- Πως ήταν η πρώτη μέρα σας στο ίδιο κόμμα; ρώτησα τον Βαγγέλη Μπαλάσκα.
Με κοίταξε περίεργα.
- Οι αντιπρόσωποι της ΕΝΑΕ δεν κληθήκατε σήμερα από τον Σαμαρά στη Ρηγίλλης για να συζητήσετε τον «Καλλικράτη»; Ξαναρώτησα.
- Ναι και είμαστε εδώ με τον Περικλή Κολότσιο. Μόλις τελείωσε η σύσκεψη με τον πρόεδρο, απάντησε ο νομάρχης.
-Ε, δεν ήταν εκεί ο Συμπιλίδης; Αφού στο ίδιο κόμμα είστε τώρα… συνέχισα
- Όχι, δεν ήταν εδώ, απάντησε μονολεκτικά ο Μπαλάσκας και μάλλον δεν ήθελε να συνεχίσει.
* * *
Γιατρέ, πάρε θέση. Είσαι ή δεν είσαι στη Νέα Δημοκρατία; Κι αν κωλυόσουν γιατί δεν έστειλες την Αθανασία (Λιάρτση) που σίγουρα και βεβαιωμένα είναι;

Τα «έχωσε χοντρά» ο Γιώργος Φλωρίδης στην προχθεσινή συνεδρίαση της Κ.Ο.
Τόσο χοντρά και τόσο ψηλά που ψηλότερα δεν γινόταν.
Διότι όταν καταλόγισε έλλειψη ενιαίου κέντρου αποφάσεων, καταλαβαίνετε ποιον έδειξε.
Μια ζωή αυτό το παιδί δεν κρατάει το στόμα του. Ενδεχομένως όμως να σημαίνει και κάτι ακόμα η γενικότερη ελευθεροστομία που επικράτησε στη συνεδρίαση. Πως η (οικονομική) κατάσταση πλησιάζει στο «μη επέκεινα».

Ας βρεθεί ένας χριστιανός στην κυβέρνηση, ει δυνατόν ο πρωθυπουργός, κι ας ενημερώσει τους υπουργούς - μέλη της κυβέρνησης ότι οι υπουργοί μεταξύ τους διαβουλεύονται κατ’ ιδίαν.
Δημοσίως διαβουλεύονται οι πολίτες, οι εκπρόσωποι των συνδικαλιστικών και πολιτικών φορέων… Συμφωνούν, διαφωνούν, ερίζουν, ομονοούν και εν τέλει ασκούν τα δημοκρατικά τους δικαιώματα. Οι υπουργοί δεν στερούνται των στοιχειωδών δημοκρατικών τους δικαιωμάτων. Αλλά όταν  οι υπουργοί δημοσίως διαβουλεύονται και διαφωνούν στέλνουν μήνυμα στην κοινωνία πως το καράβι ταξιδεύει χωρίς πυξίδα ή, το χειρότερο, χωρίς καπετάνιο. Και στις μέρες της βαθύτατης οικονομικής κρίσης που διανύουμε, η εικόνα αυτή λειτουργεί διαλυτικά και αυξάνει το ήδη βαρύτατο κόστος εξόδου από την κρίση.
Αυτονόητα θα πείτε. Στους χαλεπούς καιρούς όμως που ζούμε πώς να αξιώσεις από υπουργούς να γνωρίζουν τα αυτονόητα;

Επίκαιρη ερώτηση προς την Υπουργό Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, κ. Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου, κατέθεσε ο Βουλευτής ΠΑΣΟΚ ν Θεόδωρος Παραστατίδης την Τετάρτη 13 Ιανουαρίου 2010, σχετικά με τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Μονάδα Τεχνητού Νεφρού του Γενικού Νοσοκομείου Κιλκίς. Το κείμενο της ερώτησης έχει ως εξής: «Η Μονάδα Τεχνητού Νεφρού του Γενικού Νοσοκομείου Κιλκίς στεγάζεται σε ενοικιαζόμενο χώρο ακριβώς έξω από την είσοδο του Ιδρύματος. Σε καθημερινή βάση καλείται να εξυπηρετεί τα τακτικά, αλλά και τα έκτακτα περιστατικά του Νοσοκομείου Κιλκίς.

Για τις στεγαστικές ανορθογραφίες του Ειρηνοδικείου Κιλκίς γράψαμε αναλυτικά τον Ιανουάριο του 2008. Από τότε δεν άλλαξαν και πολλά πράγματα. Το Ειρηνοδικείο συνεχίζει να στεγάζεται στο ίδιο ακατάλληλο κτήριο, καθώς 25 χρόνια δεν αποδείχτηκαν ικανά για να χωροθετηθεί το υπό μελέτη νέο Δικαστικό Μέγαρο!

Ο προβληματισμός για τη σοβαρότητα και το εύρος της κρίσης που διέρχεται η Ελληνική και η τοπική οικονομία, ήταν ένα από τα κύρια στοιχεία που επικράτησαν κατά την εκδήλωση κοπής της βασιλόπιτας του Επιμελητηρίου Κιλκίς. Παράλληλα όμως απ’ όλους τους ομιλήσαντες εκφράστηκε πνεύμα αισιοδοξίας ότι ο τόπος μπορεί να ανταπεξέλθει στις δυσκολίες του σήμερα και να δημιουργήσει προϋποθέσεις ανάπτυξης για το αύριο.

Ο Σύλλογος Ανατολικορωμυλιωτών Πολυκάστρου στις 2 Ιανουαρίου 2010 πραγματοποίησε εκδρομή στην Ονειρούπολη της Δράμας μετά από επιθυμία των μικρών φίλων του Συλλόγου. Φτάνοντας στο χώρο της Ονειρούπολης και αντικρίζοντας  ένα όμορφο περιβάλλον γεμάτο χριστουγεννιάτικα σπιτάκια τα παιδιά αλλά και οι μεγάλοι άρχισαν να τα εξερευνούν. Αν και η αναμονή δεν ήταν μικρή για την είσοδο σε κάθε ένα από τα σπιτάκια του Άγιου Βασίλη και των ξωτικών του, τα παιδιά δεν πτοήθηκαν και διασκέδασαν μέχρι την ώρα της αναχώρησης,  νωρίς το απόγευμα!

Έχουμε πραγματικά έλεγχο στη ζωή μας; Οι απώλειες μας χωρίζουν ή μας ενώνουν; Αν τα νεανικά μας χρόνια δεν υπήρξαν ποτέ ειδυλλιακά, αθώα και πολλά υποσχόμενα, πόσο μπορούν να καθορίσουν το μέλλον μας;

Ο κοινοτάρχης Λιβαδίων Φώτης Κιλιπίρης ανέλαβε πρωτοβουλία σύνταξης ενός κοινού ψηφίσματος, ώστε 19 αμιγώς ορεινές και χειμάζουσες Κοινότητες της πατρίδας μας διατηρήσουν τη διοικητική τους  αυτοτέλεια ενόψει της αυτοδιοικητικής μεταρρύθμισης   του σχεδίου «Καλλικράτης».

Είμαστε ωραίοι εμείς οι Έλληνες, πάσχουμε εδώ και αιώνες από μία αμετροέπεια και αρχαιολαγνεία η οποία στην πράξη δεν έχει καμία σχέση μαζί μας. Ο μέχρι σήμερα νεολληνικός μας βίος δεν πείθει πλέον κανένα, ούτε καν εμάς τους ίδιους. Αν πράγματι είχαμε ως πρότυπα τα έργα και τον βίο των αρχαίων υμών προγόνων, η εικόνα της χώρας μας θα ήταν πολύ διαφορετική, σε όλα τα επίπεδα.