Όλα τα μετρήσιμα, ποιοτικά μεγέθη έχουν καταποντιστεί, με τη  μόνη που ακμάζει, να  είναι η παρακμή. 

«Τέσσερις ελληνικές περιφέρειες συγκαταλέγονται στις  24 περιοχές της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με τα υψηλότερα ποσοστά πληθυσμού, που αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού, σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat για το 2025.  Την πιο δυσμενή εικόνα την καταγράφουν η Πελοπόννησος, και η Μακεδονία.

Το ποσοστό των πολιτών που δεν έχουν εμπιστοσύνη στη δικαιοσύνη στη Νέα Απατεωνία αγγίζει  το 80%. Κάθε μέρα που περνά αποκαλύπτεται και μια απάτη σε βάρος του Δημοσίου, για ποσά δεκάδων εκατομμυρίων!

Τα άκρα κρατούν τον κόσμο σε ισορροπία, είπε  ο Παρμενίδης, καθώς απέχουν λιγότερο μεταξύ τους, από ό,τι  απέχουν από το κέντρο. Σ’ ένα έλασμα κυκλικό τα άκρα ενώνονται το ένα με το άλλο, επιβεβαιώνοντας τη ρήση του Ηράκλειτου, «αρχή και πέρας επί κύκλου κοινόν. Αλλά και σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, η μεσότητα, ως κανόνας για την αρετή, ορίζεται από τα άκρα, κατά το γνωστό του ρητό «αρετή μεσότης εστί».  Πάνω σ’ αυτόν τον κανόνα στηρίζεται  η δημοκρατία με κορμό τη «μεσαία τάξη». Σήμερα που δεν υπάρχει μεσαία τάξη, μαζί με την αρετή συρρικνώθηκε και η δημοκρατία.

Στα χρόνια του Ηρόδοτου, πατέρα της Ιστορίας, τέσσερα ήταν τα στοιχεία που σύνθεταν το έθνος: Το όμαιμον, το ομόγλωσσον, το ομόδοξον και το ομοηθές. Στις σημερινές «βαβελικές» εποχές αλλοιώθηκαν οι έννοιες αυτές.

Οι λέξεις από μόνες τους είναι αθώες. Ένοχες τις κάνουν οι άνθρωποι. Το σημασιολογικό τους φορτίο αξιολογείται διαφορετικά,  ανάλογα με την εποχή και τα  πρόσωπα που συνδέονται.

 Ο όρος εθνικός δεν είναι αρνητικός, ούτε και ο όρος κοινωνισμός (σοσιαλισμός) για οποιαδήποτε χώρα. Αν  όμως τις ενώσουμε σε μια λέξη,  θυμίζουν πρόσωπο που τις ντρόπιασε, γιατί προξένησε τα μεγαλύτερα δεινά στην Ευρώπη, στον Β΄Π.Π.! 

Άρα, και οι πιο ωραίες  λέξεις όταν εκστομίζονται από χείλη βλοσυρά , ασχημαίνουν!  Ο άνθρωπος και κυρίως οι πράξεις του δίνουν αξία στον λόγο.

Το να αγαπάς το έθνος στο οποίο ανήκεις με τα ως άνω χαρακτηριστικά του Ηροδότου, δεν είναι κακό. Ούτε και είναι κακό, να είσαι υπέρ της κοινωνικής αλληλεγγύης, σε μια χώρα που καθημερινά αποδυναμώνεται ο κοινωνικός της ιστός.  Επειδή όμως ως  έννοιες μονοπωλήθηκαν και διχάστηκαν κομματικά, από τη μια ή την άλλη πλευρά, απέκτησαν αρνητική χροιά.

Είμαστε η μόνη χώρα που δεν γιορτάζει τη λήξη,  αλλά την έναρξη του Β΄.Π.Π.. Είμαστε και η μόνη Ευρωπαϊκή χώρα, όπου η εξουσία μετά τη ναζιστική Κατοχή δεν πέρασε στα χέρια των Αντιστασιακών, αλλά των συνεργατών των Γερμανών.

Ο νεοέλληνας σήμερα βάζει πάνω και από το μέλλον των παιδιών του, το κόμμα του. Κι ας  σβήνει η πατρίδα  πληθυσμιακά κι ας καταρρέει η κοινωνία οικονομικά κι ας διαλύεται η γεωργία και η κτηνοτροφία της, και ας μην έχει ο εργαζόμενος χρήματα για ζεστάνει το σπίτι του τον χειμώνα.   Ποιος όμως θα μας αλλάξει την κατάσταση αυτή; Μήπως οι παρασιτικοί επιβήτορες της πολιτικής, τα λεγόμενα κομματικά στελέχη;

Στην Σερβία ξεσηκώθηκε η νεολαία και κατήγαγε μεγάλη νίκη στις εθνικές εκλογές. Εδώ δεν κουνήθηκε φύλλο.  Και, παρά την εξουθενωτική κυβερνητική και Ευρωπαϊκή πολιτική, που ασκείται σε βάρος των λαών της Ευρώπης από τη στεγνή σε ψυχή ηγεσία της, η δική μας νεολαία απτόητη κι ατάραχη, ασκείται στην ιώβεια υπομονή, μην τυχόν και στενοχωρήσει κάποιους.  Όμως: Με «α» και «ου» και με χορό Ζουλού, Ελλάδα δεν ξαναγίνεται!