Οι «σφυρίχτρες» του νομού Κιλκίς συναντήθηκαν για άλλη μια φορά στον ετήσιο χορό του Συνδέσμου τους, στο κέντρο διασκέδασης «Κτήμα των Ευχών», μέσα σε ευχάριστο κλίμα, για να διασκεδάσουν μαζί με ανθρώπους του ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου. Έχουν καθιερώσει μάλιστα ο ετήσιος χορός να πραγματοποιείται το τελευταίο δεκαήμερο του Δεκεμβρίου, ανταλλάσοντας με την ευκαιρία και ευχές για τον ερχομό του νέου έτους.

Πραγματοποιήθηκε όπως επιτάσσει η παράδοση, την 4η Ιανουαρίου, στην αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου, η κοπή της Πρωτοχρονιάτικης πίττας του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Γαλλικού. Στην ομιλία του ο Δήμαρχος Γαλλικού, Γεώργιος Θεοδωρίδης, μίλησε για τη χρονιά που πέρασε και τα κυριότερα προβλήματα που είχε να αντιμετωπίσει η διοίκηση του Δήμου.  Δήλωσε δε αισιόδοξος γιατί τα περισσότερα θέματα αρχίζουν να βρίσκουν λύσεις.

«Η κυβέρνηση σχεδιάζει άμεσα, με νόμο να υλοποιήσει την άκρως αντεργατική απόφαση του ευρωδικαστηρίου (ΔΕΚ). Με βάση αυτήν την απόφαση, σε χιλιάδες γυναίκες δημόσιες υπαλλήλους (στις διορισμένες από το 1983 έως και το 1992) θα αυξηθούν τα ηλικιακά όρια συνταξιοδότησης στο 65ο έτος», αναφέρει σε ανακοίνωσή του το ΠΑΜΕ.

Δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά ο Αη Βασίλης. Η πρόσκληση από τον Πολιτιστικό Σύλλογο του Μεταλλικού ήταν τόσο ευγενική  που ο Άγιος με τα δώρα σταμάτησε στο Μεταλλικό. Από εκεί  τα μέλη του συλλόγου  έσυραν το κάρο του με τον Άη Βασίλη και τα δώρα του μέχρι το προαύλιο του σχολείου όπου τους υποδέχτηκαν εν χορδαίς και οργάνοις παιδιά και …πρώην παιδιά., όλοι οι κάτοικοι του χωριού.

Το απόγευμα της παραμονής της Πρωτοχρονιάς, ο Καμπάνης, η έδρα του δήμου, γέμισε με παιδικά χαμόγελα και πρωτοχρονιάτικα τραγούδια. Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Καμπάνη διοργάνωσε μια υπέροχη εκδήλωση στην αίθουσα του συλλόγου, με παραδοσιακό χρώμα, χορό, τραγούδι, μουσική, κάλαντα και πολλές ευχές.

Ο στόχος της νέας αρχιτεκτονικής της αυτοδιοίκησης (Καποδίστριας ΙΙ) στο επίπεδο της ορεινής μικροπεριφέρειας, δεν θα πρέπει να εξαντληθεί  απλά στις συνενώσεις και τα όρια των νέων Ο.Τ.Α. Η νέα διοικητική διαίρεση στο επίπεδο αυτό θα πρέπει να συνυπολογίσει τη νέα πραγματικότητα που έχει πλέον διαμορφωθεί, με βάση την εμπειρία της πρώτης αυτοδιοικητικής μεταρρύθμισης (Καποδίστριας Ι).

Στο Πολύπετρο την Κυριακή 6 Δεκεμβρίου 2009 πραγματοποιήθηκε δενδροφύτευση από τους κατοίκους του χωριού, υπό την αιγίδα του δήμου Ευρωπού. Όπως δήλωσε ο δήμαρχος Ευρωπού Ευθύμιος Κουρτζανίδης η δενδροφύτευση είναι ενταγμένη στο πλαίσιο γενικής δενδροφύτευσης των κοινόχρηστων χώρων όλων των δημοτικών διαμερισμάτων του δήμου, για την προστασία του περιβάλλοντος με τη συμμετοχή των φορέων, αρχίζοντας από το Πολύπετρο.

Το Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου Γουμενισσιωτών κατοίκων Θεσσαλονίκης ομόφωνα αποφάσισε να εκδώσει το ακόλουθο ψήφισμα, που περιλαμβάνει τις θέσεις του Συλλόγου Γουμενισσιωτών κατοίκων Θεσσαλονίκης, σχετικά με την πρόταση του Ινστιτούτου Τοπικής Αυτοδιοίκησης όσον αφορά τον Δήμο Γουμένισσας και την συνένωσή του με άλλους όμορους Δήμους της επαρχίας Παιονίας.

Την απώλεια ενός ξεχωριστού φίλου (και κατά διαστήματα σχολιογράφου) θρηνούμε στις ΕΙΔΗΣΕΙΣ και την ΠΡΩΙΝΗ.  Ο αείμνηστος Νίκος Χαρτοματσίδης μας τίμησε με την φιλία του από τις πρώτες ημέρες έκδοσης των εφημερίδων μας. Είχαμε όμως  την τύχη να τον γνωρίσουμε και να συνδεθούμε φιλικά μαζί του αφ’ όταν ασκήσαμε το επάγγελμα, από τις αρχές της δεκαετίας του ’80, ως απλοί συντάκτες.
Άνθρωπος με χιούμορ, με αγάπη για τη ζωή, παθιασμένος με την πολιτική, αλλά πάντα έτοιμος να συζητήσει και την αντίθετη άποψη ή να αναγνωρίσει πτυχές της αλήθειας σε θέσεις των αντιπάλων, που δεν βόλευαν σε μια μονόχνωτη αντίληψη κομματισμού.
Ο Νίκος ήταν πάντα έτοιμος να συντρέξει όσους είχαν ανάγκη, να συνεισφέρει στην κοινωνία, στο διπλανό του…Καμιά σχέση με τον ωχαδελφισμό που σκοτεινιάζει τη ζωή. Ήταν άνθρωπος της προσφοράς, με το απλόχωρο χαμόγελό του, με την ποντιακή του αθωότητα.
Τίποτε δεν του ήρθε στη ζωή χωρίς κόπο. Ίδρωσε, δούλεψε πολύ, αντιμετώπισε τις αναποδιές της ζωής πάντα με αισιοδοξία, πάντα με πρωτοβουλίες που γεννούσε το «θηλυκό» μυαλό του.
Απόλαυσε τη μέγιστη χαρά να δημιουργήσει μαζί με την σύζυγό του, την γλυκύτατη Πηνελόπη που λάτρευε, μια θαυμάσια, μια υποδειγματική οικογένεια. Με τις δυο κορούλες του που φώτιζαν τη ζωή του, την Χαρούλα και την Άννα, και το στερνοπαίδι του τον Ηλία, τον συνεχιστή που φέρνει τη σφραγίδα του.
Τα τελευταία χρόνια πύκνωσε τις επισκέψεις του στα γραφεία μας. Να μας κεράσει με τις νόστιμες πίττες του. Και να συζητήσει μαζί μας για τις πολιτικές εξελίξεις, εντός και εκτός Κιλκίς. Με κριτικό και ανοιχτό πνεύμα. Και να αφήσει ένα σημείωμα συνήθως δηκτικό και ενίοτε ελευθερόστομο προς την κομματική εξουσία.
Την απώλεια αυτού του ξεχωριστού ανθρώπου και φίλου θρηνούμε. Και συμμεριζόμαστε την οδύνη των δικών του, της οικογένειάς του.
Να σταλάξει ο Πανάγαθος λίγο βάλσαμο στις ψυχές τους να αντέξουν τον χαμό του.
Να είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκέπασε.

Δεν το έγραψα ποτέ, θα το αποκαλύψω τώρα ως χρέος τιμής στη μνήμη του Νίκου Χαρτοματσίδη, του εκλεκτού φίλου που χάθηκε τόσο πρόωρα και τόσο άδικα.
Ήταν καλοκαίρι του 1990, και μόλις η Ν.Δ. δια του Μητσοτάκη είχε κερδίσει τις εκλογές (τρίτες συνεχόμενες σε 14-15 μήνες).
Πρώτη δουλειά του τότε υπουργού Προεδρίας Μιλτιάδη Έβερ να ξηλώσει τα γραφεία τύπου των νομαρχιών. Στη νομαρχία  Κιλκίς δούλευα εγώ και το έγγραφο ήταν σαφές,. Εντέλλεστε μέχρι 31 Αυγούστου να παρουσιαστείτε στην κεντρική υπηρεσία (Αθήνα). Για να αξιοποιηθεί η εμπειρία μας, όπως σχεδόν κυνικά αναγραφόταν στο ίδιο έγγραφο, στα υπόγεια αρχεία της υπηρεσίας!
Η μετάθεση εκείνη σαφώς υποκινούμενη από κομματικά κίνητρα, όπως αναγράφεται ρητά σε δικαστική απόφαση που κέρδισα λίγους μήνες αργότερα με συνήγορο -δικηγόρο τον  Γιώργο Φλωρίδη,  διέλυε την οικογένειά μου και μου προκάλεσε μεγάλη στεναχώρια.
Δεν χρειάστηκε να ζητήσω τίποτα από τον Νίκο Χαρτοματσίδη. Προσέτρεξε και έκανε αγωνία του την αγωνία μου. Προσπάθησε με όσες δυνάμεις διέθετε να αναστείλει τη μετάθεση. Αναζήτησε τον φίλο του από την εποχή της Βόλβης, τον. Πυλαρινό που ζούσε τότε στην Αθήνα και κλείσαμε ραντεβού με συνεργάτη του στη Θεσσαλονίκη. Πήγαμε εκεί και ο Νίκος έκανε όσα θα έκανε και για το παιδί του. Δηλαδή τα πάντα. Καμιά σημασία δεν έχει που δεν απέφερε καρπούς ο αγώνας του.
Κρατώ πολύτιμο θυμητάρι της φιλίας μας  αυτήν την ανάμνηση.
Και βάζω το χέρι μου στην φωτιά πως είναι πολλοί ακόμα που είδαν δίπλα τους τον Νίκο, όταν η χρεία προσκαλούσε. 

Θεοφύλακτος Παγλαρίδης