Ωστόσο, σε αυτή τη δοκιμασία που αφορά τόσο τους πρόσφυγες, όσο και τους κατοίκους της περιοχής, η αλληλεγγύη κερδίζει έδαφος έναντι της ξενοφοβίας και του ρατσισμού.

Όπως συνέβη και τον Ιούλιο στο Πεδίον του Αρεως, εκατοντάδες πολίτες δείχνουν εμπράκτως τη συμπαράστασή τους στο δράμα των προσφύγων, προσφέροντας από το υστέρημά τους.

Τρόφιμα, φάρμακα, ρούχα, παπούτσια και παιχνίδια συγκεντρώνονται κάθε μέρα για να προσφερθούν στους χιλιάδες ανθρώπους που έχουν κατακλύσει την πλατεία Βικτωρίας, καλύπτοντας ένα μέρος των βασικών αναγκών τους.

Οι προσφορές αυτές και το έργο των εθελοντών συμπληρώνουν τις προσπάθειες των ανθρωπιστικών οργανώσεων που δίνουν τη μάχη για να καλύψουν το κενό της πολιτείας.

Στην πλατεία Βικτωρίας δεν υπάρχει ούτε μια χημική τουαλέτα, λένε οι εθελοντές στην εφημερίδα Έθνος. Η πολιτεία δεν θέλει να μετατρέψει την πλατεία σε νέο Πεδίον του Αρεως και γιαυτό δεν υπάρχουν σκηνές. Οι πρόσφυγες κοιμούνται στα παγκάκια και καταγής.

Την ώρα που οι μεγαλύτεροι οργανώνουν τα διαδικαστικά για να συνεχίσουν την μεγάλη πορεία προς την Κεντρική Ευρώπη, τα παιδιά ξεχνιόνται με τα παιχνίδια και τους μαρκαδόρους, που τους έχουν μοιράσει οι κάτοικοι της περιοχής.

Στην πλατεία Βικτωρίας, μια ταλαιπωρημένη περιοχή πολύ πριν φθάσουν οι πρόσφυγες, επικρατεί όπως φαίνεται το ίδιο συναίσθημα που μετέφερε μέσω του ραδιοφωνικού σταθμού ΒΗΜΑ 99,5 ο φούρναρης της Κω: Εγώ κάποτε πείναγα και γι αυτό τώρα κάνω αυτό το πράγμα.

Οι κάτοικοι του κέντρου της Αθήνας, της Κω, της Μυτιλήνης δεν είναι πλούσιοι, αλλά προσφέρουν με αίσθημα αλληλεγγύης στους πρόσφυγες γιατί γνωρίζουν από δυσκολίες και από προσφυγιά, όπως οι περισσότεροι σε αυτήν τη χώρα.