Δευτέρα, 14 Ιουνίου 2021, 11:50:55 μμ
etpa
Κυριακή, 26 Απριλίου 2009 14:18

Μεγάλωσε και μείνε

Συντάκτης:

Το βιβλίο αυτό δεν είναι παρά ένα σπάραγμα αντοχής και αγωνίας για την έννοια του ατόμου που υποφέρει. Μια ελεγεία στον πόνο και την απόγνωση, ένα κατέβασμα στο σύγχρονο Άδη της ντόπας, της θλίψης και της μοναξιάς. Η Σμάρω Γιαννακοπούλου περιγράφει τις εμπειρίες της από τη θεραπευτική κοινότητα πρώην χρηστών και τοξικομανών  Daytop village της Νέας Υόρκης όπου πέρασε ένα καλοκαίρι ως ειδική φιλοξενούμενη παρατηρητής με στόχο να μεταφέρει τις εμπειρίες της από τις ΗΠΑ στη θεραπευτική κοινότητα  Ιθάκη της χώρας μας.


Η συγγραφέας ωστόσο προτίμησε να ξεφύγει από τον εύκολο ρόλο του «φιλοξενούμενου» και να πάρει μέρος σε όλη τη διαδικασία του Daytop ως μία κοινή και συνηθισμένη χρήστης που εισάγεται προς  θεραπεία στο κέντρο αυτό ώστε να έχει άποψη από «πρώτο χέρι».
Από τη θέση αυτή λοιπόν δεν έχουμε να κάνουμε με ακόμη ένα βιβλίο που απλώς ξύνει το θέμα των ναρκωτικών και του κόσμου των χρηστών του αλλά με μια αιχμή ενός βέλους που στόχο δεν έχει παρά την καρδιά του αναγνώστη.
Μέσα από τις 200 και πλέον σελίδες του, διέρχονται ψυχές κατεστραμμένες που προσπαθούν να βρουν το θάρρος να ζητήσουν (από τον εαυτό τους πρώτα) μια ακόμη ευκαιρία ζωής. Πρόσωπα ανήμπορα, σώματα βασανισμένα, φλέβες διψασμένες για πόνο και  πλαστική απόδραση της μίας δόσης. Ιστορίες ανθρώπων  που αρθρώνουν ξανά το ανάστημά τους μέσα από το πιο αυστηρό και σκληρό πρόγραμμα αποτοξίνωσης που μπορεί να υπάρξει σήμερα.
Η καταγραφή της Γιαννακοπούλου τσακίζει το κόκαλο, μπήγει το μαχαίρι βαθιά, απογυμνώνει το άτομο, το δείχνει όπως αληθινά είναι: βασανισμένο, άθλιο, έτοιμο για το ψέμα, έτοιμο να τα παρατήσει όλα και να χαθεί σε κάποια μεγάλη λεωφόρο της Νέας Υόρκης, παραιτημένο στην απέραντη μοναξιά του.
Το βιβλίο έτσι γίνεται ένα εργαλείο πολύτιμο όχι μόνο για τους συνήθεις αναγνώστες αλλά και για ψυχολόγους, δημοσιογράφους, εκπαιδευτικούς, κοινωνικούς λειτουργούς. Η γραφή αλώνει τα τερτίπια της λογοτεχνίας χωρίς να ενδιαφέρεται ιδιαίτερα  για αυτά. Μπροστά στην καταστροφή τόσων ζωών κα κατά συνέπεια και οικογενειών  από τα ναρκωτικά, κάθε ιδέα φιλολογικής ανάλυσης παραλύει.
Όπως και η ίδια σημειώνει στο οπισθόφυλλο «όταν πάρει κανείς μία φορά μέρος στο πρόγραμμα ποτέ ξανά δεν είναι ο ίδιος…».
Μεγάλωσε και μείνε λοιπόν. Μείνε για να προχωρήσεις. Μείνε για να απεξαρτηθείς. Μείνε για να ζήσεις…

ΥΓ: ευχαριστώ θερμά τον καλό φίλο Χάρη Βαπορίδη που με έβαλε στα μονοπάτια του σπουδαίου αυτού βιβλίου.
Το κείμενο προέρχεται από αναδημοσίευση από την τοπική εφημερίδα Gratis.