Υπηρέτησα την εκπαίδευση για 40 περίπου χρόνια και από όλες τις θέσεις ευθύνης (δάσκαλος, Δ/ντής Σχολείου, Σχολικός Σύμβουλος), αλλά και από όλες τις συνδικαλιστικές βαθμίδες (Σύλλογοι και Πρωτοβάθμιες οργανώσεις, μέχρι και τριτοβάθμιες την ΑΔΕΔΥ).Έζησα στη διάρκεια των 40 χρόνων και συμμετείχα σε όλους τους κοινωνικούς, συνδικαλιστικούς και πολιτικούς αγώνες, άλλοτε στη σωστή πλευρά, κι άλλοτε όχι.
Πάντα όμως πίστευα και πιστεύω και τώρα πως οι όποιοι αγώνες για να κερδηθούν και να έχουν αποτελέσματα και συνέχεια πρέπει να είναι μαζικοί και κυρίως να έχουν κοινωνική αποδοχή. Χωρίς, δηλαδή, τη συμπαράσταση της κοινωνίας είναι εκ προοιμίου αποτυχημένοι και φοβάμαι, πως κάτι τέτοιο θα συμβεί και σήμερα με τους φίλους και συναδέλφους καθηγητές.
Και, ειλικρινά, δεν κατανοώ την απόφαση της ΟΛΜΕ για απεργία την περίοδο των πανελλαδικών εξετάσεων, την περίοδο που πάνω από 100.000 ελληνικές οικογένειες είναι κυριολεκτικά <<στην τσίτα>>, να αγνοεί παντελώς η ΟΛΜΕ τις επιπτώσεις της πράξης της πάνω σ αυτή τη μεγάλη κοινωνική ομάδα που ζει και αγωνιά τα δύο τελευταία χρόνια μαζί με τα παιδιά της, την ένταση και την τεράστια προσπάθεια να χάνεται και να σπαταλάται από μια μερίδα συνδικαλιστών-γιατί δεν διανοούμαι να συμφωνούν όλοι οι καθηγητές-μ αυτή την επιπόλαιη και ανιστόριτη απόφαση της ηγεσίας του κλάδου τους. Να πετάξει έτσι αβασάνιστα στον κάλαθο των αχρήστων τις αγωνίες και τα όνειρα χιλιάδων παιδιών και εκατοντάδων χιλιάδων γονέων.
Δεν ξέρω και δεν μπορώ να ερμηνεύσω το κίνητρο αυτής της απόφασης.
Είναι οι επιπλέον 2 ώρες; Μα, όλοι στην ΕΕ εργάζονται περσσότερο από αυτούς και σε ώρες, αλλά, και κυρίως, σε ημέρες (μόνο 158 σε αντίθεση με τη Δανία που εργάζονται 200 ημέρες) το χρόνο.
Είναι οι περικοπές του μισθού τους; Μήπως είναι οι μόνοι;
Δεν βλέπουν που οι μισοί Έλληνες δυσκολεύονται να αντιμετωπίσουν τις βασικές βιοποριστικές τους ανάγκες;  Δεν βλέπουν το 1,5 εκατομμύριο ανέργους;
Ή, τέλος, η περιβόητη αξιολόγηση.
Είναι ντροπή και μόνο που το σκέπτομαι γιατί βάζουν θέμα αξιολόγησης. Ξέρουν μήπως άλλη χώρα στον κόσμο που οι Δ.Υ. είναι ανεξέλεγκτοι και αναξιολόγητοι. Αν ΝΑΙ ας μας τοπουν.
Και σε τί αποσκοπεί αυτό το αίτημα; Να καλύψουν τους επίορκους και τους τεμπέληδες. Τους λουφατζήδες και τους γυρολόγους των πολιτικών γραφείων. Ή τέλος τους ασκούντας εκβιαστικά πολλές φορές δεύτερο επάγγελμα με τα κερδοφόρα και αφορολόγητα ιδιαίτερα των συναδέλφων τους.
Αιδώς Αργείοι! που θάλεγε ο συνάδελφος και φίλος μου Ανδρέας.