Ντροπιάζουν την χώρα και προσβάλλουν τον πολιτικό πολιτισμό της – όσος απόμεινε. Την ώρα που οι πολίτες παρακολουθούν με κομμένη την ανάσα τις αποφάσεις που θα ορίσουν τη μοίρα τους και τη μοίρα των παιδιών τους, οι τρεις αρχηγοί ως παλίμπαιδες ασχολούνται με τις εντυπώσεις που θα αφήσει η υπογραφή τους στο εκλογικό σώμα, το οποίο οσονούπω συγκαλείται.
Ο ένας, ο φέρων το βαρύηχο όνομα, κι εκείνος που ανέλαβε να μας ανορθώσει από τα καραμανλικά συντρίμμια για να μας  οδηγήσει στις ξέρες του ΔΝΤ, ασχολήθηκε με την τύχη των τραπεζών. Μισθοί και συντάξεις περικόπτονται, κόσμος χάνει τη δουλειά του και πεινάει εξαιτίας και της πολιτικής του, αλλά αυτός αγρόν αγοράζει. Παίζει παιχνίδια υψηλής πολιτικής.
Ο άλλος, ο  μέλλων πρωθυπουργός κατάπιε όσα ηρωικά εκτόξευε καθ’ εκάστην  περί άλλης αναπτυξιακής πολιτικής που θα εξασφάλιζε με σκληρή διαπραγμάτευση και  με ατάκες αντάξιες κομματάρχη της δεκαετίας του ’60 επιχειρεί να ψαρέψει ψήφους ανθιστάμενος δήθεν  κατά της μείωσης των επικουρικών, όταν με τη μείωση του κατώτατου μισθού χάνονται ήδη τρεις μισθοί τον χρόνο …
Κι ο τρίτος συναρτά με εξίσου ανεύθυνο τρόπο τη στάση του με τα ευρήματα των δημοσκοπήσεων και αγωνίζεται με ατάκες να κερδίσει την εύνοια των αντιμνημονιακών, όταν μέχρι τώρα υπερασπιζόταν τα «ναι» στα περασμένα μνημόνια.
Θλιβερό θέαμα, θλιβερό ακρόαμα με μόνη προσφορά στο δημόσιο διάλογο πως ετούτη η χώρα δεν έφτασε τυχαία εδώ που έφτασε. Θα πείτε:  κάθε λαός έχει την ηγεσία που του αξίζει. Κι αυτό σωστό είναι. Αλλά ετούτο το κακό το ημερών με τους τρεις να προσβάλλουν πια την αξιοπρέπεια του λαού τον οποίο -υποτίθεται -εντέλλονται να σώσουν ξεπερνά τα εσκαμμένα.
Ντροπή τους και ντροπή μας αν τοιούτους  αρχιερείς επιλέξαμε και συνεχισουμε να επιλέγουμε.