Να προκόψετε στη ζωή σας.

Απολύτως λανθασμένη συμβουλή. Διότι οι καλές προθέσεις δεν αρκούν.

Κοιτάξτε γύρω σας: Σκίζεται ο γιος και η κόρη. Ξοδεύουν ατέλειωτες ώρες στο διάβασμα. Κι ακόμα περισσότερες στην οικογενειακή επιχείρηση. Ο άλλος γιος ανοίγει δική του και αφιερώνει τη ζωή του να την κρατήσει όρθια αφού η ρημάδα η ζωή (και η οικονομία)  έχει τα πάνω και τα κάτω της.

Τι καταφέρνουν; Με λίγη τύχη, αν την έχουν, ύστερα από 50 χρόνια δουλειάς έχουν ένα σπίτι, αν έχουν μεγάλη τύχη μπορεί και να το έχουν εξοφλήσει, άντε οι λίαν προκομένοι έχουν και δεύτερο ή αγόρασαν κι ένα εξοχικό.

Κι από καταθέσεις; Ίσα να πληρώσουν καμιά  αναποδιά της ζωής αν προκύψει στα γεράματα.

Αυτά κατορθώνουν οι προκομένοι και οι τυχεροί.

Σιγά το κατόρθωμα δηλαδή.

Διότι ο άλλος που παράκουσε τον μπαμπά του ή διέθετε μπαμπά υποψιασμένο που τον κατηύθυνε σωστά και εγκαίρως ετούτα τα κατορθώματα τα έχει για …πρωινό.

Ασχολείται από τα μαθητικά του χρόνια με την πολιτική. Χώνεται στα εσωτερικά ενός μεγάλου κόμματος- στα μικρά οι πιθανότητες προκοπής λιγοστεύουν χωρίς να είναι αμελητέες- προσκολλάται σε κάποια μεγαλοστελέχη, κινείται επιδέξια (λέγεται και ρουφιάνεμα) υποστηρίζει πάντα τους νικητές, μένει στον αφρό και ανοίγουν κάποτε οι πόρτες.

Κεντροεπίτροποι, υποψήφιοι βουλευτές και ευρωβουλευτές- αυτό το τελευταίο έχει μπόλικο ψωμί- κάποτε εκλέγονται και έκτοτε διανοίγονται λεωφόροι. Σε 10 χρόνια, άντε 15 οι πλέον ανοικονόμητοι, διαθέτουν καμιά 20αριά ακίνητα, καταθέσεις άνω του εκατομμυρίου, ομόλογα εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ και για …ξεκάρφωμα χρωστάνε στις τράπεζες κάπου 200-3000 χιλιάδες.

Εκ του περισσού να σημειώσουμε ότι οι καταθέσεις βρίσκονται σε ξένες τράπεζες. Μην τους χαρακτηρίσουν και μαλ….ες.

Εξυπακούεται βέβαια πως όλα αυτά τα 10, 20, 30 χρόνια στα οποία αναλώνονται υπέρ πατρίδας, δεν έχουν κολλήσει ούτε ένα ένσημο. Είπαμε: θυσιάζονται υπέρ πατρίδας.

 Άντε τώρα να συγκρίνεις την προκοπή τους με εκεινών που άκουσαν τις πατρικές συμβουλές.

Βέβαια υπάρχει και μια ξεχωριστή κατηγορία: οι πορφυρογέννητοι: Ετούτοι ακούν τις πατρικές συμβουλές διότι οι πατρίκιοι γονείς δεν έχουν την αφέλεια γονιών μουζίκων.  Ξέρουν καλύτερα από όλους κι από πρώτο χέρι ότι η πολιτική συμφέρει.

Έτσι οι πορφυρογέννητοι σπουδάζουν σε καλά ξένα πανεπιστήμια, ιδιωτικά κατά προτίμηση, και άμα τη αποφοιτήσει διορίζονται υπουργοί, βουλευτές – άμα έχεις το όνομα του μπαμπά, η εκλογή αποτελεί παιχνίδι καθώς το πόπολο αυτούς ξέρει, αυτούς εμπιστεύεται- πρωθυπουργοί άμα λάχει και συνήθως λαχαίνει.

Και κάπως έτσι αυγατίζεις και την πατρική περιουσία.

Και υπεράνω όλων: αυτοανακηρύσσεσαι δημόσιος κήνσωρ , κάπως ως σοφός δημόσιας χρήσης.  Ως εξουσία διεκδικείς το αλάθητο κι ως προσωρινά εκτός εξουσίας εκφράζεις μονίμως εθνικές ανησυχίες.

Κάθε ερώτηση αν πριν τελευτήσουν οι πορφυρογέννητοι πρόκαμαν να κολλήσουν κανένα ένσημο κρίνεται ως ανόσια ή σχεδόν εθνικά επιβλαβής.

Οι άνθρωποι πέρασαν τη ζωή τους άυπνοι να φυλάγουν Θερμοπύλες.

Χάρη τους χρωστάμε. Να δούλευαν κι από πάνω;