Του Αναστάσιου
Αμανατίδη. 

Ξύσαμε τις μνήμες με την αναφορά μας στην δυναμική δασκάλα του Γ΄ Δημοτικού σχολείου Πολυξένη στα χρόνια της Κατοχής και κυρίως τα χρόνια τα κατοπινά.
Ως ηρωίδα θέλουν να την παρουσιάσουν οι μαθητές της, όσοι απέμειναν ανάμεσά μας, γιατί τους έμαθε γράμματα στις δύσκολες εποχές! Έγραψε στην τοπική ιστορία, θέλουν να πουν!  Ο Μίλτος, μαθητής, (και καλός μαθητής), του Δημοτικού, στις χρονιές λίγο πριν και λίγο μετά το 1950, θυμάται ακόμη το γερά χαστούκια, (σφαλιάρες τις λέει), που εισέπρατταν, ως μέθοδο σωφρονισμού και διαπαιδαγώγησης των αμελών και ζωηρών και ‘’δυστυχών’’ μαθητών της εποχής εκείνης!

Του Νίκου

Σιάνα.

Αν πράγματι μια εικόνα αξίζει ίσα με χίλιες λέξεις τότε το φωτογραφικό υλικό που έχουν συλλέξει η "ΚΙΒΩΤΟΣ" και ο Πολιτιστικός Σύλλογος "ΠΑΙΟΝΕΣ" είναι ανεκτίμητης αξίας. Μέρος αυτής της πλούσιας συλλογής παρουσιάστηκε στα εγκαίνια της έκθεσης φωτογραφίας στο Πολιτιστικό Κέντρο Γουμένισσας στις 11 Αυγούστου.

Κάθε Σάββατο ο όμορφος και θαλερός γέρος, με τα άσπρα μαλλιά, τα γαλανά μάτια και τη λευκή επιδερμίδα, περνούσε από το ιατρείο, έστω και για μια θερμή καλημέρα. Ήταν ο μπάρμπα – Γιάννης Παπαδόπουλος,  που πέρασε με επιτυχία από τους πρώτους στο Κιλκίς βηματοδότη στην καρδιά, με επίμονη σύστασή μου, γιατί για την επικίνδυνη βραδυκαρδία του ήταν αντιμετώπιση εκλογής, μονόδρομος που λένε.

Τον Οκτώβριο του 2004, ο τότε πρωθυπουργός, Κώστας Καραμανλής, κήρυξε από την περίφημη πλέον ταβέρνα του Μπαϊρακτάρη, τον πόλεμο κατά της διαπλοκής. “Δεν θα αφήσω πέντε νταβατζήδες και πέντε άλλα κέντρα να χειραγωγήσουν την πολιτική ζωή του τόπου, γιατί είναι εύκολα αντιμετωπίσιμα” φέρεται να είχε πει στους βουλευτές του κόμματός του που είχαν παρευρεθεί στην μάζωξη.

Του Αναστάσιου
Αμανατίδη. "Το Κιλκίς κάποτε".

Ο μπάρμπα Κώστας απ’ το Παλιό, νοικοκύρης καλός, απ’ τους πρώτους του χωριού, κατά τα χρόνια μετά τον πόλεμο, καθώς λέει ο Στυλίκος της ‘’πάππους’’* , μικρό παιδί τότε, είχε ένα χρέος 11.500 στην Αγροτική, που τον στενοχωρούσε η αποπληρωμή του. Το μεράκι του ήταν να το κατεβάσει κάτω από τις 10.000 χιλιάδες και σιγά – σιγά να το εξοφλήσει… Πλήρωνε 2.000 τη μια χρονιά, αλλά την άλλη πάλι ο λογαριασμός γύρω στις 11.000 χιλιάδες! Έκανε το παράπονο στον υπάλληλο…
… Μα εγώ πλήρωσα την δόση μου…
… Οι τόκοι, παππού, οι τόκοι δουλεύουνε κάθε μέρα όλο το χρόνο…
Και ο αγνός Καυκάσιος χωρικός μπάρμπα Κώστας, με τη θυμοσοφία του, για όσους τον θυμούνται σημειώνει ο Στέλιος, που του φάνηκαν υπερβολικοί οι τόκοι, προσποιούμενος τον αθώο, διερωτήθηκε με απορία στα ποντιακά:
… Καλά, ατοίν οι τόκοι τ’ εσέτερον, τον έξεργον πα δουλεύνε;
* Πρόκειται για τον Στυλιανό Παντελιάδη, συνταξιούχο υπάλληλο του Υπουργείου Παιδείας
    A . A .

Το ελληνικό Σύνταγμα, έχει μερικές πολύ σοφές διατυπώσεις όσον αφορά το δημοκρατικό μας πολίτευμα: “Θεμέλιο του πολιτεύματος είναι λαϊκή κυριαρχία.

Ως νεαρός φοιτητής το καλοκαίρι στο χωριό γέμιζα τις ώρες μου μεταξύ βιβλίου, (πάντα είχα μαθήματα για τις εξετάσεις του Οκτωβρίου) και καφενείου.

35 χρόνια μετά την σύσταση του o χώρος της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης στην Ελλάδα χαρακτηρίζεται από έλλειψη μακροχρόνιου στρατηγικού σχεδιασμού με μεγάλες καθυστερήσεις  προσαρμογής στις ολοένα μεταβαλλόμενες συνθήκες και  απαιτήσεις του σήμερα.

Ο Γιορδάνης (Ιορδάνης Ρωμανίδης 1925 – 2010), πατέρας του Ντάλλου, ήταν από τα χαϊδεμένα και ζωηρά παιδιά στην περιοχή του Γυμνασίου του προπολεμικού Κιλκίς, θυμάται ο Δημήτρης Νικοπολιτίδης,  φίλος καλός και συμμαθητής του Γιορδάνη. Με την δυνατή τσατάλα* του, την θρυλική λαστιχένια σφεντόνα σημάδευε όχι μόνο σπουργίτια (του Θεού τα πουλία),

Ότι έχουμε υποθηκεύσει το μέλλον των γενεών της πατρίδας μας  νομίζω  ότι το έχουμε καταλάβει, το ότι  είμαστε υπό επιτήρηση άλλων εθνών, είναι και αυτό γνωστό, το ότι μας συμβουλεύουν  ξένοι ειδικοί για το πώς θα   λειτουργούμε, το ζούμε  και το  εμπεδώσαμε. Είναι πλέον γνωστό  στους πάντες  ότι είμαστε ένα κράτος  υπό κηδεμονία.