Όταν και όπου  μια δράκα ανθρώπων αρκεί να αποφασίζει μόνη της για μια χώρα η δημοκρατία γι’ αυτήν αποτελεί λεκτική  υπερβολή. Στην Ελλάδα κι αλλού, ουδέποτε διακρίθηκαν οι πολλοί. Ούτε το 1821 ούτε και στην Κατοχή.

 Όταν μιλάμε για τις Θερμοπύλες,  μιλάμε για τον Λεωνίδα ή και τον Εφιάλτη. Κι όταν μιλάμε για τον ναό της Αρτέμιδος στην Έφεσο, έναν από τα εφτά θαύματα του αρχαίου κόσμου, αναφερόμαστε όχι στους πολλούς που τον έχτισαν, αλλά  στον  Ηρόστρατο που τον  έβαλε φωτιά και τον έκαψε.

Και για το καλό και για το κακό οι ικανοί είναι πάντοτε οι λίγοι. Η δημοκρατία των πολλών αποτελεί διαχρονικά ένα ζητούμενο. Και  αυτό παραμένει γρίφος για την κοινωνία.  Εδώ και 2.500 χρόνια ο Έλληνας μιλά γ’ αυτήν, αλλά ουσιαστικό αποτέλεσμα δεν βλέπει. Οι ισχυροί ήταν και είναι οι λίγοι.

Οι πολλοί είναι τα πρόβατα που ακολουθούν τα κριάρια. Στον στρατό είναι οι στρατιώτες, στο θέατρο οι θεατές, στο γήπεδο οι ποδοσφαιριστές και στον κινηματογράφο οι κομπάρσοι.  Πουθενά, μα πουθενά  δεν είναι οι στρατηγοί, οι πρωταγωνιστές, οι «παίχτες».

Ο Έλληνας έβαζε παλιά, πάνω κι από τη ζωή του, την ελευθερία. Το «ελευθερία ή θάνατος» του  ’21 ήταν πράξη κι όχι  σύνθημα. Τώρα δεν είναι  ούτε σύνθημα. Πουλήθηκε φτηνά μαζί με το «ψωμί  παιδεία, ελευθερία». Σήμερα ο κόσμος σε τίποτα δεν αντιδρά. Σαν την καμήλα γονατίζει και τον καβαλάνε.  

Ο λαός από κυρίαρχος, κατά το σύνταγμα. Κατάντησε το μεγαλύτερο λογοπαίγνιο της Ιστορίας, σε μια πατρίδα όπου οι πολιτικού έχουν περισσότερα σπίτια από τους εργολάβους. Κι όπου οι ισχυροί θάβονται δημοσία δαπάνη, τη στιγμή που αυτοί που μάτωσαν για την πατρίδα πεθαίνουν φτωχοί, χωρίς να έχουν λεφτά για τάφο.    

Στη χώρα, όπου ένας πολιτικός έχει περισσότερα σπίτια από ένσημα, δεν μπορεί ως φαινόμενο και μόνο αυτό, να αποτελεί κριτήριο για την κοινωνία. Όπου κι όταν η δικαιοσύνη δεν δικάζει στο όνομα του λαού, αλλά του εκάστοτε ισχυρού, συρρικνώνεται εκεί μαζί με τη δικαιοσύνη και η δημοκρατία. Όπου η αξιοκρατία βουλιάζει στον  βούρκο  επιπλέει η αχρηστοκρατία.

 Έλληνας είναι αυτός, που σε καιρούς κρίσης ανακεφαλαιώνει τις ιδιωτικές τράπεζες της χώρας του, αλλά όταν αδυνατεί ο ίδιος να αποπληρώσει το δικό του στεγαστικό δάνειο, έρχονται οι ίδιες τράπεζες και του παίρνουν το σπίτι.

Η δημοκρατία είναι για τον λαό, ότι ο Παράδεισος για τον Χριστιανό. Στο όνομα της Δημοκρατίας ο ένας ελπίζει καλύτερες μέρες και στο όνομα της Θρησκείας ο άλλος προσδοκά καλύτερη μεταθανάτια ζωή.

Και τα δύο όμως αυτά αποτελούν τα αιώνια ζητούμενα που δεν πρόκειται να επιτευχθούνε με όσα ζούμε. Μια αστραπή ήταν η δημοκρατία του Χρυσού Αιώνα στη χώρα  και πέρασε.  Θάφτηκε  ως και η σκιά της,  κάτω από τα θεμέλια του Παρθενώνα.

Τα πάντα ήρθαν άνω κάτω.  Η πολιτική έχει γίνει συνώνυμη με την ιδιοτέλεια και την ιδιωτικοποίηση.  Στην Ελλάδα του 2028 και τα πιο ιερά δημόσια αγαθά πωλούνται ή ενοικιάζονται για 99 χρόνια! Δρόμοι, σιδηρόδρομοι, λιμάνια, δάση,  δημόσια περιουσία. Η νομοθεσία είναι πια τέχνη φωτογραφική και ψηφίζεται αργά τη νύχτα, για νη μην γροικά ο λαός τι γίνεται στην πατρίδα.

Ποτάμι που χύνεται στη θάλασσα χωρίς να ξεδιψάσει έστω κι ένα αγριολούλουδο είναι άχρηστο. Αστέρι που φωτίζει ξένο γαλαξία, για εμάς εδώ κάτω στη Γη είναι άχρηστο κι αυτό. Άχρηστος και ο κάθε εγωιστής για την κοινωνία.  

Η δημοκρατία χωρίς τη  δικαιοσύνη είναι έννοια λειψή. Μισή και η ζωή χωρίς ελπίδα, για το καράβι, που το λένε Ελλάδα 2026,  που πλέει ακυβέρνητο  στα γκριζογάλανα νερά του Αιγαίου.