Ένα ρέκβιεμ στο έργο σας όπως εγώ το βίωσα. Είμαι θαυμαστής και πιστός ακροατής σας ήδη από την πρώιμη παιδική μου ηλικία, ίσως και από την βρεφική, χρόνια ήθελα να σας μιλήσω και να σας εκφράσω όλα τα παρακάτω και τώρα είναι η πρώτη και τελευταία ευκαιρία μου.
Το έργο σας έχει λειτουργήσει καταλυτικά πάνω μου και στην δόμηση της προσωπικότητας μου. Σε όλους τους σταθμούς και στιγμές θα μπορούσα να τοποθετήσω ένα τραγούδι σας. Δεν ξεχνώ τις στιγμές συντροφιάς που μου χάρισαν “Τα τραπεζάκια έξω” και το “Ζητώ το ελληνικό τραγούδι” στο αυτοκίνητο, αλλά και το “20 χρόνια δρόμος” και “Βρώμικο Ψωμί” στο cd-player στο σπίτι, το οποίο ακόμα φιλάω σε περίοπτη θέση και τα cd σας να κοσμούν την βιβλιοθήκη μου, μπορεί τότε (4-6 ετών) να μην καταλάβαινα το νόημα ή και την σημασία των στοίχων σας αλλά αισθανόμουν καλά όταν τους άκουγα.
Στην Εφηβική μου ηλικία εν καιρώ καραντίνας είδα για πρώτη φορά το “Ζητώ το ελληνικό τραγούδι” άλλη μια φορά που θαύμασα το μουσικό και όχι μόνο ταλέντο σας. Τα καλοκαίρια στο μπαλκόνι όταν όλοι πέφταν να κοιμηθούν και εμένα να συλλογίζομαι με τον εαυτό μου ο “Μικρός μονομάχος” και η “Ωδή στον Γεώργιο Καραϊσκάκη” (τραγούδι που μέχρι και σήμερα αρκετές φορές παίζει στο μυαλό μου), με αυτή την θρυλική στροφή:
Ποιος στ’ αλήθεια είμαι εγώ και πού πάω
με χίλιες δυο εικόνες στο μυαλό
προβολείς με στραβώνουν και πάω
και γονατίζω και το αίμα σου φιλώ
να στιμάρουν, πλέον, στο κινητό μου και να μου δείχνουν τον δρόμο χωρίς συναισθηματισμούς και τα εφήμερα συναισθήματα της νεότητας, όπου σίγουρα γνωρίζετε πόσο παραπλανητικά μπορούν να είναι κάποιες φορές από τον ατομικό στόχο. Γιατί τα τραγούδια σας αιχμαλωτίζουν τα συναισθήματα με έναν τρόπο σαγηνευτικό. Το μούδιασμα που μου προκαλείται αλλά και ανά στιγμές το ρίγος όταν ακούω τα τραγούδια σας είναι μοναδικό.
Δυστυχώς κατάφερα μέσα σε αυτά τα 18 χρόνια να σας παρακολουθήσω ζωντανά μόνο 2 φορές. 2 καθοριστικές φορές που δεν τις ξεχνάω. Η πρώτη στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, όπου επισφράγισε την αγάπη που σας είχα και σας έχω. Η δεύτερη σε εκείνο το Φεστιβάλ Επταπυργίου που ο καιρός δεν ήταν αρωγός, εκείνη την φορά με συγκίνησε η παρουσία σας και το δέος που μου προκαλέσατε αν και κουρασμένος, αδύναμος και αρκετά μεγάλος.
Μπορεί να μην γνωρίζατε τι να παίξετε στα παιδιά στην αγορά στο Λαύριο αλλά σε εμένα ξέρατε κάθε φορά τι πρέπει να παίζεται. Έλπιζα τα δυσάρεστα να ήταν νέα ενός Άγγελου Εξάγγελου αλλά δυστυχώς ήταν αληθινά. Κύριε Σαββόπουλε δεν θέλω να σας κουράσω εξάλλου σίγουρα θα έχετε να διαβάσετε και από άλλους. Ξέρω πως θα απαντήσετε στο ρέκβιεμ του μυαλού και της καρδιάς μέσω του έργου σας και πάλι, όπως κάνατε τόσο καιρό
Καλό ταξίδι ψηλά στους βασιλιάδες του ουρανού.
