Θυμάμαι τους κήπους στο χωριό, που μπαίναμε κρυφά, όντας μικρά παιδιά και «κλέβαμε» φρούτα. Τώρα η κλοπή έχει αλλάξει χαρακτηριστικά. Είναι επιστημονική και γίνεται μέσω «υπολογιστή».
Όσο πιο ψηλά κάθεται κανείς τόσο πιο κοντά είναι στο θεό, αλλά και στην απάτη. Οι αδύναμοι της κοινωνίας, όπως άλλοτε ο Γιάννης Αϊ Γιάννης, στο βιβλίο οι «Άθλιοι», του Ουγκώ, το πολύ πολύ να αρπάξουν ένα καρβέλι ψωμί, αλλά συνήθως είναι αυτοί που τιμωρούνται, γιατί δεν τους καλύπτει κανένα άσυλο.
Από ποιον λοιπόν κινδυνεύει η Ελλάς; Από τον λαό που φυλά Θερμοπύλες, στις εσχατιές του Έβρου, ή από τον κάθε ισχυρό, που έχοντας το ανάλογο "μέσον" περνά "λούφα και παραλλαγή" στον στρατό;
Ποιος υπερασπίζεται καλύτερα την πατρίδα; Ο φιλέλληνας απανταχού της γης, που γνωρίζει καλά την ιστορία της Ελλάδας ή ο ανελλήνιστος ιθαγενής που την αγνοεί; Να, γιατί το πιο επίκαιρο ρητό των καιρών μας είναι αυτό που λέει: "Καλόν Έλληνα όντα φιλέλληνα είναι!"
Θυμάμαι και μια καθηγήτρια τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, η οποία μίλησε για «συνωστισμό», στην παραλία της Σμύρνης, ωσάν να επρόκειτο για τουρίστες, που ετοιμάζονταν να πάνε για παραθέριση σε νησιά του Αιγαίου. Η καθηγήτρια αυτή απέκτησε δική της ΜΚΟ κι έβγαλε μετά ένα σκασμό λεφτά από αυτόν. Ήταν η ίδια που είπε το αμίμητο: "Η αρχαία ελληνική είναι γλώσσα νεκρή".
Αν εξετάσουμε γλωσσικά την παραπάνω πρόταση, κατά λέξη, θα δούμε ότι: το "η" είναι άρθρο γένους θηλυκού της αρχαίας ελληνικής. Η λέξη "ελληνική" παραπέμπει στο ουσιαστικό ΄Ελλην, που είναι γνωστή από την εποχή του Δευκαλίωνα και ήταν γενάρχης όλων των Ελλήνων. Το "είναι" στην ίδια πρόταση, είναι απαρέμφατο του ρήματος "ειμί", ενώ το επίθετο "νεκρή" το συναντάμε στην Οδύσσεια. "Νεκρόν Ελπήνορα τεθνηώτα". (Μ 10). Που να ξέρει η εν λόγω καθηγήτρια ότι μίλησε νεοελληνικά μεν, αλλά χρησιμοποιώντας αρχαίες λέξεις!
Ποιος έχει, άλλωστε, προσφέρει πιο πολλά στον τομέα της ελληνικής γλώσσας; Ο Ισπανός γλωσσολόγος Φραντζίσκος Αλτάδος, που είναι συγγραφέας του Μεγάλου Ελληνο-ισπανικού λεξικού, με καταγεγραμμένες πάνω από 350.000 λέξεις, ή η Ακαδημία Αθηνών της οποίας το Ιστορικό Λεξικό της Νέας Ελληνικής βρίσκεται εδώ και 100 χρόνια (από το 1927) στη μέση του γράμματος Δ;
Ποιοι ήταν περισσότερο Έλληνες; Οι κάτοικοι της Κνίδου οι οποίοι, όταν τους πρότεινε ο Νικόδημος, ο βασιλιάς της Βιθυνίας να του πουλήσουν το άγαλμα της "Αφροδίτης της Κνίδου", κι εκείνος σε αντάλλαγμα θα τους χάριζε όλο το χρέος τους, αυτοί αρνήθηκαν και δούλεψαν σκληρά για να το ξοφλήσουν ή οι συγκαιρινοί πολιτικοί ταγοί, που υποθήκευσαν για 99 χρόνια ως και τον Παρθενώνα!
Ποιος ήταν περισσότερο Έλληνας; Ο λόρδος Βύρων ή ο Πήλιος Γούσης; Ο Κάρολος Φαβιέρος ή ο Εφιάλτης; Οι καλαμαράδες του ΄21 ή οι αγράμματοι αγωνιστάδες που πολέμησαν με λεβεντιά και ψυχή;
Οι τίτλοι και τα πτυχία δεν κάνουν τον πατριώτη. Το 1821 το τίμησαν τα ατσαρούχωτα παιδιά της Ελλάδας. Τους Βαλκανικούς Πολέμους ο ηρωικός ελληνικός στρατός και την Αντίσταση, κατά του ναζισμού, την έκαναν τα γενναία παιδιά του λαού μας.
Ο Λορέντζος Μαβίλης, ελληνο-ισπανικής καταγωγής σκοτώθηκε από τουρκικό βόλι, σε ηλικία 52 ετών, στις 28 Νοεμβρίου 1912, στον Δρίσκο, πολεμώντας για την απελευθέρωση των Ιωαννίνων από τους Οθωμανούς Τούρκους. Τα τελευταία του λόγια ήταν: «Επερίμενα πολλές τιμές από τον πόλεμο, αλλά όχι και την τιμή να πεθάνω για την Ελλάδα».
Τη δάδα της φιλοπατρίας δεν αρκεί να την κρατά κανείς ψηλά, αλλά κι αν χρειαστεί, πρέπει να καεί για χάρη της. «Αν δεν καώ εγώ, αν δεν καείς εσύ, πώς θα γενούνε τα σκοτάδια φως;», γράφει ο Ναζίμ Χικμέτ.
