Οι Εναλλακτικοί της Γερμανίας, το ακροδεξιό κόμμα AfD, αναδείχθηκαν θριαμβευτές με το φρικώδες ποσοστό 44%.
Η ακροδεξιά σαρώνει στην Ευρώπη, κέρδισε ήδη στην Ιταλία, απειλεί από 15ετίας και πλέον τη Γαλλία και εσχάτως προβάλλει ως φόβητρο στις δυο ισχυρότερες δημοκρατίες της Ευρώπης, το Ηνωμένο Βασίλειο με τον Φάρατζ και την οικονομική ατμομηχανή της Ευρώπης, τη Γερμανία με τους Ακροδεξιούς Εναλλακτικούς.
Ελάτε τώρα να μελαγχολήσουμε. Όχι επειδή τάχα από αύριο θα κινδυνέψει η δημοκρατία στη Γερμανία και στην Ευρώπη. Άλλωστε δεν ήταν εθνικές εκλογές αυτές στη Σαξονία. Όμως η γνώση της ιστορίας και ορισμένα ιστορικά και συγγενικά προηγούμενα ενίοτε προκαλούν πονοκέφαλο.
Στα ίδια περίπου χώματα της πρώην ανατολικής Γερμανίας, στα κρατίδια της Πομερανίας και του Πότσδαμ, το Εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα υπό τον Αδόλφο Χίτλερ σημείωνε τα υψηλότερα ποσοστά του στις εκλογές της 5ης Μαρτίου του 1933. Ανεβάζοντάς τα κατά 10 μονάδες από τις εκλογές του 1932!
Στις τελευταίες λοιπόν ελεύθερες εκλογές, πριν ο Αδόλφος καταργήσει εντός του ιδίου έτους τη δημοκρατία, το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα κατήγαγε εκλογική θρίαμβο. Ειρωνεία της ιστορίας: Σχεδόν με το ίδιο ποσοστό του AfD, δηλαδή 43,91%! *
Ναι, ας το χωνέψουμε: Δια της λαϊκής ψήφου ανήλθε ο Χίτλερ στην εξουσία. Δια της λαϊκής ψήφου και της μυωπικής αντίδρασης των άλλων κομμάτων πλην του σοσιαλδημοκρατικού.
Διότι ακόμα και με το 43,91% της 5ης Μαρτίου 1933 ο Χίτλερ δεν είχε πλειοψηφία (288 στις 647 έδρες). Χρειάστηκε πρώτα με επίκληση του εμπρησμού του Ράιχσταγκ να θέσει εκτός νόμου το Κομμουνιστικό Κόμμα Γερμανίας, να καταργήσει τις 81 έδρες του στη Βουλή και να αποκτήσει την πλειοψηφία στη Βουλή των 566 εδρών.
Με τη συναίνεση των άλλων, πλην του σοσιαλδημοκρατικού, κομμάτων πέρασε από τη Βουλή τον «Εξουσιοδοτικό Νόμο» με βάση τον οποίο κατάργησε και τα κόμματα που τον υπερψήφισαν και ανενόχλητος πια εδραίωσε το φασιστικό καθεστώς του.**
Αλλά ας φανούμε ψύχραιμοι. Υπάρχουν και διαφορές μεταξύ των δυο εκλογών.
Τότε κίνδυνο για τη Γερμανία, όπως τον επέσειε ο Χίτλερ, συνιστούσαν οι Μπολσεβίκοι και οι Εβραίοι.
Τώρα οι Μπολσεβίκοι αποτελούν μακρινή ανάμνηση και μάλιστα η Χώρα τους, η Ρωσία αποτελεί την αγαπημένη χώρα των Εναλλακτικών για τη Γερμανία.
Ηθικόν δίδαγμα: Τα ποτάμια ενίοτε γυρίζουν πίσω. Αναδεικνύοντας ξανά τους ίδιους τρελούς. Ιδιαίτερα όταν οι υποτιθέμενοι σώφρονες, οι συστημικοί, τα κάνουν μούσκεμα.
Βγάζοντας το λάδι του κοσμάκη επί τρία χρόνια. Και στον τέταρτο εμφανίζονται στα εγκαίνια κάποιας ΔΕΘ τάζοντας και του πουλιού το γάλα στο αφελές, όπως νομίζουν, πόπολο.
Αυτά τα ολίγα περί ιστορίας και μακριά από εμάς.
*Το άλλο φιντάνι του ευρωπαϊκού φασισμού, ο Μουσολίνι, περίπου 10 χρόνια νωρίτερα από τον ομόσταυλό του Χίτλερ απόλαυσε στις τελευταίες ελεύθερες εκλογές στην Ιταλία, το εξωπραγματικό ποσοστό του 50% της λαϊκής ψήφου! Εγκλήματα διαπράττουν και οι πολίτες στις δημοκρατίες. Θυμηθείτε την εκλογική πανωλεθρία του Βενιζέλου στις εκλογές του 1920 λίγους μήνες μετά τη Συμφωνία των Σεβρών και την Ελλάδα των δυο Ηπείρων και των Πέντε Θαλασσών.
** Τρία χρόνια αργότερα, το 1936, η ίδια μυωπική πολιτική Λαϊκών και Βενιζελικών, προσέφερε την πρωθυπουργία στον Μεταξά. Ή μάλλον προσέφερε την απαραίτητη ψήφο εμπιστοσύνης στον Ιωάννη Μεταξά τον οποίο διόρισε πρωθυπουργό μετά το θάνατο του υπηρεσιακού πρωθυπουργού Κ. Δεμερτζή, ο τότε Βασιλεύς Γεώργιος Β. Τέσσερις μήνες αργότερα (Απρίλιος – Αύγουστος 1936) ο Μεταξάς ανέστειλε βασικά άρθρα του Συντάγματος και διέλυσε τη Βουλή για αντιληφθούν και οι προειρημένοι μύωπες «γιατί χαίρεται και χαμογελά ο κόσμος πατέρα;»