Είμαστε στα μισά προς τα τέλη της δεκαετίας του 50 και ένα χαριτωμένο μικρό αγόρι που γεννήθηκε το 1951, παίζει ξένοιαστο στις αλάνες του χωριού του που είναι οι Καστανιές του Κιλκίς. Είναι ο Δημητράκης, πρώτο παιδί της οικογένειας του Θανάση Ροδακόπουλου και της Αθηνάς. Μικρότερο παιδί της οικογένειας ο αδελφός του Ζαφείρης που από μικρό τον φωνάζουνε Ρούλη. Οι γονείς, απόγονοι προσφύγων από τις Καστανιές της Ανατολικής Θράκης μάχονται για να αναστήσουν τα βλαστάρια τους. Καροποιός και σιδεράς ο πατέρας αλλά παράλληλα οι γονείς παλεύουν καθημερινά στα χωράφια αλλά και στην εκτροφή οικόσιτων ζώων. Δύσκολη η ζωή όπως άλλωστε για όλους τους Καστανιώτες αλλά και για όλους τους Έλληνες της εποχής. Είναι η Ελλάδα που μετά την Κατοχή και τον εμφύλιο μάχεται για να ορθοποδήσει.
Χαρισματικό παιδί ο Δημήτρης δίνει τα διαπιστευτήριά του από μικρή ηλικία. Άριστος μαθητής στο Δημοτικό σχολείο των Καστανιών αλλά και στο Γυμνάσιο αρρένων του Κιλκίς στη συνέχεια. Αθλητής στίβου με ιδιαίτερες επιδόσεις στους αγώνες ταχύτητας ο Δημήτρης αλλά και με μια σπάνια ευαισθησία απέναντι στους πάσχοντες συνανθρώπους του. Όνειρό του να γίνει δάσκαλος ώστε να μετουσιώσει στην πράξη τα οράματά του για την Εκπαίδευση και να υλοποιήσει την αγάπη του για τα παιδιά, την αγάπη του για τον συνάνθρωπο.
Είμαστε στο 1969 και στα δύσκολα χρόνια της δικτατορίας ο Δημήτρης στις εισαγωγικές εξετάσεις περνάει στην Παιδαγωγική Ακαδημία της Φλώρινας. Αποφοίτηση, στρατιωτικό και διορισμός στο μονοθέσιο Δημοτικό σχολείο Πετράδων του Κιλκίς.
Το 1978 παντρεύτηκε την εκλεκτή της καρδιάς του Δάφνη Χρυσάφη, Κιλκισιώτισσα νηπιαγωγό με την οποία απέκτησε δυο γιους, τον Θανάση και τον Χρήστο. Μετά τους Πετράδες, ο Δημήτρης υπηρέτησε στο Μεσιανό, στο Μονολίθι, στο Ηλιόλουστο, στο χωριό του τις Καστανιές, στο Χέρσο, στο Γαλλικό, στην Πλαγιά και στο Μαυρονέρι. Υπόδειγμα δασκάλου, άφησε την σφραγίδα του στα χωριά που υπηρέτησε και κέρδισε τον απεριόριστο σεβασμό των μαθητών του αλλά και ευρύτερα όλων των χωριανών. Κατά τη διάρκεια της θητείας του στο Ηλιόλουστο, απέδειξε στην πράξη ότι ο ρόλος του δασκάλου δεν πρέπει να περιορίζεται στα στενά όρια ενός σχολείου αλλά και έξω απ’ αυτό. Πρωτοστάτησε στον αγώνα των ακτημόνων για επιστροφή των καταπατημένων εκτάσεων από τους τσιφλικάδες. Οι κάτοικοι του Ηλιόλουστου ακόμα και σήμερα θυμούνται τον δάσκαλο του χωριού τους που αψηφώντας εντολές και ‘’φιλικές’’ συμβουλές κατέβηκε με όλους τους μαθητές στον τόπο όπου οι ακτήμονες δίνανε τον αγώνα τους.
Ο Δημήτρης Ροδακόπουλος αγωνίστηκε για την ποιοτική αναβάθμιση της γενέτειράς του. Πρωτοστάτησε στην ανασύσταση της ποδοσφαιρικής ομάδας ΑΟΚ του χωριού. Στις αρχές της δεκαετίας το 80 αγωνίστηκε και πέτυχε τη δημιουργία του Πολιτιστικού Συλλόγου Καστανιών που με πρωτοβουλία του οδήγησε στη διοργάνωση του Καστανιώτικου Καρναβαλιού που έγραψε στη συνέχεια ιστορία ως μόνιμος θεσμός. Το καρναβάλι των Καστανιών συγκέντρωνε εκατοντάδες επισκέπτες και οδήγησε στην πολιτιστική και οικονομική ανάπτυξη του χωριού.
Εκεί στις αρχές της δεκαετίας του 80, ο Δημήτρης ανέπτυξε και πλούσια συνδικαλιστική δράση. ‘’Α ρε Δημήτρη, και τι δεν θα έδινα για να ξαναζήσω έστω και για λίγο τους αγώνες μας στις Γενικές Συνελεύσεις για την κατάργηση του αναχρονιστικού θεσμού του Επιθεωρητή, τους αγώνες μας για την αναβάθμιση των διετών Παιδαγωγικών Ακαδημιών σε τετραετείς πανεπιστημιακές Παιδαγωγικές σχολές, τους αγώνες μας για εκσυγχρονισμό των σχολικών βιβλίων και της διδακτέας ύλης. Μάχες που τις δίναμε τότε με μπροστάρη εσένα, οραματιζόμενοι το σχολείο του 2000 και του 21ου αιώνα. Αγώνες που τους καρπούς τους γεύονται οι σημερινοί εκπαιδευτικοί της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης’’.
Ο Ροδακόπουλος διετέλεσε Πρόεδρος του Διδασκαλικού Συλλόγου Κιλκίς και επανειλημμένα εκλέχτηκε ως αντιπρόσωπος των δασκάλων του Κιλκίς στη Διδασκαλική Ομοσπονδία στην Αθήνα.
Στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 1994 ο Δημήτρης κατέβηκε υποψήφιος Πρόεδρος στην τότε κοινότητα Καστανιών που περιελάμβανε και το Ηλιόλουστο. Κέρδισε και υπήρξε ο τελευταίος Πρόεδρος της αυτόνομης κοινότητας Καστανιών επειδή στη συνέχεια η κοινότητα εντάχθηκε στον Καποδιστριακό Δήμο Κιλκίς. Στη διάρκεια της τετραετούς θητείας του, ο Δημήτρης πλαισιωμένος από άξιους συνεργάτες αναμόρφωσε κυριολεκτικά την κοινότητα με πλήθος έργων πνοής στους δύο βασικούς οικισμούς που ήταν οι Καστανιές και το Ηλιόλουστο. Ο Δημήτρης πίεζε φορτικότατα τους αρμόδιους για την επίλυση των προβλημάτων της Κοινότητας. Νομάρχες, Βουλευτές, κόμματα, Υπουργοί κινητοποιήθηκαν από τον Δημήτρη για τα θέματα που απασχολούσαν την Κοινότητα. Μου εκμυστηρεύτηκε πρόσφατα ο τότε Νομάρχης Κιλκίς Θεόδωρος Παραστατίδης: ‘’Ερχόταν ο Ροδακόπουλος στο γραφείο μου με δυο-τρεις σελίδες με τα προς επίλυση προβλήματα της Κοινότητάς του. Με πίεζε συνεχώς και δεν με άφηνε σε χλωρό κλαρί μέχρι την ολοκλήρωση των έργων που προωθούσε’’.
Με τον τρόπο αυτό ο Δημήτρης πέτυχε τη δημιουργία νέων δρόμων στα διοικητικά όρια της Κοινότητας, γέφυρες και αερογέφυρες, αρδευτικό έργο με σύγχρονα αντλιοστάσια, υποσταθμούς της ΔΕΗ, εκσυγχρονισμό στις καλλιέργειες και κτηνοτροφικά πάρκα με δεξαμενές και ποτίστρες για τα ζώα. Εργασίες αναδασμού, επεκτάσεις του δικτύου ύδρευσης και ποιοτική αναβάθμιση του παρεχόμενου νερού. Ασφαλτοστρώσεις στους οικισμούς, αντιπυρικές ζώνες, έκδοση τοπικής εφημερίδας και δεκάδες μικρά και μεγάλα έργα πνοής που έδωσαν ποιότητα στη ζωή των ανθρώπων.
Ο Δημήτρης ως Κοινοτάρχης συνέχισε τον αγώνα των κατοίκων του Ηλιόλουστου με λαϊκές συνελεύσεις με θέμα τις καταπατημένες εκτάσεις από τους τσιφλικάδες κινητοποιώντας βουλευτές, νομάρχες, εκπροσώπους κομμάτων ακόμα και αρχηγούς κομμάτων.
Ιδιαίτερο βάρος έδωσε ο Δημήτρης στην πολιτιστική αναβάθμιση της κοινότητας ενισχύοντας τις λαογραφικές εκδηλώσεις. Επί της θητείας του το καρναβάλι των Καστανιών έφθασε στην κορυφή προσελκύοντας χιλιάδες επισκέπτες.
Στα πλαίσια της πολιτιστικής αναβάθμισης της κοινότητας δημιούργησε το Κέντρο πολλαπλών χρήσεων του Ηλιόλουστου και το κορυφαίο έργο του Δημήτρη, το Πολιτιστικό Κέντρο Καστανιών, διώροφο κτήριο συνολικού εμβαδού 1000 τ.μ. που αποτέλεσε μια κυψέλη πολιτιστικής δημιουργίας.
Ο Δημήτρης ήταν προικισμένος με μια τεράστια οργανωτική ικανότητα και μια εκπληκτική ευελιξία στην πραγματοποίηση έργων. Ενδεικτικά να αναφέρω ότι ο Κοινοτάρχης της Αλιστράτης Σερρών ήρθε στο Κιλκίς για να συμβουλευτεί τον Ροδακόπουλο για τους τρόπους αξιοποίησης του πασίγνωστου πια σπηλαίου Αλιστράτης.
Μέσα από το κείμενο αυτό κάνω την πρόταση σε κάθε αρμόδιο φορέα να δοθεί το όνομα του Δημήτρη Ροδακόπουλου στο Πολιτιστικό Κέντρο Καστανιών, έργο ζωής του Δημήτρη.
Το 1998 η οικογένεια Ροδακόπουλου μετακόμισε στη Θεσσαλονίκη. Εκείνα τα χρόνια, για πολλά από τα παιδιά με αναπηρίες η αποφοίτηση τους από τα ειδικά δημοτικά σχολεία σηματοδοτούσε και την απομάκρυνσή τους από την εκπαίδευση. Ο Δημήτρης αγωνίστηκε με όλες του τις δυνάμεις για τη συνέχιση της εκπαίδευσης των παιδιών και οι ιδέες του και οι προτάσεις του εισακούσθηκαν με πολύ ενδιαφέρον από το Υπουργείο Παιδείας και υλοποιήθηκαν. Έτσι, το 2001 δημιουργήθηκε με πρωτοβουλία του ένα καινούργιο σχολείο Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης που έγινε θεσμός και λειτουργεί πλέον σε όλη την Ελλάδα. Ο Ροδακόπουλος ήταν ο εμπνευστής και δημιουργός των Εργαστηρίων Ειδικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης (ΕΕΕΕΚ) και διετέλεσε Διευθυντής του 1ου ΕΕΕΕΚ της Ελλάδας στη Θεσσαλονίκη. Τα προγράμματα ειδικής εκπαίδευσης και εργαστηρίων που δημιούργησε ο Ροδακόπουλος εφαρμόζονται σήμερα σε όλα τα σχολεία ειδικής αγωγής.
Τα επόμενα χρόνια ο Ροδακόπουλος συνέχισε τους αγώνες του για τα ΑΜΕΑ και κατάφερε τη δημιουργία Κέντρων ΑΜΕΑ για όλες τις ηλικίες.
Εκτός όμως όλων των παραπάνω ο Δημήτρης υπήρξε και σπουδαίος φίλος για όσους συμπορεύτηκαν μαζί του. Απλός, δημοκρατικός και γλυκύτατος στην ανθρώπινη επικοινωνία του, χωρίς κανένα αίσθημα ανωτερότητας και χωρίς εντάσεις, με μια κοφτερή και διεισδυτική ανάλυση των γεγονότων, δίδασκε με τον λόγο του αλλά και με τη δράση του.
Το μικρό αγόρι που έπαιζε ξένοιαστο στις αλάνες των Καστανιών αντρώθηκε, αγωνίστηκε με όλες τις πνευματικές και σωματικές του δυνάμεις για την υλοποίηση πανανθρώπινων αρχών και αξιών, παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο όλων μας, αφήνοντας τα σημαντικά χνάρια του στο πέρασμά του από τη ζωή.
Οι ωραίοι άνθρωποι, Δημήτρη, φεύγουν από τη ζωή μας γιατί το θέλει ο Θεός. Απ’ την καρδιά μας όμως δεν φεύγουν ποτέ γιατί το θέλουμε εμείς. Εκφράζοντας τις σκέψεις όλων αυτών που ήταν δίπλα σου, θέλω να σου απευθύνω ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ για το γεγονός ότι υπήρξες συνοδοιπόρος μας στο όμορφο ταξίδι που λέγεται ύπαρξη, στο θεσπέσιο όνειρο που λέγεται ζωή.
Η ζωή μας χωρίς εσένα θα είναι φτωχότερη. Θα μας λείψεις Δημήτρη. Πολύ…
Καλήν αντάμωση…
