Θέλω να πω μερικές θέσεις επάνω σε αυτό το ζήτημα διότι αφορά την δημοκρατία στο σύνολό της καθώς και τις προοπτικές της. Κατά την άποψή μου η Χ.Α. είναι παράγωγο της πολιτικής χρεοκοπίας της χώρας. Έχω την βεβαιότητα αν και ιστορικά νομίζω ότι μπορεί κανείς να το τεκμηριώσει αυτό, ότι ο φασισμός στην Ελλάδα δεν είχε ποτέ μαζική αποδοχήγια λόγους που συνδέονται με την ιστορία μας. την πολιτική διαδρομή για λόγους θρησκευτικούς και για λόγους πολιτισμικούς. Οι δικτατορίες στην χώρα μας επήλθαν ως συγκυριακές εκτροπές και επήλθαν εξαιτίας κοινοβουλευτικών κρίσεων και παρατεταμένης φθοράς των δημοκρατικών θεσμών.
Αυτό είναι το πρόβλημα. Οι δικτατορίες στην Ελλάδα ήρθαν εξ’ αιτίας τέτοιων γεγονότων. Ήρθαν και παρήρθαν. Δεν ήρθαν ως αποτέλεσμα ενός συγκροτημένου φασιστικού κινήματος στην Ελλάδα το οποίο θέλησαν να το εκφράσουν. Έπρεπε νωρίτερα να υπάρξουν τρομακτικές κοινοβουλευτικές κρίσεις και παρατεταμένη φθορά των δημοκρατικών θεσμών για να μπορέσουν οι δικτατορίες να επιβληθούν και βέβαια δεν θα μπορούσαν να έχουν στην συνέχεια μεγάλη ζωή.
Επομένως και με βάση αυτό το φαινόμενο της Χ.Α. απαιτεί σίγουρα την ποινική του αντιμετώπιση στις πλευρές που αυτή υπάρχει και αυτό είναι δουλειά της δικαιοσύνης και βεβαίως των αστυνομικών αρχών. Άρα οι θεσμοί της χώρας οφείλουν να λειτουργήσουν όσον αφορά την αντιμετώπιση αυτής της πλευράς. Σαφώς χρειάζεται μία ιδεολογική και πολιτική αντιπαράθεση για το φαινόμενο αυτό γιατί πρέπει ο φασισμός πριν από όλα να φύγει ως αντίληψη από τα μυαλά μας. Φασισμός είναι και ένας ο οποίος περνάει με το μηχανάκι και έχει βγάλει την εξάτμιση, είναι αυτός που δεν σέβεται το παρκάρισμα, είναι αυτός που πετάει τα σκουπίδια όπου να είναι. Αυτός είναι ένας καθημερινός φασισμός στην πραγματικότητα.
Άρα το ζήτημα είναι μιας συνολικότερης εκπαίδευσης όλων μας στους βασικότερους κανόνες της καθημερινής δημοκρατίας που όλοι τούς έχουμε ανάγκη αλλά κατά την άποψή μου όμως και νομίζω και πολλών η αντιμετώπιση του φαινομένου της Χρυσής Αυγής απαιτεί κυρίως και μπορεί να αντιμετωπίζεται ριζικά και αποτελεσματικά εφόσον η δημοκρατία δεν μειώνεται, άρα μιλάμε για μία δημοκρατία που εκδημοκρατίζεται διαρκώς και σε βάθος. Είναι μία δημοκρατία που δεν το κάνει στα λόγια αλλά προσπαθεί να ενισχύσει τον έλεγχο στα δημόσια πράγματα, την διαφάνεια, να βοηθήσει την συμμετοχή και βεβαίως την αντιπροσωπευτικότητα. Είναι μία δημοκρατία που οργανώνει την παραγωγική δυνατότητα της χώρας για να προσφέρει πραγματική ευημερία στους πολίτες, που αγωνίζεται να υπάρξει κοινωνική δικαιοσύνη, δηλαδή να μοιράσει δίκαια το κόστος και στην συνέχεια να προχωρήσει στην πραγματικά αναδιανομή και την στήριξη των αδυνάτων.
Στην πραγματικότητα είναι μία δημοκρατία η οποία οργανώνει την εύκολη και ισότιμη πρόσβαση των πάντων στα δημόσια αγαθά. Με μία φράση η δημοκρατία δεν αρκεί να αμύνεται μόνον επιτυχώς στους εχθρούς της, η δημοκρατία οφείλει να επιτίθεται αποτελεσματικά στις αδυναμίες της και αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα που σήμερα δείχνει μία εικόνα μισή και έναν κόσμο ο οποίος παρακολουθεί την ποινική πλευρά της υπόθεσης αλλά όσον αφορά το συνολικό δημοκρατικό πρόβλημα δεν βλέπει την δημοκρατία να επιτίθεται μέσω του πολιτικού της συστήματος στις μεγάλες δικές της βαθιές διαρθρωτικές αδυναμίες δηλ. για τον κόσμο, για να μπορέσει να συμπληρωθεί η εικόνα της ανάπτυξη της δημοκρατίας, της άμυνας απέναντι στο φαινόμενο αλλά και της επίθεσης στις αδυναμίες της. Θα έπρεπε να δει ότι εδώ υπάρχει ένα εθνικό σχέδιο για να μπορεί να αντιμετωπιστεί ας πούμε το θέμα της αδιαφάνειας, το θέμα του πελατιασμού, το θέμα του παρασιτισμού, το θέμα της διαφθοράς, της εκτεταμένης ανισότητας της αντιαναπτυξιακής γραφειοκρατίας, της κλεπτοκρατίας, να επιτεθεί απέναντι στο μοίρασμα των τελευταίων ιματίων της χώρας σε φίλους και κολλητούς.
Βέβαια ωραία ήταν τα σήριαλ των καναλιών αυτές τις ημέρες για τα θέματα της Χρυσής Αυγής, πράγματι, αλλά αυτές τις ημέρες δεν υπήρξε καθόλου ούτε μία είδηση ότι οι καναλάρχες πήραν άδειες χωρίς να πληρώσουν μία αυτές τις ημέρες όπου ο βομβαρδισμός έγινε ότι η Δημοκρατία κάνει επίθεση στον Φασισμό αλλά την ίδια ώρα ένα μεγάλο κομμάτι της εθνικής περιουσίας περνούσε στους καναλάρχες γιατί οι συχνότητες είναι κρατική περιουσία, σε όλο τον κόσμο οι συχνότητες αποτελούν μία πολύτιμη κρατική περιουσία, το κράτος τις βγάζει σε δημόσιο διαγωνισμό. Αυτό δεν έγινε καμία φορά έτσι εδώ όχι μόνον για την ψηφιακή τηλεόραση αλλά δεν έγινε νωρίτερα ούτε για την αναλογική, γιατί αυτό το πολύτιμο εργαλείο για κάποιους είναι ανάγκη για όλον τον λαό να ενημερώνεται στην πραγματικότητα με νόμιμο τρόπο. Ψηφίστηκε στην δικτατορία και στην συνέχεια πάλι σε μία περίοδο αδυναμίας του πολιτικού συστήματος που ήταν σε κατάρρευση το 1989 έγινε επιδρομή από τους μιντιάρχες προκειμένου να καταλάβουν τον χώρο της τηλεόρασης χωρίς να πληρώσουνε μία ούτε τότε και τώρα το είχαμε αντιμετωπίσει πολλές φορές στην επιτροπή θεσμών όσο ήμουν βουλευτής στην οποία συμμετείχα την νομοθεσία που είχε φτιαχτεί, της αδειοδότησης της ψηφιακής τηλεόρασης και βεβαίως δεν ήταν τυχαίο ότι αυτή η νομοθεσία που ήταν ψηφισμένη από την περίοδο Καραμανλή – Ρουσόπουλου είχε τέτοιες διαδικασίες και τέτοιες διατάξεις που ούτε σε πενήντα χρόνια θα μπορούν να δοθούν αδειοδοτήσεις και αυτές οι διατάξεις μπήκαν έτσι ακριβώς για να μην μπορούν να δοθούν νόμιμα οι άδειες, δηλαδή να εμφανίζεται μία γραφειοκρατία τρομακτική και στην συνέχεια να τελειώσει η προθεσμία μέχρι το 2012 που μας είχε δώσει η Ευρωπαϊκή Ένωση, άρα κάτι πρέπει να γίνει επομένως, λοιπόν προσωρινές όπως προσωρινές ήταν και οι άδειες της αναλογικής. Το ίδιο έχουμε και τώρα.
Μία δημοκρατία λοιπόν  που δεν επιτίθεται σε αυτές τις αδυναμίες της είναι μία ανάπηρη δημοκρατία και πολλές φορές με μερικές πλευρές της δίνει την εικόνα μίας διεφθαρμένης δημοκρατίας και δεν είναι η εικόνα που εμείς θα θέλαμε, μία διεφθαρμένη δημοκρατίας εναντίον του φασισμού.

(Τα παραπάνω αποτελούν τμήμα της ομιλίας του Γ. Φλωρίδη την Κυριακή 13 Οκτωβρίου 2013 σε εκδήλωση του «Κοινωνικού Συνδέσμου» στη Θεσσαλονίκη)