Θυμόμαστε ότι ο εργάτης απορριμματοφόρου, ο οδοκαθαριστής, η καθαρίστρια και όλα τα συναφή επαγγέλματα είναι επαγγέλματα για τα οποία κάποιοι ντρέπονται για την υπάρξή τους. Δεν τους νοιάζει μάλιστα να τα χρησιμοποιούν σε παραδείγματα για κάποιον που έχει αποτύχει στη ζωή του.
Πλανώνται πλάνην οικτράν.
Αυτά τα επαγγέλματα τα υπηρετούν άνθρωποι με Α κεφαλαίο.
Ο κοινωνικός ρατσισμός όμως είναι βαθιά ριζωμένος μέσα μας. Και δεν γίνεται να είσαι σε κάτι ρατσιστής και σε κάτι άλλο να μην είσαι.
Δεν γίνεται να θεωρείς σημαντικότερο τον γιατρό ή το δικηγόρο από τους ανθρώπους της καθαριότητας.
Ποιο εξειδικευμένο ναι μπορείς. Σημαντικότερο ΟΧΙ.
Στην καθημερινότητά μας πρέπει να αναφερόμαστε στην «ΚΑΘΑΡΟΤΗΤΑ» και όχι στην καθαριότητα. Την καθαρότητα την συνάντησα και στους ανθρώπους που ασκούν τη διοίκηση του τομέα καθαριότητας του Δήμου μας. Για τους οδοκαθαριστές και τις οδοκαθαρίστριες, τους εργάτες και τις εργάτριες, τους οδηγούς και τους χειριστές των οχημάτων η αποκομιδή των σκουπιδιών δεν είναι μια δουλειά απλή και εύκολη. Έχουν μεγάλη ευθύνη. Είναι το ιερό τους καθήκον να διατηρούν την πόλη καθαρή κάθε μέρα και κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες που μπορεί να προκύψουν και όχι μόνο καιρικές.
Διαπίστωσα κατά το χρονικό διάστημα που απασχολήθηκα σ΄ αυτόν τον τομέα, ότι αυτή η δουλειά είναι για λίγους και δυνατούς.
Δυνατούς όχι μονάχα σωματικά αλλά κυρίως πνευματικά.
Γύρω μας υπάρχουν αυτοί οι άνθρωποι που με τη δράση τους και τα πράγματα που κάνουν καθημερινά δημιουργούν ιστορίες και κατορθώματα, που δεν απολαμβάνουν προβολής, αλλά βοηθούν στη βελτίωση της ζωής και της καθημερινότητας μιας γειτονιάς, ενός χωριού, μιας πόλης.
Κυκλοφορώντας κανένας πολύ πρωί και παρατηρώντας καλά θα διαπιστώσει και έναν άλλο κόσμο εργασίας γύρω του. Είναι ο κόσμος των ανθρώπων της καθαριότητας
Χρήστος Παπαγεωργίου
Κιλκίς 20-1-2020