Τα παιδιά του παππού ή της γιαγιάς αδυνατούν να κρατήσουν τον άνθρωπό τους στο σπίτι επειδή απαιτείται πλήρης ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και έρχονται σε απόγνωση όταν ακούν τις εξωφρενικές τιμές που τους ζητάνε οι ιδιώτες.
Ρώτησα την Τεχνητή Νοημοσύνη να μου πει τι ποσοστό κρατικών οίκων ευγηρίας υπάρχει στην Ελλάδα. Η απάντηση καταλυτική: «Στην Ελλάδα το ποσοστό των αμιγώς κρατικών/δημόσιων οίκων ευγηρίας είναι σχεδόν μηδενικό, καθώς ο τομέας της οργανωμένης μακροχρόνιας φροντίδας ηλικιωμένων βασίζεται σχεδόν εξολοκλήρου στην ιδιωτική πρωτοβουλία. Από τις περίπου 300 Μονάδες Φροντίδας Ηλικιωμένων που λειτουργούν συνολικά στη χώρα: οι Ιδιωτικές / Κερδοσκοπικές αποτελούν τη συντριπτική πλειοψηφία του κλάδου. Οι μη Κερδοσκοπικές (Ιδιωτικού Δικαίου) ανήκουν κυρίως στην Εκκλησία της Ελλάδος ή σε φιλανθρωπικά ιδρύματα. Οι Δημόσιες Δομές ουσιαστικά δεν υφίστανται, πέρα από ελάχιστες εξαιρέσεις (π.χ. 1-2 δομές υπό το Υπουργείο Υγείας ή ορισμένα περιφερειακά Παραρτήματα Προστασίας Παιδιού και Ηλικιωμένων των Κέντρων Κοινωνικής Πρόνοιας)».
Και ερωτώ. Είναι κοινωνικά συστήματα αυτά; Είναι δυνατόν να μιλάμε για κράτος-πρόνοια όταν οι ηλικιωμένοι υπήκοοί του εξευτελίζονται στη δύση της ζωής τους; Οι εκάστοτε κυβερνήσεις, δέσμιες των υποχρεώσεών τους στον ισχυρό ιδιωτικό τομέα με τον οποίο αποτελούν συγκοινωνούντα δοχεία, του παρέδωσαν τις ψυχές των πατεράδων και των μανάδων μας. Οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του 80 δημιούργησαν τα ΚΑΠΗ όταν ιεραρχικά θα έπρεπε να προηγηθεί η δημιουργία κρατικών οίκων ευγηρίας. Μέγα λάθος.
Εκλογές έρχονται. Θα μας θυμηθούν και θα αρχίσουν να μας επισκέπτονται υποψήφιοι βουλευτές, πολιτικοί αρχηγοί κτλ. τάζοντάς μας λαγούς με πετραχήλια. Προτείνω να μην τους αφήσουμε σε χλωρό κλαρί. Ανεξαρτήτως του κόμματος που ψηφίζουμε, να τους πιέσουμε φορτικά ώστε το κόμμα τους να συμπεριλάβει στο πρόγραμμά του σε βάθος τετραετίας τη δημιουργία τουλάχιστον σε κάθε πρωτεύουσα νομού (ή περιφερειακής ενότητας όπως καθιερώθηκε τελευταία), κρατικού οίκου ευγηρίας όπου ο κάθε ανήμπορος ηλικιωμένος ανεξάρτητα από το ύψος της σύνταξής του, θα έχει ΔΩΡΕΑΝ το δικό του δωμάτιο με τη δική του τουαλέτα, τηλεόραση κτλ. και καθημερινή ΔΩΡΕΑΝ πλήρη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Εξυπακούεται ότι στις μεγάλες πόλεις πρέπει να γίνουν περισσότεροι του ενός οίκοι ευγηρίας ανάλογα με τον πληθυσμό τους.
Θα ρωτήσει κάποιος: ‘’Ρε φίλε, αυτό θέλει λεφτά, πολλά λεφτά, πού θα βρεθούν; Η πρότασή σου πρέπει να είναι κοστολογημένη και να έχει την έγκριση από το Γενικό Λογιστήριο του κράτους’’ όπως ακούγεται τελευταία κατά κόρον. Η απάντησή μου είναι ότι τα λεφτά θα βρεθούν αν εξαλειφθεί ή έστω περιοριστεί το πλιάτσικο που γίνεται στο δημόσιο χρήμα από πολλούς πολιτικάντηδες που γίνονται ζάπλουτοι εξασφαλίζοντας και τους απογόνους του μέχρι πέμπτης γενιάς υποβάλλοντας κάθε χρόνο το ‘’έσχες τους’’ και ποτέ το ‘’πόθεν’’.
Μπορείτε ρε να σταματήσετε αυτό το αίσχος; Αν όχι, μη μας ζαλίζετε με τα κούφια συνθήματα με τα οποία παραμυθιάζετε εδώ και χρόνια τις μάζες.
Ένα λοιπόν είναι το βροντερό σύνθημα που καλό θα είναι να γίνει πανελλήνια κραυγή:
ΦΤΙΑΞΤΕ ΚΡΑΤΙΚΟΥΣ ΟΙΚΟΥΣ ΕΥΓΗΡΙΑΣ
Το οφείλουμε στους πατεράδες και στις μανάδες μας, το οφείλουμε στους εαυτούς μας, το οφείλουμε στις επόμενες γενιές.
