espa pkm

Πέμπτη, 8 Οκτωβρίου 2026, 6:33:46 πμ
Πέμπτη, 08 Οκτωβρίου 2026 08:42

Ρε μήπως σαλτάραμε ομαδικά;

Γράφει ο Μάκης Ιωσηφίδης.

Ήταν ένα γλυκό σεπτεμβριάτικο πρωινό από κείνα που σου λένε: ‘’Κάτσε βρε Χριστιανέ μου να πιεις έναν καφέ, δεν θα σώσεις εσύ την οικουμένη’’. Κι εγώ που κάτι τέτοιες συμβουλές τις εκτιμώ, κάθομαι σ’ ένα καφέ,  απολαμβάνω τη φραπεδιά μου και φιλοσοφώ. Διότι άμα πιάσεις τραπέζι και δεν έχεις άλλη δουλειά, ή φιλόσοφος γίνεσαι ή κουτσομπόλης. Διάλεξα το πρώτο.

Στο διπλανό τραπέζι κάθεται μια παρέα τριών ζευγαριών μέσης ηλικίας. Δεν ακούγεται κιχ. Έξι άνθρωποι, έξι κινητά και κουβέντα μηδέν. Τους κοιτάζω διακριτικά και νομίζω ότι είναι μαλωμένοι. Αμ δε… Όλοι με το κινητό τους στο χέρι ταξιδεύουν στον αέναο χώρο του διαδικτύου. Ο ένας διαβάζει πολιτικές ειδήσεις, η γυναίκα πλάι του ταξιδεύει στο facebook, η άλλη ξεσκονίζει το Instagram, η δίπλα της χαζεύει στο tik tok, ο πέμπτος παρακολουθεί τα αθλητικά σάιτ κι ο έκτος έχει πιάσει κουβέντα με την τεχνητή νοημοσύνη. Πέντε φυσικές νοημοσύνες έχει γύρω του αλλά αυτός προτιμά την εισαγόμενη τεχνητή…

Ώρες ολόκληρες το ίδιο βιολί. Κάπου κάπου ακούγεται και καμιά κουβέντα ίσα ίσα για να βεβαιωθεί ο σερβιτόρος ότι ζούνε.

-Κοίτα τη Μέλπω την ξιπασμένη. Στην ταβέρνα πήγε και ανάρτησε στο facebook φωτογραφία με όλα τα πιάτα που παρήγγειλαν. Μας ενδιαφέρει ρε νούμερο το πού πήγες και τι έφαγες;

-Για δες ρε συ, τραυματίστηκε άσχημα ο Κωνσταντέλιας, λέει ο αθλητικός.

-Ακούτε ρε παιδιά τι είπε ο Άδωνης, μονολογεί ο πολιτικός.

Κανείς βέβαια δεν ακούει τι λέει ο άλλος. Σκυμμένοι στο κινητό τους συνεχίζουν τον χαβά τους.

Τους αφήνω και κοιτάζω στον δρόμο απέναντι. Μια νεαρή μάνα σπρώχνει το καροτσάκι με το μωράκι της διαβάζοντας παράλληλα κάτι στην οθόνη του κινητού της. Διασχίζει διαγώνια την διασταύρωση και ούτε που κοιτάει δεξιά-αριστερά αν έρχεται κάποιο αυτοκίνητο κάτι που θα έκανε από ένστικτο μια γάτα ή μια κότα. Ανατρίχιασα. Μα τόση αναισθησία;

Παρακάτω ένας πατέρας κρατάει το παιδάκι του από το χέρι, περπατάει όχι στο πεζοδρόμιο αλλά στο οδόστρωμα δίπλα στα παρκαρισμένα αυτοκίνητα έχοντας το παιδί του από την πλευρά τον κινούμενων οχημάτων. Σωστά το μαντέψατε. Κρατάει κι αυτός το κινητό στο χέρι και μαλώνει έντονα με κάποιον στο viber. Τώρα δεν ανατρίχιασα μόνο αλλά και εξοργίστηκα.

Νάσου και η παρέα με τα νεαρά κοριτσόπουλα. Περπατάνε στο πεζοδρόμιο βλέποντας με μανία στα κινητά τους ποιος ξέρει τι. Παρέα περπατούσαν αλλά η καθεμιά στην κοσμάρα  της. Η μία αφηρημένη κατεβαίνει στο οδόστρωμα. Φρενάρει απότομα ένα αυτοκίνητο, κορνάρει ο οδηγός αλλά εκείνη συνεχίζει να σερφάρει στο κινητό της. Η δεύτερη παρά τρίχα να πέσει σε μια κολόνα της ΔΕΗ. Απέφυγε τη σύγκρουση την τελευταία στιγμή. Πάλι καλά. Η τρίτη συνεχίζει ακάθεκτη την πορεία της χωρίς να πάρει χαμπάρι τίποτα από τα τεκταινόμενα.

Στο μυαλό μου έρχεται αυθόρμητα η ατάκα που έλεγε με στόμφο ο Βασίλης Αυλωνίτης

στην ‘’Ωραία των Αθηνών’’:

-Ωρέ πού πάμε…

Ρε παιδιά, μήπως με την αλόγιστη αυτή χρήση του διαδικτύου σαλτάραμε ομαδικά ως λαός;

Λέω, μήπως…