Το απομαθείν τα κακά είναι το πιο δύσκολο μάθημα. Η μάθηση έχει και την αντιμάθηση. Το κακό πρέπει να ξεμαθένεται. Πρέπει να εξασκηθούμε στο «μανθάνω» αλλά και στο «απομανθάνω», για να εξελιχθούμε.
Όσο τα ήθη παραμένουν ίδια, θα παράγονται τα ίδια αποτελέσματα. Ο εγωισμός είναι ο θάνατος της εξέλιξης του καθενός. Είναι η συρρίκνωση του εαυτού του στο υπερεκτιμημένο «εγώ» του. «Έτερος εξ ετέρου σοφός», λέει ένα ρητό.
Όσο η επίκτητη συνήθεια παραμένει ίδια, θα παράγει τα ίδια πράγματα. Όλα έχουν τη σημασία τους. Και η κόπρος είναι αντάξια της μυρωδιάς της.
Όταν ρωτήθηκε ο Μ. Αλέξανδρος τι ήταν το πιο σημαντικό που του πρόσφερε ο Αριστοτέλης, εκείνος απάντησε: «Μου έμαθε να σκέφτομαι».Η σκέψη μας φτιάχνει τον κόσμο μας.
Κάθε άνθρωπος που μπαίνει στη ζωή του άλλου, πάντα αφήνει κάτι από τον εαυτό του,αλλά και πάντα παίρνει ένα κομμάτι από εκείνον. Θα υπάρξουν ωστόσο και κάποιοι που πήραν πολλά χωρίς να αφήσουν τίποτα, γιατί ήταν σκέτη φύρα.…
Οι σχέσεις των ανθρώπων σε μια κοινωνία βιώνουν την κρίση της, σε όλα της τα επίπεδα: Ηθικά, πολιτισμικά και πολιτικά. Η πραγματικότητα όμως παραμένει μία: Κανείς δεν μπορεί να σβήσει τη δίψα του αλλουνού πίνοντας μόνο ο ίδιος!
Θεμέλιο κάθε κοινωνικής, πολιτικής ή άλλης σχέσης είναι η εμπιστοσύνη. Κι αυτή μόνον όταν είναι καθολική. Είτε υπάρχει σε ακέραια μορφή είτε όχι. Εμπιστοσύνη και ολίγη δεν γίνεται.
Ο άνθρωπος πιο συχνά απογοητεύεται από τους δικούς του, από τους ομοϊδεάτες του, παρά από τους ξένους. Όταν μια μικρή κοινωνία διαλύεται πολιτικά, διαλύεται αναπόφευκτα και φιλικά. Οι σχέσεις των μελών της αλλάζουν. Μέχρι και στο Φ/Β, με τον κατακερματισμό της αριστεράς , οι φιλίες αλλάξανε.
Ο άνθρωπος μοιάζει με κλάσμα, στο οποίο ο αριθμητής είναι ο πραγματικός του εαυτός και ο παρονομαστής είναι η ιδέα που έχει για τον εαυτό του. Όσο μεγαλώνει ο παρονομαστής, τόσο μικρότερη γίνεται η αξία του κλάσματος λέει ο Τολστόι. Αν αλλάξουμε τη λέξη κλάσμα με τη λέξη κόμμα τα πράγματα γίνονται πιο κατανοητά.
Οι άνθρωποι της πολιτικής κυρίως τα σπάνε μεταξύ τους συχνά, είτε στη μοιρασιά της εξουσίας είτε στη μοιρασιά της εξ αυτής εκπορευόμενης περιουσίας.
Ο άνθρωπος αν και είναι το μόνο ον στη γη που έχει αυδή (φωνή) και Λόγο (λογική) δεν έχει πετύχει αυτό που έχουν πετύχει και τα πιο άγρια ζώα. Όταν ένα λιοντάρι έχει κατασπαράξει ένα ζώο κι έχει χορτάσει, ξαποστάζει για να φάνε και τα μικρότερα, ως και τα πτηνά της ζούγκλας με μυτερά ράμφη.
Αντίθετα, ο ισχυρός ο άνθρωπος ,ανεξαρτήτου ιδεολογίας και θρησκείας, θέλει όλο το θήραμα για τον εαυτό του, κι ας μιλά για δικαιοσύνη. Τα περί ιδεολογίας κλπ. πάνε περίπατο.
Όσοι στο διάβα της ζωής είχαν την ευτυχία να γνωρίσουν ανθρώπους, που αισθάνονται των λέξεων τις αποχρώσεις, ανθρώπους πο στα επίθετα αξίζουν τον υπερθετικό βαθμό και στα ρήματα τον ασυναίρετο τύπο, αυτόν που τα διαστέλλει, έμαθαν και κέρδισαν πολλά. Οι άλλοι δυστυχώς χάσανε....
