Ο Τσίπρας έχει αφήσει να διαφανεί ότι δεν θέλει να κυβερνήσει με τις παλιές πολιτικές δυνάμεις. Ασαφές παραμένει εάν οι δηλώσεις του αφορούν και το αριστερό φιλελεύθερο Ποτάμι. Δεν μπορεί να αποκλειστεί ότι οι Έλληνες μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα θα πρέπει και πάλι να ψηφίσουν. Φυσικά είναι ανοησία να επιρρίπτεις σε δημοκρατικά κράτη το γεγονος ότι οι πολίτες λίγο νωρίτερα από όσο προβλέπεται τρέχουν στις κάλπες, ώστε να διασαφηνιστεί ποιος έχει την πλειοψηφία. Μια τρίτη εκλογική αναμέτρηση όμως μέσα στο 2015 σημαίνει για την Ελλάδα αναμέτρηση με το χρόνο. Οι ανάγκες μέχρι το τέλος του χρόνου υπολογίζονται στα 8 δις ευρώ. Τα χρήματα αυτά μπορούν να δοθούν μόνο όταν η Αθήνα προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις. Γεγονός όμως που είναι σχεδόν αδύνατον σε καιρό προεκλογικών αγώνων».

Η Berliner Zeitung αναφέρεται στην επιδείνωση της κατάστασης του συστήματος υγείας και γράφει: «Το γεγονός ότι στην Ελλάδα η ασφάλεια ασθενείας μετά από δύο χρόνια ανεργίας παύει να ισχύει σημαίνει ότι τρία εκατομμύρια Έλληνες δεν είναι πλέον ασφαλισμένοι. Ο προϋπολογισμός των δημόσιων νοσοκομείων έχει μειωθεί κατά 50% και ιδιωτικές πρωτοβουλίες προσπαθούν να μειώσουν τις συνέπειες».

To θέμα που κυριαρχεί βεβαίως στον γερμανικό Τύπο και σήμερα είναι το θέμα των προσφύγων. Η Welt σημειώνει: «Μετά από μια σχεδόν ανυπόφορη κλιμάκωση της κατάστασης, η καγκελάριος πήρε προσωπικά το θέμα. Σε μια αξιοσημείωτη εμφάνιση ενώπιον δημοσιογράφων είπε αυτό που στην πραγματικότητα αναφέρεται στο Σύνταγμα: η αξιοπρέπεια των προσφύγων είναι απαραβίαστη ακόμα και εάν δεν έχουν την προοπτική παραμονής στη χώρα».

Η Frankfurter Rundschau αναφέρει για το ίδιο θέμα: «Η Μέρκελ μιλάει πολύ για ευελιξία και οικονομική βοήθεια. Αλλά συγκεκριμένα δεν κάνει τίποτα. Παραμένει πιστή στον εαυτό της. Θέλει να λύσει το πρόβλημα βήμα-βήμα. Όποιος περιμένει ένα όραμα για μια μοντέρνα μεταναστευτική πολιτική απευθύνεται σε λάθος διεύθυνση».

Τέλος, η Frankfurter Allgemeine Zeitung διαπιστώνει για τη στάση της καγκελαρίου απέναντι στο θέμα των προσφύγων: «Από την Μέρκελ δεν ειπώθηκε κάτι καινούργιο. Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι η πρώτη χώρα υποδοχής. Όσο το ομοσπονδιακό κράτος και τα κρατίδια δεν καταφέρνουν να λύσουν το θέμα του ασύλου και να προωθήσουν σε διάφορες κοινότητες τους πρόσφυγες - οι οποίοι είναι πραγματικοί πρόσφυγες - θα συνεχιστεί η αυτή η κατάσταση του αυτοσχεδιασμού».