Υπενθύμιση ότι τα δικαιώματα δεν χαρίστηκαν, αλλά κερδήθηκαν με αγώνες, φωνές, απεργίες και πείσμα.

Ότι τίποτα από όσα θεωρούμε σήμερα «αυτονόητα» δεν ήταν ποτέ αυτονόητα και ότι μπορούν να ανατραπούν.

Η 8η Μαρτίου μιλά για την ισότητα που ακόμη παίζεται σε εισαγωγικά.

Για μισθούς που διαφέρουν, για θέσεις ευθύνης που σπάνια έχουν γυναικείο όνομα, για αποφάσεις που λαμβάνονται για τις γυναίκες χωρίς τις γυναίκες.

Γιατί, φαίνεται, το φύλο εξακολουθεί να μετράει περισσότερο από τις ικανότητες.

Η 8η Μαρτίου ξεσκεπάζει τα στερεότυπα που επιμένουν πεισματικά: «μην είσαι τόσο δυναμική», «χαμογέλα λίγο», «ποιος θα κρατήσει το σπίτι;».

Στερεότυπα που περιορίζουν, μικραίνουν, κουράζουν.

Και που αποδεικνύουν ότι η κοινωνία αγαπά τις γυναίκες… αρκεί να χωράνε στο καλούπι.

Η 8η Μαρτίου θυμίζει ότι ο μισός πλανήτης ζει με φόβους που ο άλλος μισός δεν σκέφτεται καν.

Φόβο να γυρίσει αργά, φόβο να μιλήσει, φόβο να πει «όχι».

Και ότι η έμφυλη βία δεν είναι «μεμονωμένο περιστατικό», αλλά σύμπτωμα βαθιάς ανισότητας.

Η 8η Μαρτίου είναι και η μέρα που κάποιοι ανακαλύπτουν ξαφνικά ότι οι γυναίκες υπάρχουν.

Ότι δεν είναι βοηθητικοί ρόλοι, ούτε υποσημειώσεις.

Και μαθαίνουν ή ξαναμαθαίνουν ότι η ισότητα δεν είναι διαπραγματεύσιμη, ούτε θέμα άποψης.

Η 8η Μαρτίου δεν ζητά προνόμια.

Ζητά σεβασμό, ίσα δικαιώματα, ελευθερία επιλογής.

Ζητά μια καθημερινότητα όπου δεν θα χρειάζονται υπενθυμίσεις, ημερομηνίες και αγώνες για κάτι τόσο απλό και τόσο αυτονόητο.

Να είσαι άνθρωπος, χωρίς αστερίσκους.