Παρασκευή, 16 Οκτωβρίου 2026 23:29
Βασίλης Αθανασιάδης: Πολύκαστρο πριν 70 χρόνια
Κυριακή 7 Οκτωβρίου 1956.
Χρόνια δύσκολα, φτωχικά, πολλά παιδιά σε κάθε αυλή, χαρούμενες παιδικές φωνές, παιχνίδια στους χωματόδρομους, μπάλα, τσιλίκι, κρυφτό, κυνηγητό και ένα σωρό άλλα.
Το Νοέμβριο του 1956, θα συμπληρωθούν δύο χρόνια από την κατασκευή(1954) και ασφαλτόστρωση του νέου αυτοκινητόδρομου, αυτού που διασχίζει την πόλη του Πολυκάστρου, την σημερινή κεντρική οδό Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Ήδη παρατηρείται κίνηση αυτοκινήτων που ταξιδεύουν προς την κεντρική Ευρώπη και αντίστροφα, διασχίζοντας την πόλη του Πολυκάστρου, ξενοδοχεία δεν υπάρχουνε εκτός από του Φώτη Παπαδόπουλου (Τσιγκούν Φώτης), που στο ισόγειο είχε και καφενείο.
Σάββατο 6 Οκτωβρίου 1956 ο κ. Παναγιώτης με τη σύζυγό του κ. Κατερίνα, ξεκίνησαν από την Αθήνα πρωινές ώρες και βρέθηκαν στο Πολύκαστρο το σούρουπο της ίδιας μέρας, άλλοι καιροί, άλλοι δρόμοι και άλλα αυτοκίνητα.
Ταξιδεύουν για την Αυστρία όπου εκεί σπουδάζει ο γιος τους Δημήτρης, μη θέλοντας. να διασχίσουν νύχτα την Γιουγκοσλαβία, επιθυμούν να διανυκτερεύσουν στο Πολύκαστρο.
Το μοναδικό ξενοδοχείο της πόλης μας, δεν έχει διαθέσιμο δωμάτιο και εκεί να σου ο αλησμόνητος πατέρας μας, Νικόλας (Κόλιας), θαμώνας του καφενείου του Φώτη, Πόντιος γάρ, ενημερώνει τον Φώτη και τους ταξιδεύοντες Αθηναίους "θα έρχουστουν σ΄οσπίτ τεμέτερον, εμείς θα μονάζουμε σας".
Έτσι λοιπόν, ο πατέρας μας, μαζί με τους ταξιδιώτες, με το αυτοκίνητο τους καταφθάνουν στο φτωχικό μας, στη σημερινή οδό Δαβάκη, ακριβώς απέναντι από την είσοδο του Β΄Νηπιαγωγείου Πολυκάστρου.
Η αλησμόνητη μητέρα μας Κλεοπάτρα, τους καλοδέχτηκε και φρόντισε για την διαμονή τους αφού πρώτα τους ρώτησε αν θέλουν κάτι να φάνε.
Κλεοπάτρα Πηλαλίδου-Αθανασιάδου(1915 - 1989),
Νικόλαος (Κόλιας) Αθανασιάδης (1909 - 1993).
Φωτογραφία του 1988.
Παράλληλα για τα τέσσερα παιδιά της ετοίμασε την στρωματσάδα , κάτι που συνηθιζόταν εκείνα τα χρόνια σε όλα τα σχετικά μικρά σπίτια που όμως είχαν πολλά παιδιά και ειδικά όταν είχαν μουσαφιραίους.
Την επόμενη μέρα, Κυριακή πρωί 7 Οκτωβρίου 1956, μετά το πρωινό και λίγο πριν την αναχώρηση των φιλοξενουμένων, η αναμνηστική μας φωτογραφία με τα τέσσερα παιδιά του Νικόλα και της Κλεοπάτρας στην αυλή του σπιτιού μας.
Ακριβώς πριν 70 χρόνια.
Από αριστερά: Γιώργος (1944 - 2021), ο μικρότερος όλων Κώστας (1950), ο μεγαλύτερος Γιάννης (1942 - 2011) και ο γράφων (1946).
Ο προσκοπικός χαιρετισμός είναι από τα μαθήματα που μας έκανε ο Γιάννης, όπου και στη φωτογραφία φοράει την προσκοπική στολή.
Οι κάλτσες (ορτάρια) πλεγμένες από τα χεράκια της μανούλας μας, τα παπούτσια, οι ιστορικές "γκούμες" ελαστικά, πλην του Κώστα που είναι πέδιλα.
Υ.Γ. Να ευχαριστήσω τον Γιώργο Ι. Δούδη για την επεξεργασία και τον επιχρωματισμό της φωτογραφίας.
Βασίλης Αθανασιάδης
