τη Γαλλία, την Αμερική, το Ισραήλ και ολίγον από εμάς τους ιθαγενείς,  όπως λέγανε παλιά  και «ολίγον από φασολάδα».

Και σαν να μην είναι αρκετά αυτά, έρχεται και  η πρέσβης της Αμερικής και μας απειλεί  πως ανά πάσα στιγμή μπορεί να ανατρέψει την ελληνική κυβέρνηση, όπως έκαναν  στη Ρουμανία! Είναι η ίδια που χαρακτήρισε τους Έλληνες, στα χρόνια των μνημονίων, ως κακομαθημένα σκυλιά! Τίποτα δεν άλλαξε από την εποχή του Πιουριφόι.

Ο άνθρωπος δεν είναι μόνο η ιδεολογία του. Δεν είναι μόνο η θρησκεία του. Είναι κυρίως ο χαρακτήρας του. Είναι η εγχάρακτη νοοτροπία πάνω στα γονίδιά του. Είναι το γάλα της μητρός του, το ύφος  του πατρός του και  ο καθρέφτης της κοινωνίας που ζει.   

Το να απευθύνεται ένας πολιτικός στους πολίτες της χώρας λέγοντάς, «αν δεν έχετε 10 ευρώ για να βάλετε βενζίνη να πάρετε τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς», αυτό λέγεται αλαζονεία και  θράσος. Λέγεται αποποίηση προσωπικής ευθύνης.

Το σκαρί με το όνομα Ελλάδα έχει πάει στον πάτο με τα αμπάρια του γεμάτα. Πριν από την πτώση των μετοχών του χρηματιστηρίου,  προηγήθηκε η πτώση των μετοχών και των κανόνων της γραμματικής. Οι τόνοι δολοφονήθηκαν. Τα πνεύματα πυρπολήθηκαν. Χάσαμε τη γλώσσα μας. Δεν την σώσαμε. Την σκοτώσαμε.

Όσο για την αντιπολίτευση, ας κάτσει κι ας σκεφθεί ότι στη δημοκρατία έχει και εκείνη τη δική της συμμετοχή. Το να κυβερνά τον τόπο ένα κόμμα του 25%, δεν σημαίνει ότι το υπόλοιπο 75%, απαλλάσσεται από ευθύνη. Κι είναι τρεις φορές  άδικο, όταν το 75%  του λαού  δηλώνει ότι δεν περνά καλά, επειδή κάποιοι πολιτικοί δεν έμαθαν, για χάρη της δημοκρατίας, να συνεργάζονται!