Τέλος καλοκαιριού και είπαμε με τα εγγόνια μου να ανηφορίσουμε προς το Πάικο, με τελικό προορισμό τους καταρράκτες και τη γαλάζια λίμνη του Σκρα. Έτσι πρωί πρωί., φορτωμένοι με τα απαραίτητα συμπράγκαλα και τα αναγκαία εφόδια κατά της ορέξεως και πείνας, ξεκινήσαμε την από καιρό προγραμματισμένη ημερήσια εκδρομή μας, έχοντας μαζί μας καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδρομής και το ερώτημα, άραγε θα έχει κόσμο.Φθάνοντας λοιπόν στον τελικό προορισμό, αρχίσαμε τις διαπιστώσεις και συγκρίσεις σχετικά με την περσινή μας επίσκεψη στο συγκεκριμένο χώρο. Οι διαπιστώσεις ήταν και θετικές και αρνητικές.
Οι θετικές ήταν η μεγάλη παρουσία του κόσμου, κάθε ηλικίας, νέοι γονείς με τα πιτσιρίκια του, νέοι με τις κοπελιές τους, και οι ώριμοι όπως εγώ, είχαν έρθει από Θεσσαλονίκη, Κουφάλια, Αριδαία, Κιλκίς και φυσικά από τον δήμο μας.
Κουβεντιάζοντας με πολλούς απ’ αυτούς τους επισκέπτες, όλοι τους, και ειδικά αυτοί που ήρθαν για πρώτη φορά, είχαν μόνο καλά λόγια να πουν  για αυτόν τον πανέμορφο χώρο.
Η αρνητική διαπίστωση, δική μου αλλά και των επισκεπτών έχει να κάνει με τον περιβάλλοντα χώρο και τον εξοπλισμό του, ο οποίος πλέον έχει περιοριστεί, σε 2-3 ο πάγκους και τίποτε άλλο και αυτοί σε κατάσταση διάλυσης για την οποία βέβαια μεγάλη ευθύνη έχουμε και εμείς οι επισκέπτες.
Αν εξαιρέσω την αντικατάσταση της ξυλείας στο δάπεδο της γέφυρας που οδηγεί στη λίμνη, όλα τα υπόλοιπα είναι σε χειρότερη κατάσταση από πέρσι.
Κατανοώ πλήρως την οικονομική κατάσταση, όμως όποια και αν είναι η απάντηση της δημοτικής αρχής, ας μου επιτραπεί να την θεωρήσω δικαιολογία, ας τολμήσει ένα κάλεσμα, είμαι βέβαιος πως θα ανταποκριθούν αρκετοί εθελοντές σε μια προσπάθεια συντήρησης και μικρών παρεμβάσεων στον χώρο, εγώ δηλώνει από τώρα παρών.
Είναι κρίμα να βλέπει τόσο κόσμο, να κάνει τόσα χιλιόμετρα και να φεύγει στα λίγα λεπτά, γιατί δεν υπάρχει τίποτε άλλο εκτός αυτό που η φύση απλόχερα προσφέρει.
Αναγκαίος στο χώρο είναι και ένας κατατοπιστικός χάρτης με τα αξιοθέατα του Πάικου αλλά και ολόκληρου του δήμου μας, π.χ. Μονές, χωριά του Πάικου, ιστορικοί χώροι κ.λπ.

Υ.Γ. Η επιστροφή μας έγινε μέσω Αξιούπολης, κάναμε μια στάση εκεί, στη βρύση μπροστά από τα πεύκα, η εικόνα απερίγραπτη, σκέτος σκουπιδότοπος, πρέπει να ντρεπόμαστε όλοι. Καλά τα Πολυκαστρινά και τα Αξιουπολίτικα, όμως ας σεβαστούμε και το περιβάλλον, τους δημόσιους χώρους, είναι ο καθημερινός καθρέπτης του πολιτισμού μας.