Μέσα που δεν είναι Μέσα, επιχειρήσεις ΜΜΕ που δεν είναι επιχειρήσεις και

δημοσιογράφοι που δεν είναι δημοσιογράφοι, είναι ένα σύνηθες φαινόμενο!

Πρόκειται για μια στρέβλωση που υπονομεύει συνολικά την αξιοπιστία της ενημέρωσης.

Με την έλευση των ιδιωτικών ραδιοφώνων, όποιος κρατούσε ένα μικρόφωνο ήταν …δημοσιογράφος.

Με την έλευση των ιστοσελίδων και των κοινωνικών δικτύων, όποιος κρατά μια κάμερα, είναι …δημοσιογράφος. Ακόμη και μ’ ένα κινητό!

Αφήστε που υπάρχουν ιστοσελίδες, blogs, ακόμη και σελίδες στο facebook που το παίζουν «επιχειρήσεις ΜΜΕ», που βγαίνουν στην αγορά και μαζεύουν διαφημίσεις και πληρώνονται στα «μαύρα», χωρίς παραστατικά, χωρίς φορολογική υπόσταση, χωρίς καμία διαφάνεια. Πως αλλιώς;

Αφού δεν είναι επιχείρηση!

Τελευταία έχουμε και το άλλο.

Πηγαίνεις να καλύψεις δημοσιογραφικά μια εκδήλωση, ας πούμε μια ομιλία.

 Και αυτός που σε λίγο θα μιλήσει ή μόλις έχει μιλήσει, πηγαίνει και κάνει δήλωση σε μια κάμερα, μεμονωμένα!

Είναι αντιδεοντολογικό από την πλευρά του Μέσου που επιδιώκει την… αποκλειστικότητα(!) εις βάρος των υπολοίπων.

Είναι όμως εξίσου απαράδεκτο και από την πλευρά του φορέα ή του προσώπου που έχει καλέσει τα ΜΜΕ, αλλά τελικά επιλέγει να αγνοήσει τη συλλογική παρουσία τους, υπονομεύοντας τη βασική αρχή της ισότιμης ενημέρωσης.

Ας το ξεκαθαρίσουμε:

Ο σεβασμός προς τα τοπικά ΜΜΕ δεν είναι τυπική υποχρέωση.

Είναι στοιχειώδης κανόνας δημοκρατικής λειτουργίας.

Φορέας ή πρόσωπο που επιλέγει να λειτουργεί με αντιδεοντολογικό τρόπο, που απαξιώνει, παρακάμπτει ή υποτιμά τα τοπικά Μέσα ουσιαστικά καθίσταται συμμέτοχος στην παραβίαση της έννομης τάξης.

Για την οποία, υποτίθεται, κόπτεται.