Του Νίκου Σιάνα.

Στην πρόσφατη έκθεση φωτογραφίας στη Γουμένισσα υπήρχαν και αρκετές φωτογραφίες με Γάλλους στρατιώτες οι οποίοι βρέθηκαν την περίοδο του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου στην Μακεδονία και κατ’ επέκταση και στα μέρη μας. Αυτές οι φωτογραφίες με τα γαλλικά στρατεύματα στη Γουμένισσα μου έδωσαν το ερέθισμα για το παρόν άρθρο μου.

Του Ανδρέα Μακρίδη. 

Ήταν στα 2011, όταν ο τότε υφυπουργός Περιβάλλοντος του ΠΑΣΟΚ, Γιάννης Μανιάτης, προέβαινε στη Βουλή σε δύο γενναίες ανακοινώσεις: Πρώτον, ότι ο Μεταλλευτικός Κώδικας που ίσχυε από το 1973 στην Ελλάδα, δεν υποχρέωνε τις εταιρείες εξόρυξης να αποδίδουν στο κράτος μέρος του πολύτιμου προϊόντος, παρά μονάχα να πληρώνουν τους φόρους τους. Δεύτερον, ο υφυπουργός ανακοίνωνε την εκπόνηση “εθνικής στρατηγικής για την εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου της χώρας”, παραδεχόμενος εμμέσως πως τέτοια στρατηγική δεν υπήρχε.

Του Αναστάσιου
Αμανατίδη. 

Ο ταν οι Γερμανοί εγκαταστάθηκαν για καλά στο Κιλκίς, επίταξαν* και το γυμνάσιο στο οποίο και εγκαταστάθηκε μια ομάδα τους. Μεταξύ των Γερμανών στρατιωτών, θυμάται ο Δημήτρης Νικοπολιτίδης, ξεχώριζε ένας από όλους, τόσο για τις σωματικές διαστάσεις του, όσο και για την αγριωπή συμπεριφορά του. Τον έτρεμαν τα παιδιά της γειτονιάς. Σκορπίζονταν και κρύβονταν στις γωνίες από τις ακαταλαβίστικες κραυγές του: …Απ, …Ράους, …Βεκ, …Σακραμέντο κ.ά., εκφράσεις, που παρ΄ όλο ότι πέρασαν τρία τέταρτα αιώνος, ηχούν ακόμη στα αυτιά τους!

Του Αναστάσιου
Αμανατίδη. 

Αναφέρομαι συχνά στον διευθυντή μου ιατρό Γεώργιο Σαμαρά του νοσοκομείου της Γουμένισσας. Είναι αλήθεια, ότι πολλά αποκόμισα από αυτόν τον απλό γενικό Παθολόγο, αλλά άνθρωπο με πολύ εύστροφο και πρακτικό μυαλό. Μεγάλο προσόν για γιατρό της επαρχίας να ευδοκιμεί στον τόπο, που μεγάλωσε. Οι συμβουλές και οι υποθήκες του βγαλμένες από την μακρόχρονη εξάσκηση του ιατρικού λειτουργήματος (και επαγγέλματος), στη Γουμένισσα, ήταν κανόνες ιατρικής δεοντολογίας, βγαλμένες κατ’ ευθείαν από τον Ιπποκράτειο όρκο:
…Ου δώσω δε φάρμακον θανάσιμον… ουδέ γυναικί πεσσόν φθόριον… ή το δεύτερο …Ες οικίας, οκόσας  αν εσίω, εσελεύσομαι επ’ ωφελείη καμνόντων…, (σε όσα σπίτια πηγαίνω, θα μπαίνω για να βοηθήσω τους ασθενείς)… α, δ’ αν, ή ίδω, ή ακούσω… σιγήσομαι…, άρρητα είναι τα τοιαύτα… ( όσα θα δω και όσα θα ακούσω, να μη μαθευτούν, διότι αυτά είναι μυστικά)!

Του Δημήτρη
 Ιωαννίδη Δασκάλου
τ. Σχολικού Συμβούλου. 

Άλλη μια σχολική χρονιά ανοίγουν αυλαία Δημοτικά, Γυμνάσια και Λύκεια. Άλλη μια σχ.χρονιά αγάπης και ενθουσιασμού για τους μικρούς, περίσκεψη και προβληματισμός για τους μεγάλους. Ενθουσιασμός και χαρά γιατί θα επιστρέψουν στα γνώριμα μέρη, στους συμμαθητές, στους φίλους και στις ατέλειωτες ώρες παιχνιδιών, την «τροφή» των μικρών παιδιών. Προβληματισμός για τους μεγάλους για τις υποχρεώσεις και τις ευθύνες που βαραίνουν τους ώμους τους.

Γράφει ο Αναστάσιος
Αμανατίδης. 

Μία αξιέπαινη ενέργεια του Δ.Σ. του Δημοτικού Διαμερίσματος της Νέας Σάντας, ιστορικής πρωτεύουσας του Καλλικρατικού Δήμου Κιλκίς, απασχόλησε ευχάριστα την επιτροπή Ονοματοδοσιών του Δήμου στην πρόσφατη δημόσια συνεδρίασή του.
   Με ομόφωνη απόφαση του Δ.Σ. Νέας Σάντας, προτείνεται στο κεντρικό Δημοτικό Συμβούλιο Κιλκίς, να ονοματοδοτηθούν επτά (7) κεντρικοί παράλληλοι δρόμοι της κωμόπολης, με τα ονόματα των επτά (7) οικισμών της εύανδρης Επτάκωμης Σάντας του Πόντου και ένας να αφιερωθεί στον αδελφό οικισμό του Παντελεήμονος.

Του Αναστάσιου
Αμανατίδη. 

Το καλοκαίρι του ’42, τον καιρό της Γερμανικής κατοχής, η έλλειψη τροφίμων συντρόφευε τις περισσότερες φτωχές οικογένειες του Κιλκίς. Μοιραία τα παιδιά προσπαθούσαν να κορέσουν την πείνα τους με φρούτα καρποφόρων δένδρων από  τις αυλές και τους μπαχτσέδες. Κυρίως τους ξένους μπαχτσέδες!...

Του Ανδρέα Μακρίδη. 

Οι οθόνες γέμισαν με τη φωτογραφία του Ανδρέα Παπανδρέου – τη γνωστή φωτογραφία με τη Διακήρυξη της 3ης Σεπτέμβρη στο χέρι και τα πρωτοκλασάτα στελέχη του ΠΑΣΟΚ στο πλάι του: Τον Γιάννη Αλευρά, τον Γιάννη Χαραλαμπόπουλο, την Αμαλία Φλέμινγκ. Πρόκειται για τα γενέθλια του πάλαι ποτέ κραταιού Κινήματος, ενός από τους πλέον ιδιόμορφους πολιτικούς σχηματισμούς στην Ευρώπη. Την ίδια ώρα ωστόσο που οι αναφορές στην ίδρυση του ΠΑΣΟΚ περίσσεψαν, οι μνήμες αποστράφηκαν μια άλλη, πολύ πιο ουσιαστική συζήτηση.

Γράφει ο  
Σιωνίδης Κώστας
Επικεφαλής της Δημοτικής Παράταξης
“Παιονία της Προόδου”. 

Ένα από τα θέματα  στο οποίο ο  Δημοτικός Σύμβουλος καλείται να τοποθετηθεί κάθε χρόνο της θητείας του στο Δημοτικό Συμβούλιο , είναι το θέμα των Δημοτικών τελών. Ο νόμος επιβάλει την συζήτηση του θέματος ανά έτος διότι είναι άμεσα συνδεδεμένο με τον προϋπολογισμό της κάθε χρονιάς και την πορεία των εσόδων και εξόδων. Η διοίκηση είναι υποχρεωμένη να φέρει το θέμα στο συμβούλιο, ακόμη και αν η πρότασή της είναι  τα τέλη να παραμείνουν ίδια και δεν υπάρχουν μεταβολές.

Του Αναστάσιου
Αμανατίδη. 

Είναι αλήθεια, ότι οι Στενημαχίτες διέθεταν καλύτερη κουζίνα, ομολογεί ο Δημήτρης Νικοπολιτίδης, που γνώριζε τα πράγματα από μέσα, ως μεγαλωμένος στον συνοικισμό Στενημαχιτών. Ιδιαίτερη ανάμνηση διατηρεί από τα παρασκευάσματα κρέατος των Στενημαχιτών, χοιρινά, βοδινά, γαρνιρισμένα με μυρωδικά, αλλά κυρίως από τα γευστικά λουκάνικα και τα πικάντικα ψηνορέφια και τα άλλα παρασκευάσματα του κιμά (μπιφτέκια, τζιγιεροσαρμάδες κλπ).