Οι πολλές υποχρεώσεις μου εκτός ιατρείου, (νοσοκομείο, γήπεδα, προσωπική ζωή κλπ), αλλά και οι πολλές τηλεφωνικές κλήσεις και  αναζητήσεις μου από ασθενείς για μία εξέταση, ή ερώτηση, με ανάγκασαν να εγκαταστήσω στο ιατρείο συσκευή αυτόματου τηλεφωνητή, πρωτοποριακού για την εποχή εκείνη, για καλύτερη επικοινωνία και εξυπηρέτηση της διαρκώς αυξανόμενης ιατρικής και όχι μόνον πελατείας μου.
Η συνέχεια όμως δεν ήταν όσο ανέμενα ενθαρρυντική και αποτελεσματική…
Ορίστε πως αντιδρούσαν… ή μάλλον ακούστε, αυτά που καταγράφονταν στην ταινία μετά το αρχικό καταγεγραμμένο με τη δική μου φωνή, που έλεγε :
…Ιατρείον Τάσου Αμανατίδη… σας ομιλεί ο αυτόματος τηλεφωνητής…  κλπ, κλπ…
Η ταινία κατέγραφε:
…Έλα Τάσο, …ο Τάσον είσαι; …Γιατρέ, τον γιατρόν θέλομε, τον γιατρόν τον Τάσον θέλομε, …Τάσο ακούς; …Γιατί δεν απαντάς;…
Αυτά και άλλα σαν κι αυτά, μερικά ξεκαρδιστικά αμίμητα, εύρισκα καταγεγραμμένα στην ταινία του τηλεφωνητή. Προηγούνταν στο ακουστικό αυτουνού που με τηλεφωνούσε, μετά τρία ντρινν…ντριν…ντριν…:
…Ο γιατρός Τάσος Αμανατίδης απουσιάζει… Αφήστε μήνυμα… Όταν επιστρέψει ο γιατρός, θα ακούσει το μήνυμα…
Η αλήθεια είναι, ότι απουσίαζα πολλές φορές, άλλοτε λίγο και άλλοτε περισσότερο χρόνο από το ιατρείο, ιδίως τον πρώτο καιρό, που ήμουν και εργένης. Είχα και τα γήπεδα και τις ομάδες βλέπετε! Ο αυτόματος τηλεφωνητής στο ιατρείο το επί της οδού Γ. Καπέτα 14 στο Κιλκίς, αν δεν ήταν επαγγελματική εξυπνάδα, δήλωνε τουλάχιστο σεβασμό στον ασθενή, που δεν έχει ώρες, πότε θα αναζητήσει τον γιατρό, έστω για μία ερώτηση.
Όμως οι πολλοί, σχεδόν όλοι, όπως έδειχναν οι καταγραφές, που δεν υποψιάζονταν, ότι αποτυπώνονταν τα αγωνιώδη μισόλογά τους, αιφνιδιάζονταν και έκλειναν το τηλέφωνο.
…Κάποιον άλλο έχει στο ιατρείο, έγραφε μια φορά η ταινία χαμηλόφωνα, που δεν θέλει να μιλήσει…
    Ή ένας άλλος έλεγε, …μωρέ, η φωνή δική του είναι, ή μοιάζει κάπως, αλλά φαίνεται να έχει κάτι το τηλέφωνο και δεν ακούγεται…
Όλα αυτά καταγράφονταν και τα άκουα κατά την απομαγνητοφώνησή τους, όταν επέστρεφα στο ιατρείο.
Κανείς δεν άφηνε το όνομά του, ή τον αριθμό του τηλεφώνου του, ή την ώρα και μέρα του τηλεφωνήματος, γιατί κατά μία περίεργη αντίληψη που είχε τότε ο κόσμος, (και έχει), αυτά είναι θέματα που ανήκουν στα ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα, αν και τότε αυτά δεν είχαν κατοχυρωθεί επίσημα.
Όμως, όταν και οι λίγοι που άρχισαν να καταλαβαίνουν περί τίνος πρόκειται, πάλι και τότε δεν κατάφερα να έχω ένα χρήσιμο επαγγελματικό εργαλείο στο ιατρείο μου.
Τηλεφωνήματα όπως … Γιατρέ εγώ είμαι… (Ποιος; Άγνωστος, άντε να μαντέψεις!)…, ή  όταν γυρίσεις γιατρέ, έλα στο χωριό να εξετάσεις τον πατέρα μου… Άντε γεια…, και άλλα παρόμοια, αλίευα καθημερινά κατά την αποδελτίωση της μαγνητοταινίας του αυτόματου τηλεφωνητή.
Μετά και από το αόριστο βραδινό τηλεφώνημα, που δεν έλεγε ούτε το ποιος, ούτε το που, όπως ο άλλος που έλεγε τουλάχιστο πχ στο Χορήγι, σαν αυτό το … Γιατρέ, όταν γυρίσεις, όποια ώρα και εάν είναι, έλα στο σπίτι να εξετάσεις την πεθερά μου… και άϊντε γειά…  άρχισα να σκέφτομαι για την χρησιμότητα και την ωφελιμότητα του αυτόματου τηλεφωνητή.
Αν μή τι άλλο, μπορεί εκτός που θα περνιόμουν ασυνεπής και αδιάφορος, διότι δεν ήξερα σε ποιον και που να πάω, ίσως να γινόμουν και επιζήμιος, διότι οι άνθρωποι μένανε με την εντύπωση ότι τηλεφώνησαν και άρα περίμεναν την επίσκεψη του γιατρού, όποια ώρα και να ήταν, κατά το τηλεφώνημα.
Κοντά σε αυτά, προσθέστε ότι με την χιουμοριστική έως και αυτοσαρκαστική ποντιακή μου διάθεση, να δημοσιοποιώ την επομένη τα Κιλκισιακά  ‘μαργαριτάρια’, που πιανόταν στα δίχτυα του απρόσωπου τηλεφωνητή του ιατρείου μου, έδινα τροφή στους συναδέλφους γιατρούς του νοσοκομείου για διαρκή πειράγματα, όπως και κυρίως του Κώστα Παρίση, της Ορθοπεδικής, συμφοιτητή από το Πανεπιστήμιο,  καλού και άοκνου ιατρού, αλλά και άριστου συναδέλφου (Ωραία χρόνια!)… ‘Γιατρέ έλα, ή πότε θα εξετάσεις την πεθερά μου’… και άλλα τέτοια…, που μπορεί ακόμη, από υπερβολική εξοικείωση, να τα σκάρωναν οι ίδιοι.
Αξίζει ακόμη να πω ότι δεν ήταν σπάνια και μερικά τρυφερά ανώνυμα τηλεφωνήματα, ήμουν ακόμη ‘ελεύθερο παιδί’, τα οποία όμως αντισταθμιζόταν με άλλα κακοήθη, επίσης ανώνυμα, που συνέβαλαν στο να κλονιστεί ο αρχικός ενθουσιασμός για την καινοτόμα ιδέα μου και να αναθεωρήσω την σκοπιμότητα του αόρατου ‘συνεργάτη’ μου.
Είτε το ένα, είτε το άλλο, είτε γιατί ο κόσμος αιφνιδιαζόταν, ή το θεωρούσε δαιμονικό(!) εργαλείο, θεώρησα καλό να αποσυνδέσω το εργαλείο, και να το καταχωρήσω στα ιστορικά κειμήλια της επαγγελματικής μου σταδιοδρομίας.
Ευτυχώς, που τα κινητά δεν άργησαν να εμφανισθούν, η δεκαετία του’90 ήταν κοντά, αφού ο γιατρός ανευρίσκεται ακόμη και αν είναι στου ‘βοδιού το κέρατο’. (Όχι ακριβώς, αλλά ο λόγος που το λέει, διότι υπάρχουν ακόμη οι αθέατες από το σήμα περιοχές των ‘γενέθλιων’ τόπων των  Κρουσίων).
Κιλκίς  Φεβρουάριος 2018