Ζούμε ακόμα στην εποχή του μύθου του Σπηλαίου του Πλάτωνα. Ο μύθος αυτός μιλά για έναν άνθρωπο, ο οποίος ζει μέσα σε σπηλιά, με την πλάτη του γυρισμένη στην είσοδό της, ώστε αυτό που αντιλαμβάνεται ως πραγματικό, είναι οι σκιές των όντων που περνούν απ’ έξω από τη σπηλιά. Όταν όμως βγει έξω από αυτή και δει τα όντα στα οποία ανήκουν οι σκιές, δεν θα αντιληφθεί την πλάνη που ζει. Έχει εξοικειωθεί με το ουτοπικό και δεν κατανοεί το πραγματικό. Έχει μάθει να ζει στο σκοτάδι και δεν αναγνωρίζει το φως.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τον νεοέλληνα της εποχής μας. Έμαθε να ζει με την ψευδαίσθηση και έχασε την αίσθηση. Συνήθισε στην πλασματική εικόνα και απώλεσε την πραγματική. Έμαθε στην ανηθικότητα και λησμόνησε την ηθικότητα. Μυήθηκε στην οικογενειοκρατία και απομακρύνθηκε από τη δημοκρατία. Μεγάλωσε με την πολιτική λαμογιά και αποξενώθηκε από την ανθρωπιά.

Ζούμε στην εποχή της «παρεκβατικής» δημοκρατίας. Μιας ψευδεπίγραφης δημοκρατίας την εικόνα της οποίας φιλοτεχνούν τα «καλοταϊσμένα» ΜΜΕ. Διότι κανένα Μέσο Ενημέρωσης δεν μπορεί να ασκήσει κριτική στον χορηγό του, όπως κανένας υπουργός, ακόμα και Δικαιοσύνης, δεν μπορεί να στραφεί ενάντια στον πρωθυπουργό του!

Η σημερινή προκρούστεια δημοκρατία είναι πολλαπλά καρατομημένη, αφού όλες οι θεσμικές αρχές υπόκεινται στην Εκτελεστική εξουσία. Ζούμε σ’ ένα άδικο καθεστώς με συρρικνωμένη τη δημοκρατία, με τις Θερμοπύλες  να είναι αφύλακτες, όπως και τα σύνορα της χώρας.

«Ο λαός δεν σώζεται, σώζει», μας θυμίζει ο Καζαντζάκης. Σώζει, όμως, όταν δεν φοβάται. Όταν τολμά να αντισταθεί και να υπερασπιστεί τα δικαιώματά του. Διαφορετικά συνιστά το ανώνυμο πλήθος, σε αντίθεση με τους επώνυμους, που συστήνουν ανώνυμες εταιρίες, δικαιώνοντας τον Θείο Λόγο: «Τον μεν πτωχόν (βλέπε λαόν) εξ ονόματος καλεί, τον δεν πλούσιον ανωνύμως». Οι φτωχοί κρατούν τα ονόματά τους, ενώ οι πλούσιοι τα αλλάζουν με επωνυμίες για τις ανώνυμες εταιρείες τους, αποκτώντας έτσι μέσω του ΟΠΕΚΕΠΕ πόρσε και φεράρι, κι ας μην έχουν στην πραγματικότητα μια ρίζα, ένα ζώο ή ένα χωράφι!

Βγήκαν οι καταχρεωμένοι αγρότες στους δρόμους με τα τρακτέρ τους, διεκδικώντας το δίκιο τους. Πώς μπορούν όμως να τα βγάλουν πέρα με έναν κρατικό μηχανισμό, που έχει στη διάθεσή του την αστυνομία, τη νομοθεσία, την Εφορία, τη Δικαιοσύνη, και όλο γενικά το νομικό και πραγματικό οπλοστάσιο; Πώς μπορεί ένας αγρότης που «χρωστά παντού» γιατί έχει χάσει το κοπάδι του, να τα βγάλει πέρα με γκλοπς και χημικά, όταν τα αστυνομικά όργανα του έχουν ήδη φορέσει χειροπέδες;

Ζούμε τον απόλυτο δημοκρατικό εκφυλισμό, που καμία σχέση δεν έχει με τη δικαιοσύνη! Αυτοί που χρωστούν εκατομμύρια στο κράτος από κομματικά δάνεια και προκαλούν οικονομική ζημιά στο Δημόσιο της χώρας, δίνουν εντολή να συλληφθούν εκείνοι που ζητούν τα λεφτά που δικαιούνται!

Η παλιά και πολύπαθη λέξη «δίκαιο» είναι ταυτόσημη με τη «δίκη». Στη δωρική διάλεκτο η λέξη δίκη λέγεται «δίκα» ή «δίχα» και σημαίνει ακριβώς στη μέση.  Από το "δίχα" έχουμε τη λέξη διχαστής ή δικαστής. Αυτός δηλαδή που χωρίζει κάτι σε δύο ίσα μέρη.  Δίκαιο λοιπόν  σημαίνει ισότητα. Όταν όμως δεν υπάρχει ισότητα  στον νόμο, καθώς ο νόμος είναι πάντα με τη μεριά του ισχυρού, («Δικαιοσύνη λυσιτελεί τω έχοντι», Αριστοτέλης), δεν υπάρχει επομένως και δίκιο. (Βλέπε «νόμος περί ευθύνης υπουργών»).

Την ανυπακοή στον νόμο ο πρώτος φιλόσοφος που την εφάρμοσε δεν ήταν άλλος από τον Σωκράτη, ο οποίος όταν έλαβε εντολή από τους τριάκοντα  τυράννους να πάει να φέρει τον Λέοντα τον Σαλαμίνιο, απλά δεν το έκανε για λόγους πολιτικής και  ηθικής αντίστασης. Στις μέρες μας ένα 25χρονος αστυνομικός , εκτελώντας διαταγές πατάει κάτω στην άσφαλτο έναν 65χρονο αγρότη που διεκδικεί το δίκιο του, το ίδιο το ψωμί του. Υπάρχει όμως δίκαιο χωρίς ηθική;