Ο Μέγας Αλέξανδρος, διαισθανόμενος το τέλος του, συγκάλεσε τους στρατηγούς του και τους κοινοποίησε τις τρεις τελευταίες επιθυμίες του… Αυτές ήταν:

1) Να μεταφερθεί το φέρετρό του στους ώμους από τους καλύτερους γιατρούς της εποχής.
2) Τους θησαυρούς που είχε αποκτήσει (ασήμι, χρυσάφι, πολύτιμους λίθους) να τους σκορπίσουν σε όλη τη διαδρομή μέχρι τον τάφο του.

3) Τα χέρια του να μείνουν να λικνίζονται στον αέρα, έξω από το φέρετρο, σε θέα όλων. Ένας από τους στρατηγούς, έκπληκτος από τις ασυνήθιστες επιθυμίες, ρώτησε τον Αλέξανδρο ποιοι ήταν οι λόγοι.

 Ο Αλέξανδρος του εξήγησε:

1) Θέλω οι πιο διαπρεπείς γιατροί να σηκώσουν το φέρετρό μου, για να μπορούν να δείξουν με αυτό τον τρόπο ότι ούτε εκείνοι δεν έχουν, μπροστά στο θάνατο, τη δύναμη να θεραπεύουν!

2) Θέλω το έδαφος να καλυφθεί από τους θησαυρούς μου, για να μπορούν όλοι να βλέπουν ότι τα αγαθά που αποκτούμε εδώ, εδώ παραμένουν!

3) Θέλω τα χέρια μου να αιωρούνται στον αέρα, για να μπορούν οι άνθρωποι να βλέπουν ότι ερχόμαστε με τα χέρια άδεια και με τα χέρια άδεια φεύγουμε, όταν τελειώσει για εμάς ο πιο πολύτιμος θησαυρός που είναι ο χρόνος!

Μέσα σε αυτό τον πολιτικό ορυμαγδό, των μνημονίων, των ανασχηματισμών, των κομματικών συνεργασιών, που ζήσαμε εδώ και 15 χρόνια,  της έλλειψης στοιχειώδους υγειονομικής περίθαλψης, της έλλειψης μέριμνας για τις ευπαθείς κοινωνικές ομάδες, της έλλειψης επικοινωνίας κυβερνόντων με την δοκιμαζόμενη Ελληνική κοινωνία, τα λόγια του Μακεδόνα Στρατηλάτη, γι αυτούς που μας θέλουν ημιμαθείς, ή διαστρεβλώνουν την ιστορία μας, φαντάζουν ως απολιθώματα μιας άλλης εποχής.

Αυτές οι τρεις επιθυμίες του, οι τόσο βαθυστόχαστες, αποτελούν και μέρος της Ορθοδόξου πίστεώς μας.

Δυστυχώς σήμερα μαζί με  την υλική φτώχεια που μας δέρνει, έχουν φτωχύνει και οι λέξεις, οι πνευματικοί, όσοι έχουν απομείνει,  έχουν σιωπήσει ή τους σιώπησαν  σχεδόν από παντού, την θέση τους έχουν πάρει τα ευκαιριακά σώου με τους ερμαφρόδιτους παρουσιαστές και παρουσιάστριες, η ζωή μας έχει μεταλλαχτεί,  όλα είναι ιμιτασιόν, τίποτε το γνήσιο.

Χάθηκαν οι ποιητές, οι συγγραφείς, οι χρονογράφοι, τους έχουν υποκαταστήσει οι μεγάλο δημοσιογράφοι των Μ.Μ.Ε. οι οποίοι παρουσιάζουν, αυτά που θέλουν τα συμφέροντα που τους υποστηρίζουν και τους χρηματοδοτούν.

Κι΄ αν κανείς προσπαθήσει να  διατηρήσει ή να επαναφέρει κάτι το γνήσιο θεωρείται μη φυσιολογικός, χαρακτηρίζεται ως αναχρονιστικός άλλης εποχής άνθρωπος ή σύμφωνα με την σύγχρονη   διάλεκτο "χαλάει την πιάτσα".

Για ν΄ αντιληφθούμε το μέγεθος της πνευματικής ακηδίας, στην οποία έχει περιέλθει η χώρα μας αρκεί να ρίξουμε μια ματιά την κρίση που περνά το βιβλίο.

Η έλλειψη παιδείας και η επιδερμική μεταλλαγμένη γνώση της ιστορίας μας, αποτέλεσμα της σύγχρονης επικρατούσας αντίληψης, συνθέτουν το παζλ της   σημερινής εικόνας της χώρας μας, η οποία παραπαίει και έχει γίνει βορά των επιτήδειων, εκτός από το οικονομικό επίπεδο και σε αυτό το πνευματικό, που είναι και το χειρότερο.

Δυστυχώς η οικονομική κρίση έχει επισκιάσει και τα πνευματικά προβλήματα της χώρας, και αυτό βολεύει τους επιτήδειους, γιατί όσο πτωχός σε γνώση είναι ένα λαός, τόσο ποιο ευάλωτος  και εύπιστος είναι στις  μεθοδεύσεις τους.

Ας δούμε όμως  ποιες θα να ήταν, ενδεχομένως σήμερα,  οι τελευταίες επιθυμίες, ενός σύγχρονου "Ηγέτη" (λέμε τώρα):

1) Να μεταφερθεί το φέρετρό του στους ώμους από τους καλύτερους οικονομολόγους και τεχνοκράτες της σημερινής εποχής.

2) Οι θησαυροί που έχει  αποκτήσει (ασήμι, χρυσάφι, πολύτιμους λίθους, σπίτια κλπ) από μίζες και κατάχρηση εξουσίας, να δοθούν μόνο στους συγγενείς, προκειμένου  να ζήσουν και τα τρισέγγονα του.

3) Τα χέρια του να μείνουν να λικνίζονται στον αέρα, έξω από το φέρετρο, προς θαυμασμό και σε θέα όλων,  με τα μνημόνια (άλλοι τα διάβασαν, άλλοι όχι ή θα τα έσκιζαν), με τις δικογραφίες για τα οικονομικά σκάνδαλα και το έγκλημα των Τεμπών. 

Το παρόν άρθρο το αφιερώνω σε όλους αυτούς που θεώρησαν ή θεωρούν,  ότι η μόνη διέξοδος από την κρίση, ήταν ή είναι η σύναψη συμβάσεων δανεισμού, έστω και με επαίσχυντους όρους υποθήκευσης της  δημόσιας περιουσίας, της εθνικής κυριαρχίας και του μέλλοντος  των δικών  μας  τρισέγγονων.

Απευθύνομαι σε αυτούς που χαρακτηρίζουν τους εαυτούς τους "Σωτήρες" υποστηρίζουν το ψευτοκοινωνικό πρόσωπο τους και αναθεματίζουν, όσους  έχουν αντίθετη άποψη, μνημονεύοντας μάλιστα με τα καλύτερα λόγια, τους ολετήρες της Πατρίδας μας,  οι οποίοι συνέβαλαν άμεσα ή έμμεσα στο να οδηγηθούμε σε αυτή την τραγική κατάσταση, είτε έχουν αποβιώσει ή είναι ακόμη εν ζωή, είναι ακόμη και στα έδρανα της Βουλής.  Κανονικά τους μεν πρώτους  έπρεπε ήδη να τους έχει αμαυρώσει η ιστορία, τους δε δεύτερους να τους έχουν οδηγήσει στη δικαιοσύνη.

Θέλω να  ρωτήσω, όλους αυτούς που αυτοαποκαλούνται "Σωτήρες", ποια είναι η οικονομική τους κατάσταση, αν με την δική μας εναπομείνασα,  σύνταξή ή  τον μισθό μας, μπορούν να συντηρήσουν το σπίτι τους, να σπουδάσουν παιδί ή παιδιά, να συντηρήσουν ενδεχομένως τα άνεργα μέλη της οικογένειά τους, να πληρώσουν τα χαράτσια, το πετρέλαιο θέρμανσης ή αέριο, την υπέρογκη φορολόγηση (παρά τις διατυμπανίσεις ότι μας ελάφρυναν)    και ν’ αγοράσουν τα είδη πρώτης ανάγκης οι τιμές των οποίων αντί  να μειωθούν αυξάνονται συνεχώς;

Οι μακροχέρηδες, οι επίορκοι και οι Εφιάλτες, δεν έχουν θέση στην ένδοξη Ελληνική Ιστορία και σε αυτούς που την έγραψαν, γιατί θα την μολύνουν.

Είμαστε όμως σε θέση ή έχουμε την επιθυμία να τους απομακρύνουμε, μιας και απέτυχαν να μας σώσουν; Ρητορική η ερώτηση...

Δυστυχώς η εξουσία είναι τόσο γλυκιά και οι αμοιβές τόσο υψηλές,  που προτιμούν να σκοτώσουν την χώρα παρά να την εγκαταλείψουν.