Του Χρήστου Σπίγκου.

Όταν δεν σε πείθω, φωνάζω τον «στρατό» μου. 

Όταν δεν μ' ακούς, κραυγάζω. 

Η θνήσκουσα «μεγάλη» μας ιδέα ασχολείται με τα μικρά και τα ασήμαντα. Με κατευθυνόμενες σταυροδοσίες που εξασφαλίζουν το εφήμερο και βαθαίνουν τη συλλογική λοβοτομή.

Γράφει η Δέσποινα Ξιφιλίδου, φιλόλογος.

Η εποχή των μεγάλων συνεδρίων στη Βιέννη (1814-1815) είχε περάσει…ο φόβος όμως της αυταρχικής πολιτικής του υπουργού εξωτερικών Μέττερνιχ σκίαζε όλες τις εθνότητες της Αυστροουγγαρίας.

Ένα ολόκληρο οικοδομικό τετράγωνο, με 4 προσφυγικές πολυκατοικίες και κοινόχρηστους χώρους, ανακαινίζεται και γίνεται πιο αξιοβίωτο με πόρους της Πολιτικής Συνοχής της ΕΕ.

Του Θοδωρή Καραουλάνη (euractiv.gr).

Γράφει ο Νίκος Κουζίνης.

200 χρόνια Ελλάδα. Για ποια Ελλάδα ρε γαμώτο; όπως έλεγε και ο αείμνηστος Σπαθάρης. Βγαίνουν όλοι και μας παραμυθιάζουν για την επέτειο. Πριν 100 χρόνια η Ελλάδα παρήγαγε αεροπλάνα (ΒΕΛΟΣ), πολεμικό υλικό (κράνη, πυρομαχικά), πλοία, δέρματα, καπνά, σταφίδα, εργαλειομηχανές (τρακτέρ Μαλκότση και αντλίες), μοτέρ,  χημικά, απορρυπαντικά,σαπούνια  οικιακές συσκευές εποχής,  τη δεκαετία του 50 είχε κάνει έρευνες για ηλεκτρικό αυτοκίνητο (Ενφηλντ  νεώριο Σύρου), παρήγαγε αμαξώματα, παπούτσια, ρούχα, τσιμέντα, ορυκτά μέταλλα.

Υπογράφουν οι: Αναστασίου Ν. Βασιλικής (Βάσια), Υποψήφια, Διδάκτωρ Πολιτικών Επιστημών Ε.Κ.Π.Α. / Επικοινωνιολόγος / Δικηγόρος / Δημοσιογράφος 
και Μαρκόπουλος Χ. Θωμάς, Π.Μ.Σ. Διεθνών Σπουδών, Ευρωπαϊκών Σπουδών και Διπλωματίας, Παν. Μακεδονίας / Επικοινωνιολόγος / Δημοσιογράφος.

Γράφει η Αναστασία Θεοδωρίδου, Θεολόγος -Σπουδάστρια Εργοθεραπείας: «Ένα νόμισμα έχει δύο όψεις: η μαεστρία έγκειται στο ποια  όψη θα επιλέξεις»

Όταν μιλάμε για την πανδημία του Covid-19, εκείνο που έχουμε την τάση να σκεφτόμαστε πάντα είναι διαβαθμίσεις του κακού: