Στην αντιπροσωπευτική δημοκρατία η εξουσία δεν εκφράζεται άμεσα δια του λαού, αλλά έμμεσα δια των αντιπροσώπων του. Είναι κατά κάποιον τρόπο μια μεσολαβητική δημοκρατία. Μια δημοκρατία πολιτικών μεσαζόντων σε σχέση με τη λαϊκή και άμεση δημοκρατία της αρχαίας Αθήνας.
Όπως στην ελεύθερη αγορά ο μεσίτης παίρνει προμήθεια, το ίδιο και οι όποιοι μεσάζοντες στη μεσολαβητική δημοκρατία, όπου οι προμήθειες είναι κατά πολύ μεγαλύτερες της ελεύθερης αγοράς. Τα πιο κερδοφόρα επαγγέλματα στο Δημόσιο είναι διαχρονικά εκείνα που συνδέονται με το χρήμα, με τα προγράμματα και με τις επιδοτήσεις, όπως π.χ. του ΟΠΕΚΕΠΕ.
Ένα από τα βασικά γνωρίσματα της δημοκρατίας είναι και η πολυφωνία. Το να μπορεί ένας βουλευτής να «βουλεύεται» ελεύθερα, γεγονός που ακυρώνεται από την συμπαγή κομματική γραμμή. Αυτό που λέμε με τη φράση ότι «το κόμμα είναι μπετονιαρισμένο». Ένα τέτοιο κόμμα με πλειοψηφία στη βουλή δεν θα καταδικαστεί ποτέ αφ' εαυτού, δυνάμει και του άρθρου 86.
Ο βουλευτής που είναι αναγκασμένος να λειτουργεί κάτω από τη δαμόκλεια σπάθη της διαγραφής, δεν μπορεί να αποφασίσει ελεύθερα, με βάση τη συνείδησή του, σπάζοντας την κομματική γραμμή. Έτσι το πολίτευμα από δημοκρατικό γίνεται αυταρχικό.
Μπορεί η σημερινή κυβέρνηση, μπορεί να χαρακτηρίζεται ως νεοδημοκρατική, στον βασικό της όμως πυρήνα είναι και σημιτική. Δώδεκα πρώην σημιτικά στελέχη, άλλοτε «σοσιαλιστικά» στελεχώνουν την κυβέρνηση της ΝΔ σε καίριες θέσεις.
Ζούμε στην εποχή του τέλους των ιδεολογιών. Στην εποχή της καθιέρωσης της μιας και μόνον ιδεολογίας, αυτής του «ντουμπλ φας», όπως στα υφάσματα της διπλή όψης, ως προς το χρώμα ή ως προς την υφή τους, στην πάλαι ποτέ χώρα των κλεφτών και των αρματολών, των πολιτικών συμμοριών, των Τεμπών και των ΟΠΕΚΕΠΕδων.
Κοινό στοιχείο συνοχής στην πολιτική είναι πλέον η συμφεροντολογία και όχι η ιδεολογία. Υπάρχουν πολιτικοί που έχουν πολύ λιγότερη αξία από το κοστούμι και τη γραβάτα που φορούν, αλλά στο πολιτικό μικροφωνο έχουν τον πρώτο λόγο.
Χώρα που δεν παράγει, είναι αναγκασμένη να εισάγει, άρα και να δανείζεται για να μπορεί να το κάνει αυτό. Εθνική κυριαρχία χωρίς ανθηρή οικονομία δεν υπάρχει από την εποχή του Επιταφίου του Περικλέους. Η Ελλάδα του σήμερα είναι μια χώρα χωρίς ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική, χωρίς αυτάρκεια σε αγαθά και χωρίς αυτοκυριαρχία. Ούτε ένα καλώδιο μπορούμε να καταποντίσουμε στο Αιγαίο, που το ελέγχει πλέον η Τουρκία. Είδαμε πρόσφατα τι πήγε να συμβεί στην Κάσο.
Αλλά ούτε και η Ε.Ε. έχει εξελιχθεί σε Ευρώπη των λαών, παρά σε Ευρώπη των ολιγαρχών και των μεγάλων εταιρειών. Τα ολιγοπώλια ελέγχουν την οικονομία, από τα φάρμακα, ως τα τρόφιμα και την ενέργεια. Γι’ αυτό και τα πληρώνει ακριβά ο Έλληνας. Πιο ακριβά από οποιαδήποτε άλλη χώρα στην Ε.Ε.
Αν εξαιρέσουμε την εποχή της Αναγέννησης και της Γαλλικής Επανάστασης, όλα τα υπόλοιπα αξιακά χαρακτηριστικά της Ευρώπης, πολιτισμικά, φιλοσοφικά, ιστορικά, γλωσσικά κλπ. κοιτίδα τους έχουν την αρχαία Ελλάδα.
Αν δεν υπήρχαν ο Σωκράτης, ο Πλάτων, ο Αριστοτέλης δεν θα είχε πού να στηριχτεί η ευρωπαϊκή φιλοσοφία. Προς τι λοιπόν η εμμονή να επαιρόμαστε να ονομαζόμαστε Ευρώπη, ιδίως της σημερινής Ευρώπης του διχασμού, του Μερτς, της Ούρσουλα και της Κάγιας, που έχει καθαρά επιστρέψει στις προπολεμικές ιδέες του φασισμού;
Και για να μην ξεχνιόμαστε, μήπως ο φασισμός, ο ναζισμός και η αποικιοκρατία, δεν είναι φαινόμενα ευρωπαϊκά; Μήπως το ΝΑΤΟ, δεν είναι σκέτη απομίμηση της Αθηναϊκής Συμμαχίας; Θυμάστε τι έπαθαν οι Μήλιοι, όταν τόλμησαν να πουν ότι δεν θέλουν να πληρώνουν άλλο στην Αθηναϊκή συμμαχία; Τους κατέσφαξαν ηβηδόν οι Αθηναίοι!
Από πού λοιπόν κινδυνεύει η Ευρώπη; Από το σύμφωνο της Βαρσοβίας, που έχει εδώ και 35 χρόνια καταργηθεί ή από το ΝΑΤΟ, αν δεν πληρώσουν οι χώρες μέλη του, το 5% του ΑΕΠ τους; Τι μας διδάσκει η Αθηναϊκή Συμμαχία; Η Ισπανία τόλμησε να διαμαρτυρηθεί χαλαρά και φάνηκαν οι πρώτες αντιδράσεις. Όποια χώρα, μέλος του ΝΑΤΟ, δεν συμμορφωθεί στα κελεύσματα του, φοβάμαι θα την φάει η μαρμάγκα (είδος δηλητηριώδους αράχνης)!
