Άρθρο της τ. βουλευτή Κιλκίς και πρόεδρου του Δ.Σ. του ΚΕΘΙ Ειρήνης - Ελένης  Αγαθοπούλου με αφορμή και σε απάντηση άρθρου του κ. Ανδρέα Μακρίδη, που δημοσιεύσαμε στην ΠΡΩΙΝΗ της Τρίτης 8 Μαΐου.

Οι θεσμοί της τεκνοθεσίας και της αναδοχής ανηλίκων αποτελούν μείζονος σημασίας θεσμούς παιδικής προστασίας, σε όλο τον κόσμο. Στη χώρα μας, οι διαδικασίες αυτές, μέχρι εχθές, ήταν ιδιαίτερα θολές, επίπονες και χρονοβόρες, για όποιον αποφάσιζε να τις ακολουθήσει. Σε μια προοδευτική και σύγχρονη κοινωνία όμως, δεν θα έπρεπε να νοείται να υπάρχουν παιδιά για χρόνια κλεισμένα σε ιδρύματα και ταυτόχρονα υποψήφιοι γονείς που για χρόνια περιμένουν επί ματαίω.

Γράφει ο Μιχάλης Αρκούδας (Μέλος της Διοικούσας Επιτροπής Μακεδονίας του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών και Μελετών «ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ»).

Τιμούμε σήμερα την ιστορική ηρωϊκή, φωτεινή επέτειο της Μάχης του Σκρά. Μιας Μάχης (17 Μαΐου - 30 Μαΐου του 1918), που θεωρείται μια από τις σημαντικότερες νικηφόρες εκείνες του ελληνικού στρατού, στη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Αντίπαλος ήταν ο βουλγαρικός στρατός και διεξήχθη στην ομώνυμη σήμερα περιοχή της Περιφερειακής Ενότητας Κιλκίς.

Ξεφυλλίζοντας ένα κιτρινισμένο άλμπουμ φωτογραφιών στάθηκα ιδιαίτερα σε μια  πολυπρόσωπη μαθητική φωτογραφία, που είχε και σχετική σημείωση.
«Δημοτικό σχολείο Ευκαρπίας, έτος 1929».

Άρθρο του Αναστάση Καραμπογιά, Δικηγόρου, αντιπροέδρου της Δημοκρατικής Ευθύνης. 

Οι Ακρίτες στα χρόνια του Βυζαντίου ήταν οι φύλακες των ανατολικών συνόρων, καθώς φύλαγαν τις «άκρες» από τις εξωτερικές απειλές. Τη σημερινή εποχή οι σύγχρονοι Ακρίτες προσφέρουν υψηλές υπηρεσίες στην Ελλάδα, καθώς φυλάσσουν με ζέση και αυταπάρνηση τα σύνορα της πατρίδας μας.

Του Ανδρέα Μακρίδη.

Μια από τις πληγές της κοινωνίας μας που χάσκαν ανεπούλωτες για χρόνια, ήταν κι αυτή των υιοθεσιών. Την ώρα που τα ιδρύματα γεμίζαν από παιδιά παρατημένα, ζωές κατεστραμμένες προτού καν ξεδιπλωθούν, όσα ζευγάρια αποζητούσαν να υιοθετήσουνε παιδιά, αναγκάζονταν να στραφούν σε μια ιδιότυπη μαύρη αγορά. Οι πάντες συζητούσαμε αυτό το πρόβλημα, μα λύση δεν δινόταν.

Του Αναστάσιου Αμανατίδη. 

Η πολιτεία πολύ καλώς θέσπισε, ως απολύτως απαραίτητη, την ιατρική εξέταση υποψηφίου οδηγού, τόσο για την αρχική έκδοση, (είναι προφανές και κανείς δεν αντιλέγει), όσο και κυρίως κατά την αναθεώρηση του διπλώματος ικανότητος οδήγησης, μετά τα 65.

Γράφει ο Ιωσηφίδης Μάκης, Δάσκαλος.

ΠΡΑΞΙΣ 1η
Στο χωριό Αμόριο δυτικά του Έβρου στη δική μας δυτική Θράκη το 1990 γεννιέται ο Γιώργος Πιστικούδης. Ο Γιώργος στο Αμόριο περνάει δύσκολα παιδικά χρόνια. Πέντε αδέλφια και φτώχεια και των γονέων που λένε. Αγροτικές δουλειές στην οικογένεια και λίγη κτηνοτροφία. Από μικράκι στα χωράφια ο Γιώργος, από μικράκι να βόσκει τα λιγοστά ζώα να βοηθήσει να βγει το πενιχρό οικογενειακό εισόδημα.

Του Νίκου Σιάνα. 

28 Ιουνίου 1914, η ώρα στο Σεράγιεβο είναι 11 και 37’ κι αυτήν ακριβώς την ώρα ένας Σέρβος πατριώτης, ο Γαβρίλο Πρίντσιπ δίνει το θανατηφόρο κτύπημα σε μια ολόκληρη εποχή. Αργά – αργά ο Πρίντσιπ βγάζει από την τσέπη του το βαρύ περίστροφο, το σηκώνει στο ύψος των ματιών του, όπως το είχε διδαχθεί στο Βελιγράδι και σκοπεύει με απόλυτη ψυχραιμία. Δύο φορές ακούγεται ένας ξερός κρότος.  Λίγα λεπτά αργότερα θα σβήσει και ο τελευταίος σπινθήρας της ζωής του Φερδινάνδου Φραγκίσκου, διάδοχου της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας.

Από την Κωνσταντίνα Γεράκη. 

Ο Μάνος και η Σοφία ζευγάρι, εδώ και τόσα χρόνια παντρεμένοι και εμπλεκόμενοι σε μια ρουτίνα που και η βύθιση του Τιτανικού δεν θα ήταν ικανή να την ταράξει...
Δουλειά, σπίτι και υποχρεώσεις... πολλές όμως!! Ένα στεγαστικό πιο κόκινο και από ώριμη ντομάτα, τρία παιδιά που στο καθένα ένα θέλω υπάρχει στην αρχή κάθε πρότασης και ένας σκύλος που κι εκείνος θέλει την βόλτα του μες τα μαύρα μεσάνυχτα...
Η Μαρία το δεξί χέρι του Μάνου στο γραφείο... Έξυπνη, με κορμί που κολάζει και Άγιο και με μπόλικο θαυμασμό προς τον προιστάμενό της...

Του Ανδρέα Μακρίδη. 

Η εικόνα του συνδικαλιστή της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ να πατάει στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη με ένα κομπολόι στο χέρι, έκανε το γύρο του διαδικτύου και εξέθεσε την συνδικαλιστική οργάνωση. Πρόκειται αδιαμφισβήτητα για μια αλγεινή εικόνα που επισκιάζει την ουσία της διεκδίκησης της ΓΕΝΟΠ να μην ιδιωτικοποιηθούν μονάδες λιγνίτη στη Μεγαλόπολη, τη Φλώρινα και την Πτολεμαΐδα, και παραπέμπει στα στερεότυπα του “βολεμένου υπαλλήλου του Δημοσίου”, του “τεμπέλη συνδικαλιστή”, του παρακμιακού “νεοέλληνα” που ζει χωρίς αρχές, αξίες και ιερά.