Η φερώνυμη «πολιτική αλλοτρίωση», που έχει το νόημα και εκδηλώνεται με το φαινόμενο της κοινωνικής παθητικότητας, της πολιτικής αδιαφορίας και φυσικά του αριβισμού, κατάφερε να βγάλει στην επιφάνεια κάθε μορφής αλλοτρίωση σήμερα : επικοινωνιακή, πολιτισμική, κοινωνική, όπως και την παραγωγική που σχετίζεται με τις σύγχρονες ψυχοφθόρες συνθήκες εργασίες.
Μας πονούσε το γεγονός ότι η γενιά μας έφερε τον «γενναιόδωρο»  τίτλο γενιά των 700 ευρώ» τώρα ο πήχης για τους μισθούς των νέων πέφτει ακόμη χαμηλότερα, με την «φερέλπιδα» υιοθέτηση του θεσμού της μαθητείας  με την οποία προβλέπονται μηνιαίες μεικτές αποδοχές των 592 ευρώ. Αλλά αντί για γενιά των 592 ευρώ θα ήταν ειλικρινέστερο να μας αποκαλείτε «χαμένη γενιά» ή «γενιά χωρίς μέλλον». Αλλά η ειλικρίνεια είναι κάτι που εξέλειψε συλλήβδην από τους πολιτικούς αυτής της χώρας.
Ασφαλώς ευθύνη έχουν οι κυβερνήσεις από την Μεταπολίτευση ακόμη ως τις μέρες μας για την εκτεταμένη διαφθορά, το βάλτωμα  της καθημερινότητας, τις συμπληγάδες της λεγόμενης ελληνικής δημόσιας διοίκησης, την παραπαιδεία και άλλα πολλά.
Υπάρχει ελπίδα για μια νέα αλλαγή;  Πιθανόν να διαψευστούμε για ακόμη φορά.
Αλλά δεν νοείται νέα γενιά που να μην ελπίζει, να μην αγωνίζεται, να μην εναντιώνεται, να πέφτει και να μην σηκώνεται, να μην ματώνει για το μέλλον της.
Θα έπρεπε ο κάθε σκεπτόμενος πολίτης να περιμένει πολλά περισσότερα από τη μικρού βεληνεκούς επιστράτευση των προσωπικών του δυνάμεων, παρά από τα φραστικά πυροτεχνήματα της πολιτικής ζωής του τόπου.