espa pkm

Σάββατο, 21 Νοεμβρίου 2026, 11:17:07 πμ
Παγλαρίδου Ιωάννα

Παγλαρίδου Ιωάννα

Γράφει η Ιωάννα Παγλαρίδου.

 

 Η ελληνική οικονομία παρουσιάζει τα τελευταία χρόνια μια εικόνα ανάπτυξης και σταθερότητας, σύμφωνα με τις κυβερνητικές ανακοινώσεις που αναφέρονται συχνά στην αύξηση των επενδύσεων και στη βελτίωση των δημοσιονομικών μεγεθών.

Γράφει η Ιωάννα Παγλαρίδου.

 

Η θανάτωση περισσότερων από 700 προβάτων στη Μεταμόρφωση Παιονίας επαναφέρει με τον πιο δραματικό τρόπο ένα ερώτημα που απασχολεί εδώ και καιρό τους κτηνοτρόφους σε ολόκληρη την Ελλάδα. Γιατί, ενώ υπάρχουν εμβόλια κατά της ευλογιάς των αιγοπροβάτων, δεν εφαρμόζεται εμβολιασμός για την προστασία των κοπαδιών;

Γράφει η Ιωάννα Παγλαρίδου.

 

Η εναλλακτική ιατρική παραμένει ιδιαίτερα δημοφιλής στις μέρες μας, με την ομοιοπαθητική να έχει τους δικούς της σταθερούς υποστηρικτές. Πολλοί από αυτούς θεωρούν ότι πρόκειται για μια φυσική και ακίνδυνη επιλογή, ιδιαίτερα επειδή τα ομοιοπαθητικά σκευάσματα παρουσιάζονται συχνά ως απαλλαγμένα από τις ανεπιθύμητες ενέργειες των συμβατικών φαρμάκων. Είναι όμως πράγματι έτσι;

Γράφει η Ιωάννα Παγλαρίδου.

 

Έχουμε μάθει να πανηγυρίζουμε για κάθε νέο έργο, αλλά όχι να φροντίζουμε όσα ήδη έχουμε. Μήπως είναι καιρός να αλλάξουμε αυτή τη νοοτροπία; Αφορμή για τη σκέψη αυτή στάθηκε ένα δημοσίευμα για τους κατεστραμμένους τραπεζόπαγκους στην περιοχή «Δύο Ποτάμια» της Γουμένισσας, όμως το ζήτημα είναι πολύ μεγαλύτερο από μερικά φθαρμένα ξύλινα καθίσματα.

Έχουμε μάθει ως κοινωνία να πανηγυρίζουμε όταν κατασκευάζεται κάτι καινούργιο και μόλις ολοκληρωθεί το αφήνουμε στην τύχη του, λες και θα συντηρηθεί από μόνο του. Και κάπως έτσι αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση. Εμφανίζονται οι πρώτες φθορές, αλλά εμείς περιμένουμε να μεγαλώσουν μέχρι να φτάσει μια υποδομή στο σημείο να χρειάζεται μεγάλες παρεμβάσεις. Αντί να φροντίζουμε όσα φτιάχνουμε τα αφήνουμε να καταστρέφονται και ύστερα αναζητούμε χρήματα για να τα ξαναφτιάξουμε. Και τότε συντάσσουμε μελέτες, προκηρύσσουμε διαγωνισμούς και περιμένουμε να ολοκληρωθούν οι διαδικασίες. Μήπως όμως έχουμε ξεχάσει κάτι πολύ απλό; Τη συντήρηση.

Ας επιστρέψουμε για λίγο στους τραπεζόπαγκους της Γουμένισσας. Όταν άρχισαν να παρουσιάζουν τα πρώτα σημάδια φθοράς, δεν θα ήταν ευκολότερο να τριφτούν και να βαφτούν; Δεν θα κόστιζε πιθανότατα λιγότερο από την πλήρη αντικατάστασή τους; Τώρα ίσως χρειάζονται καινούργιοι -αν βέβαια αντικατασταθούν. Ή μήπως θα πρέπει να περιμένουμε να προκηρυχθεί κάποτε ένα μεγαλύτερο έργο ανάπλασης, ώστε να συμπεριληφθεί σε αυτό και η προμήθεια νέων καθισμάτων;

Αλλά όπως είπαμε το θέμα δεν είναι οι τραπεζόπαγκοι. Το θέμα είναι γιατί δεν έχουμε αποκτήσει μια οργανωμένη κουλτούρα διαρκούς συντήρησης των δημόσιων υποδομών. Γιατί για παράδειγμα να μην υπάρχουν μόνιμα συνεργεία συντήρησης με ανθρώπους που καθημερινά θα φροντίζουν την πόλη και τα χωριά μας;Ένα συνεργείο που σήμερα θα βάψει τα κάγκελα ενός σχολείου και αύριο θα αποκαταστήσει μια μικρή φθορά. Που θα συντηρεί τα δημοτικά κτίρια και θα επεμβαίνει πριν μια μικρή ζημιά μετατραπεί σε μεγάλο πρόβλημα. Δεν θα ήταν πιο γρήγορο και αποτελεσματικό; Και τελικά, δεν θα ήταν οικονομικότερο;

Δεν γνωρίζω αν υπάρχουν θεσμικά, οικονομικά ή οργανωτικά εμπόδια που δυσκολεύουν μια τέτοια επιλογή. Ούτε ισχυρίζομαι ότι όλες οι εργασίες μπορούν να γίνονται από ένα συνεργείο. Υπάρχουν ασφαλώς παρεμβάσεις που απαιτούν εξειδικευμένο προσωπικό, μελέτες και συγκεκριμένες διαδικασίες. Αλλά είναι όλες οι εργασίες τέτοιες; Χρειάζεται κάθε φορά μια νέα εργολαβία για να βαφτεί ένας τοίχος, να επισκευαστεί ένα κάγκελο ή να συντηρηθεί μια ξύλινη κατασκευή;

Και αν η δημιουργία τέτοιων συνεργείων έχει κόστος, ας γίνει επιτέλους μια σύγκριση. Πόσο κοστίζει η συντήρηση και πόσο η αποκατάσταση των ζημιών; Ακόμη και αν η οργανωμένη συντήρηση απαιτούσε μεγαλύτερη ετήσια δαπάνη, δεν θα άξιζε να υπολογίσουμε όσα θα κερδίζαμε;

Δεν χρειάζεται να έχουμε έτοιμες όλες τις απαντήσεις. Χρειάζεται όμως να βρούμε το θάρρος να αμφισβητήσουμε μια πρακτική που ακολουθούμε εδώ και δεκαετίες. Γιατί διαφορετικά θα συνεχίσουμε να κάνουμε αυτό που κάνουμε χρόνια τώρα. Θα αφήνουμε τις υποδομές να φθείρονται, θα αναζητούμε χρήματα για να τις αποκαταστήσουμε και μέχρι να τα καταφέρουμε θα έχουν προστεθεί καινούργιες φθορές. Και έτσι όσα έχουμε γύρω μας θα συνεχίσουν να χαλάνε γρηγορότερα απ' όσο προλαβαίνουμε να τα φτιάχνουμε.

Γράφει η Ιωάννα Παγλαρίδου.

 

Μια αποκαρδιωτική εικόνα για τις συνθήκες ζωής των νέων στην Ελλάδα αποτυπώνουν τα στοιχεία της Eurostat σχετικά με την ηλικία στην οποία εγκαταλείπουν το πατρικό τους σπίτι.

Δευτέρα, 03 Αυγούστου 2026 12:39

Να αποσυρθεί. Χθες.

Υπάρχουν βιβλία που ανοίγουν ορίζοντες και υπάρχουν και βιβλία που γυρίζουν την κοινωνία δεκαετίες πίσω.

Υπάρχουν στιγμές που η είδηση δεν είναι το γεγονός, αλλά η προσπάθεια να μάθεις αν έγινε το γεγονός.

Της Ιωάννας Παγλαρίδου.

 

Ανησυχητική παραμένει η δημογραφική εικόνα στο νομό Κιλκίς, καθώς το 2025 καταγράφηκαν μόλις 67 γεννήσεις στο Ληξιαρχείο Κιλκίς, έναντι 89 το 2024, σημειώνοντας μείωση κατά 24,7% μέσα σε έναν χρόνο.

Με αφορμή τις τοποθετήσεις του προέδρου της  Ένωσης Αστυνομικών Υπαλλήλων Κιλκίς, Χρήστου Καργιοτούδη, για την καθιέρωση αντικειμενικών κριτηρίων στις αποσπάσεις των αστυνομικών και την δήλωση πως με παρέμβαση της Ένωσης έχουν σιωπήσει τα τηλέφωνα στα πολιτικά γραφεία του Κιλκίς αναδεικνύεται μία πρακτική που πλέον δεν μπορεί να ωραιοποιηθεί.

Γράφει η Ιωάννα Παγλαρίδου.

 

«Δεν ασχολούμαι με την πολιτική». Μια φράση που ακούγεται όχι μόνο από τους νέους αλλά και από τους μεγαλύτερους ανθρώπους. Όχι από αδιαφορία ή άγνοια απαραίτητα. Ίσως από απογοήτευση ή και συνειδητή απόρριψη των ιδεών, των αξιών και του τρόπου με τον οποίο ασκείται η πολιτική.

Σελίδα 1 από 2