Γράφει η Ιωάννα Παγλαρίδου.

Έχουμε μάθει να πανηγυρίζουμε για κάθε νέο έργο, αλλά όχι να φροντίζουμε όσα ήδη έχουμε. Μήπως είναι καιρός να αλλάξουμε αυτή τη νοοτροπία; Αφορμή για τη σκέψη αυτή στάθηκε ένα δημοσίευμα για τους κατεστραμμένους τραπεζόπαγκους στην περιοχή «Δύο Ποτάμια» της Γουμένισσας, όμως το ζήτημα είναι πολύ μεγαλύτερο από μερικά φθαρμένα ξύλινα καθίσματα.

Έχουμε μάθει ως κοινωνία να πανηγυρίζουμε όταν κατασκευάζεται κάτι καινούργιο και μόλις ολοκληρωθεί το αφήνουμε στην τύχη του, λες και θα συντηρηθεί από μόνο του. Και κάπως έτσι αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση. Εμφανίζονται οι πρώτες φθορές, αλλά εμείς περιμένουμε να μεγαλώσουν μέχρι να φτάσει μια υποδομή στο σημείο να χρειάζεται μεγάλες παρεμβάσεις. Αντί να φροντίζουμε όσα φτιάχνουμε τα αφήνουμε να καταστρέφονται και ύστερα αναζητούμε χρήματα για να τα ξαναφτιάξουμε. Και τότε συντάσσουμε μελέτες, προκηρύσσουμε διαγωνισμούς και περιμένουμε να ολοκληρωθούν οι διαδικασίες. Μήπως όμως έχουμε ξεχάσει κάτι πολύ απλό; Τη συντήρηση.

Ας επιστρέψουμε για λίγο στους τραπεζόπαγκους της Γουμένισσας. Όταν άρχισαν να παρουσιάζουν τα πρώτα σημάδια φθοράς, δεν θα ήταν ευκολότερο να τριφτούν και να βαφτούν; Δεν θα κόστιζε πιθανότατα λιγότερο από την πλήρη αντικατάστασή τους; Τώρα ίσως χρειάζονται καινούργιοι -αν βέβαια αντικατασταθούν. Ή μήπως θα πρέπει να περιμένουμε να προκηρυχθεί κάποτε ένα μεγαλύτερο έργο ανάπλασης, ώστε να συμπεριληφθεί σε αυτό και η προμήθεια νέων καθισμάτων;

Αλλά όπως είπαμε το θέμα δεν είναι οι τραπεζόπαγκοι. Το θέμα είναι γιατί δεν έχουμε αποκτήσει μια οργανωμένη κουλτούρα διαρκούς συντήρησης των δημόσιων υποδομών. Γιατί για παράδειγμα να μην υπάρχουν μόνιμα συνεργεία συντήρησης με ανθρώπους που καθημερινά θα φροντίζουν την πόλη και τα χωριά μας;Ένα συνεργείο που σήμερα θα βάψει τα κάγκελα ενός σχολείου και αύριο θα αποκαταστήσει μια μικρή φθορά. Που θα συντηρεί τα δημοτικά κτίρια και θα επεμβαίνει πριν μια μικρή ζημιά μετατραπεί σε μεγάλο πρόβλημα. Δεν θα ήταν πιο γρήγορο και αποτελεσματικό; Και τελικά, δεν θα ήταν οικονομικότερο;

Δεν γνωρίζω αν υπάρχουν θεσμικά, οικονομικά ή οργανωτικά εμπόδια που δυσκολεύουν μια τέτοια επιλογή. Ούτε ισχυρίζομαι ότι όλες οι εργασίες μπορούν να γίνονται από ένα συνεργείο. Υπάρχουν ασφαλώς παρεμβάσεις που απαιτούν εξειδικευμένο προσωπικό, μελέτες και συγκεκριμένες διαδικασίες. Αλλά είναι όλες οι εργασίες τέτοιες; Χρειάζεται κάθε φορά μια νέα εργολαβία για να βαφτεί ένας τοίχος, να επισκευαστεί ένα κάγκελο ή να συντηρηθεί μια ξύλινη κατασκευή;

Και αν η δημιουργία τέτοιων συνεργείων έχει κόστος, ας γίνει επιτέλους μια σύγκριση. Πόσο κοστίζει η συντήρηση και πόσο η αποκατάσταση των ζημιών; Ακόμη και αν η οργανωμένη συντήρηση απαιτούσε μεγαλύτερη ετήσια δαπάνη, δεν θα άξιζε να υπολογίσουμε όσα θα κερδίζαμε;

Δεν χρειάζεται να έχουμε έτοιμες όλες τις απαντήσεις. Χρειάζεται όμως να βρούμε το θάρρος να αμφισβητήσουμε μια πρακτική που ακολουθούμε εδώ και δεκαετίες. Γιατί διαφορετικά θα συνεχίσουμε να κάνουμε αυτό που κάνουμε χρόνια τώρα. Θα αφήνουμε τις υποδομές να φθείρονται, θα αναζητούμε χρήματα για να τις αποκαταστήσουμε και μέχρι να τα καταφέρουμε θα έχουν προστεθεί καινούργιες φθορές. Και έτσι όσα έχουμε γύρω μας θα συνεχίσουν να χαλάνε γρηγορότερα απ' όσο προλαβαίνουμε να τα φτιάχνουμε.

Του Κώστα Σιωνίδη, Δημάρχου Παιονίας.

Η κριτική είναι θεμιτή και απαραίτητη, αλλά προϋποθέτει γνώση, σεβασμό στους θεσμούς και τεκμηριωμένο λόγο.

Γράφει ο Νίκος Σιάνας

Το πόσο αναγκαία και απαραίτητη είναι η εθελοντική Αιμοδοσία πιστεύω το γνωρίζουμε όλοι μας, άλλωστε όλο και κάποιος συγγενής ή φίλος μας κάποια στιγμή χρειάστηκε αίμα.

Γράφει η Θεοδώρα Θεοδωρίδου.

Φιλόλογος Ξένων Γλωσσών

Στο πέρασμα των αιώνων, η αυθεντική  αλήθεια των ιστορικών δεδομένων έχει υποστεί αμέτρητες παραποιήσεις, αποσιωπήσεις και ωραιοποιήσεις, προκειμένου να υπηρετήσει πολιτικές σκοπιμότητες, εθνικά αφηγήματα και -ενίοτε- την προπαγάνδα των εκάστοτε ισχυρών.

Γράφει ο

Πουντζουκίδης Κωνσταντίνος.

Η ερήμωση του Κιλκίς δεν είναι επιτυχία για πανηγυρισμούς. Είναι αποτέλεσμα μιας πολιτικής που απέτυχε να κρατήσει τον τόπο μας ζωντανό!

Γράφει ο

Μητροπολίτης Γουμενίσσης Δημήτριος

Οι φετινές μας υποχρεώσεις σε Συνοδικές συμμετοχές (στην τακτική σύγκληση της Ιεραρχίας, στη συνεδρία της Δ.Ι.Σ. και μιάς Σ.Ε.) από Βορειοελλαδίτη μας έσχε τούτο το μήνα Νοτιοελλαδίτη!

Δρ. Κωνσταντίνος Π. Μπαλωμένος

  Πολιτικός Επιστήμονας – Διεθνολόγος

 E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

WhatsApp Channel: https://whatsapp.com/channel/0029Vb87C9m2Jl8HfqccYV1y

Μετά τις πρόσφατες δηλώσεις του Υπουργού Εξωτερικών κ. Γιώργου Γεραπετρίτη, ότι οι εργασίες για την υλοποίηση του Great Sea Interconnector (GSI) θα επανεκκινήσουν και δεδομένων των αντιδράσεων που έχει ήδη εκδηλώσει η Τουρκία, το έργο εισέρχεται σε μια νέα φάση.

Γράφει η Ιωάννα Παγλαρίδου.

Μια αποκαρδιωτική εικόνα για τις συνθήκες ζωής των νέων στην Ελλάδα αποτυπώνουν τα στοιχεία της Eurostat σχετικά με την ηλικία στην οποία εγκαταλείπουν το πατρικό τους σπίτι.

Πρώην πρωτεύουσα της Επαρχίας Παιονίας και Ιστορική Έδρα του Δήμου Παιονίας.

Γράφει ο Νίκος Κωνσταντινίδης

Εκπαιδευτικός συγγραφέας

Ο άνθρωπος σε σύγκριση με άλλα ζώα στη μόνη αίσθηση που υπερέχει είναι η αφή. Σε όλες τις υπόλοιπες υστερεί, γράφει ο Αριστοτέλης στο έργο του «Περὶ τὰ ζῷα ἱστορίαι» (Βιβλίο Α΄494b). Και είναι η υπεροχή αυτή που τον χαρακτηρίζει και ως εφαψία.