Στις πολιτικές «μάχες» αυτοί που καλούνται να σώσουν την πατρίδα δεν κινδυνεύει η ζωή του, όσο εκείνων που είπαν το ΟΧΙ. Τα αξιώματα στη νέα εποχή δεν μετριούνται με βάση τον ηρωισμό, αλλά τον πλουτισμό. Όσο μεγαλύτερη είναι αμοιβή, τόση και η αξία, ανά πολιτική κατηγορία. Άλλο ο μισθός του βουλευτή κι άλλο του Ευρω-βουλευτή!
Μια μικρή επιχείρηση αν πέσει έξω οικονομικά και πτωχεύσει αυτοί που φέρνουν την ευθύνη, όχι μόνο απομακρύνονται από τη διοίκησή της, και ορθώς, αλλά υπόκεινται και στις συνέπειες του νόμου, ανάλογα με τη ζημιά που προκάλεσαν και τη θέση τους στην επιχείρηση.
Αν μια τράπεζα πτωχεύσει οι τραπεζίτες και με τη «συμπαράσταση» του νόμου δεν φέρουν ευθύνη, ακόμα και για τα υπέρογκα ποσά που έδωσαν σε δάνεια! Ο λαός, το αιώνιο θύμα της Ιστορίας, θα την ανακεφαλαιώσει!
Αν μια χώρα καταστραφεί οικονομικά, αυτοί που την κυβέρνησαν, όχι μόνο δεν τιμωρούνται, αλλά και επανεκλέγονται, σαν να μην «τρέχει» τίποτα. Όσο πιο μικρή είναι η παράβαση, τόσο πιο μεγάλη αναλογικά είναι η τιμωρία. Οι παραβάσεις των πολιτικών εξαιρούνται από την υπάρχουσα νομοθεσία «αμελητί»!
Ο νόμος ανέκαθεν είναι υπέρ του ισχυρού και κατά του λαού. Τα πρόστιμα στον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας έπιασαν ταβάνι. Για μια μικρή παράβαση, από την οποία δεν κινδυνεύει κανείς, απαιτείται για τον λαό ένας μισθός σε πρόστιμο. Φαντάζομαι πως οι υπουργοί κι από αυτόν τον νόμο εξαιρούνται. Στη Σουηδία όμως και βασιλιάς να είσαι, σε περίπτωση παράβασης, το πρόστιμο δεν το γλιτώνεις!
Για την παιδαγωγική τη μεγαλύτερη ευθύνη την έχει ο δάσκαλος και ο γονιός. Ενώ για την πολιτική αγωγή την έχουν οι πολιτικοί αντιστοίχως. Είμαστε εκείνη η χώρα που δολοφόνησε τον πολιτικό που αρνήθηκε τον μισθό του, χάριν της πατρίδας και γι’ αυτό γεμίσαμε με «κλέφτες και αμαρτωλούς»!
Η πατρίδα χρειάζεται πολιτικούς που σέβονται τους θεσμούς. Και οι πιο καλές πολιτικές, όταν δεν εκπροσωπούνται από σοβαρούς πολιτικούς, αλλά από φανατικούς του τύπου "α" και "ου" και του χορού ζουλού, χαλούν της πολιτικής το ήθος.
Η χώρα θέλει αδέσμευτους πολιτικούς, από το πιο απλό κομματικό μέλος, ως τον εκάστοτε πρωθυπουργό. Ανθρώπους που κανείς δεν τους "κρατά", αλλά ούτε και οι ίδιοι «κρατούν» και καθοδηγούν άλλους.
Η πολιτική θέλει ανθρώπους ανεξάρτητους και τολμηρούς που, όταν θίγονται τα δικαιώματα της ελευθερίας τους, τολμούν όχι μόνο να διαμαρτυρηθούν, αλλά και να προσφεύγουν στη δικαιοσύνη. «Ανελεύθερος, ελεύθερον ού ποιεί».
Δεν γίνεται να είσαι ηγέτης μιας παράταξης που έχει ψηλά την ελευθερία και να μην τολμάς να καταγγείλεις εκείνον που σε παρακολουθεί, εκτός κι αν ίσως προσδοκάς σε μετεκλογική συνεργασία.
Η πολιτική χρειάζεται ανθρώπους συγκρουσιακούς με τα σαθρά κατεστημένα. Θέλει μέλη "επαναστατικά" κι όχι εξαρτημένα. Μέλη που μπορούν να λένε ΟΧΙ, σαν κι αυτό που έσωσε την Ελλάδα από τη σκλαβιά.
Η πολιτική έχει ανάγκη από στελέχη έντιμα και ηθικά. Ανθρώπους με κλειστά κι όχι ανοιχτά τα χέρια. Το να μπαίνει ένας στην πολιτική με ένα σπίτι και να βγαίνει με 21, με τον μισθό που έχει, σημαίνει ότι από κάπου «μπάζει» το σύστημα.
Η κοινωνία θέλει ανεξάρτητους τους θεσμούς και των τριών εξουσιών. Θέλει δικαστικούς εκλεγμένους δημοκρατικά από το ίδιο τους το "σώμα" κι όχι αρεοπαγίτες και υπουργούς τοποθετημένους από την εκάστοτε κυβέρνηση!
Αφού, και στην πιο μικρή επιχείρηση, όταν υπάρχει οικονομική ατασθαλία, οι υπεύθυνοι αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους, στον «λεηλατημένο» και κατακλεμμένο χώρο, με κάθε μέρα κι ένα σκάνδαλο τι πρέπει να γίνει;
Σε τούτο το μικρό ακρωτήρι, που λούζεται από το φως, κι όπου ο ήλιος έχει ταυτιστεί με τη δικαιοσύνη, αν δεν τον σηκώσουμε ψηλά, μέσα από τη λάσπη, που έχει βουλιάξει, τίποτα δεν θα αλλάξει. Θα μας κυβερνούν οι χαμαιλέοντες και οι λαθροκυνηγοί της εξουσίας.
