Το φως είναι το μεγαλύτερο αγαθό της ζωής, γι’ αυτό και όταν μιλάμε με κάποιον που αγαπάμε τον ονομάζουμε «φως μου». Το βλέπουμε ήδη στον Όμηρο, στη σκηνή που η Πηνελόπη απευθυνόμενη στον γιο της Τηλέμαχο του λέει: "Ηλθες Τηλέμαχε, γλυκερόν φάος", αλλά και στην Ηλέκτρα του Σοφοκλή, που αποκαλεί  τον αδελφό της Ορέστη με τη φράση: "ώ φίλτατον φώς! "

Δημιουργός (δήμος+έργον) είναι αυτός που φτιάχνει έργα για τον λαό. Πολιτικός είναι αυτός που εκπροσωπεί τον λαό, και πληρώνεται βαρβάτα από αυτόν, δίχως να είναι υποχρεωμένος να κάνει κάτι το συγκεκριμένο, πέρα από τα πολλά μπλα μπλα.  Στο μενού της πολιτικής περιλαμβάνονται στο διηνεκές τα ίδια πάντα πιάτα, κι αυτά κρύα κι άνοστα.

Είμαστε η χώρα που εφηύρε πρώτη τη δημοκρατία. Επινοήσαμε από αρχαιοτάτων χρόνων τη νομοθεσία, αλλά προτιμήσαμε την αυθαιρεσία. Θεσμοθετήσαμε το νόμο, αλλά χτίσαμε και το παράνομο δίπλα στην παραλία, και γενικά ως λαός φερόμαστε συχνά αντιφατικά.

Άλλα λέμε κι άλλα κάνουμε. Λέμε όχι στη διαφθορά, αλλά στον παγκόσμιο πίνακα βρισκόμαστε ψηλά. Επαινούμε την ηθική, αλλά προτιμούμε την αρπαχτή. Προσκυνούμε το Άγιον Φως, αλλά έχουμε την πιο ακριβή ΔΕΗ, κι αυτή πεσκέσι σε ιδιώτες.

Κάτι δεν πάει καλά σε τούτο το Μικρό Ακρωτήρι» που το λένε Ελλάδα, με ζάπλουτους τους πολιτικούς, που δεν δούλεψαν ποτέ, και με τους πολλούς φτωχούς να ανακεφαλαιώνουν κομματικά δάνεια και πτωχευμένες τράπεζες.

Ο νεοέλληνας δεν μιλά πατριωτικά, αλλά κομματικά και γι’ αυτό δεν υπάρχει ενιαία εξωτερική πολιτική. Μιλά για ηθική όταν δεν αφορά τη δική του ζωή. Στον ισχυρό φέρεται με το γάντι και στον αδύναμο βγάζει τα καταπιεσμένα του αισθήματα.

Τα χρόνια περνούν με κοινή πάντοτε τη μοίρα εκείνων που ξεχώρισαν σε ηρωισμό και πατριωτισμό. Ο Ανδρούτσος γκρεμίστηκε από την Ακρόπολη, ο Κολοκοτρώνης κλείστηκε στο Ιτς Καλέ και ο Καποδίστριας δολοφονήθηκε Κυριακή πρωί, έξω από την εκκλησία.

Τώρα τα πολιτικά πράγματα έχουν αποσυνδεθεί από την κοινή λογική, με βάση τον νόμο της ανισονομίας, που επινόησε ένας δαιμόνιος νους, ο ίδιος που χρέωσε στον Έλληνα το χαράτσι,  εφ’ όρου ζωής , απαλλάσσοντας το σινάφι του από οποιαδήποτε ενοχή, χάρη στον «νόμο περί (μη) ευθύνης υπουργών», που εξασφαλίζει στον παράνομο πολιτικό το ακαταδίωκτο.

Μέσω αυτής της συνταγματικής αλχημείας, η ατιμωρησία και η αδιευκρινισία (η ιδιότητα του αδιευκρίνιστου) έγινε κανόνας για τους υπουργούς, καθώς αποτελούν εξαίρεση από τον νόμο. Ουδείς και για τίποτα τιμωρείται ακόμη κι αν πουλήσει τη δημόσια περιουσία που έχει η Ελλάδα!

Είμαστε η χώρα του τυφλού Φινέα, που του άρπαζαν οι άρπυιες το φαγητό από μπροστά του κι εκείνος, όντας τυφλός δεν μπορούσε να αντιδράσει. Στάθηκε όμως τυχερός, γιατί πέρασαν από τα μέρη του οι Αργοναύτες και τον απάλλαξαν από τα αρπαχτικά αυτά. Σήμερα δεν υπάρχουν Αργοναύτες. Γι’ αυτό  οι Άρπυες είναι πιο επικίνδυνες. Κλέβουν ως και τους ανοιχτομάτηδες με συνεργό τον νόμο!

Σε κάθε χώρα ο πολίτης έχει την πολιτική εκπροσώπηση που του αξίζει. Έτσι και ο Έλληνας. Ασχολείται με την πολιτική, γιατί δεν απαιτεί καμία ιδιαίτερη γνώση. Στα λόγια του είναι επαναστάτης και στις πράξεις του ραγιάς. Γλείφει όπου φτύνει και γυρνά εκεί,  από όπου έχει φύγει. Οι ίδιοι φτιάχνουν τα διαφορετικά κόμματα, με βάση την προσωπική εκλογή τους.

Και, εξαιτίας του ωχαδερφισμού και του «ελαμωρισμού» (από το έλα μωρέ), ο μέσος Έλληνας τα φορτώνει όλα στη θεά Τύχη, την οποία έχει κάνει φαλακρή, για να έχει άλλοθι στις δικές του ευθύνες.  Αν είχε όμως διαβάσει Πλάτωνα (βιβλίο Κρατύλος), θα ήξερε ότι η τύχη, εκτός από το  «τυγχάνω», συνδέεται και με το ρήμα «τεύχω», που σημαίνει κατασκευάζω! Γιατί, και στην τύχη μας ακόμη, έχουμε το δικό μας μερτικό….