Του Αναστάσιου
Αμανατίδη. 

Κάποιες νύχτες του χειμώνα το 1971, τότε που συνέχιζα το αγροτικό μου στην Τέρπυλλο, ήταν φοβερά κρύες! Όταν λέμε κρύες, ‘’βρωμόκρυες’’ που λένε! Παγωνιά, σίδερο παγωμένο τα πάντα το πρωί!  Στο σπίτι, η Νίκη η σπιτονοικοκυρά μου, καλή της ώρα, πρόσθεσε και δεύτερο πάπλωμα το βράδυ. Σε τέτοια βράδια και τέτοιες κρύες νύχτες, η ζεστασιά του καθαρού κρεβατιού είναι προτιμητέα έναντι κάθε άλλης καταφυγής.

Του Ανδρέα Μακρίδη. 

Ο πρόσφατος θάνατος του Κώστα Μητσοτάκη, έδωσε αφορμή για κάποιες αντιπαραθέσεις που αφορούν την τήρηση των παραδοσιακών μας ιερών και οσίων για τον θάνατο ενός ανθρώπου. “Ο νεκρός δεδικαίωται” συνηθίζουμε να λέμε, σαν να επιθυμούμε να κλείσουμε το στόμα που πάει ν' ανοίξει για να καταγγείλει τον μακαρίτη για όσα δεν πρόλαβε η ζωή να του ανταποδώσει. Πιστεύουμε στ' αλήθεια στη δικαίωση του νεκρού;

Του Σωτήρη Χρυσάφη. 

Σε ένα “δύσκολο” αλλά και πολλαπλά ενδιαφέρον θέμα εστιάζει στο νέο του βιβλίο ο κιλκισιώτης επιστήμονας Σωτήρης Χρυσάφης, στη πολύνεκρη Μάχη του Κιλκίς κατά την εμφύλια σύρραξη, στις 4-11-1944. Στόχος του συγγραφέα είναι να γίνει ευρύτατα γνωστή η πιο αιματηρή μάχη του ελληνικού εμφυλίου, μια θλιβερή πρωτιά του Κιλκίς.
Στο εισαγωγικό του σημείωμα ο Σ. Χρυσάφης γράφει:

Του Αναστάσιου
Αμανατίδη. 

Πάρ’τ’ αυτά Γιαννάκ’, κι άμα πιθάνου, κάνε μ’ κόλλυβα κι κέρνατ’ς όλ’ς, δου μέσα, ένα κονιάκ κι έναν καφέ…
   Ψυχούλα ο Βαγγέλης Τσινάρης!  Όλοι τον περνούσαν για περιθωριακό τύπο (πλην άκακο) του Κιλκίς και δούλο του πατροπαράδοτου κρασιού.

Γράφει
ο Τάσος Ναούμης
παιδίατρος
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Στο Κιλκίς έγινε πρόσφατα  μια σπουδαία μουσική εκδήλωση. Για πρώτη φορά οργανώθηκε  στην πόλη ένα φεστιβάλ πιάνου (ναι!  συνέβη και αυτό στην πόλη μας) στα πλαίσια  του οποίου έγιναν  δυο συναυλίες.  Στην πρώτη έπαιξαν κομμάτια για πιάνο  τρείς νέοι μουσικοί (οι Ηλίας Στασινός- 36 ετών-, Αννα Αλβίζου -21 ετών- και Νίκος Λαβασάς- 25 ετών)   και στην δεύτερη ο καθηγητής τους  Λάμπης Βασιλειάδης.

Του Αναστάσιου
Αμανατίδη. 

Από την αρχή της άσκησης της ιατρικής στη Γουμένισσα ήταν φανερή η δυσκολία, που συναντούσα κατά την κλινική εξέταση των αρρώστων στα εξωτερικά ιατρεία του Νοσοκομείου, κατά τη λήψη του ιστορικού, λόγω του άγνωστου σε μένα του τοπικού γλωσσικού ιδιώματος. Αυτό συνέβαινε περισσότερο μεταξύ πολλών ηλικιωμένων, που ήταν και οι περισσότεροι, που απασχολούσαν τον παθολόγο. Καθώς όμως διαπίστωσα, ότι ήταν εύκολη η εκμάθησή του ιδιώματος, τουλάχιστον για μια απλή συνεννόηση, άρχισα να καλλιεργώ τους διαλόγους μου με τους εντόπιους. Ήμουν και νέος στην ηλικία. Το έκανα με μεράκι για να διευκολυνθώ πάνω στη δουλειά μου.

Ένα αιώνα μετά δύσκολα μπορεί κανείς ν’ απαντήσει στο ερώτημα ποιος έχει την μεγαλύτερη ευθύνη για τον Μεγάλο Εθνικό Διχασμό μας, ένα Διχασμό που οδήγησε στην τραγική για τον ελληνισμό Μικρασιατική Καταστροφή. Ένα Διχασμό που άφησε μέχρι και σήμερα βαθιές πληγές στο σώμα της πατρίδας μας.
Στο πρόσφατο άρθρο μας με αφορμή την επέτειο της μάχης του ΡΑΒΙΝΕ περιγράψαμε διάφορα γεγονότα που οδήγησαν στον Εθνικό Διχασμό.  Στο σημερινό μας θα αναφερθούμε σ’ ένα άλλο μισοξεχασμένο γεγονός εκείνης της περιόδου, στην τραγική ιστορική συγκυρία που οδήγησε εκεί γύρω στο 1916 μεσούντος του μεγάλου πολέμου 7.000  Έλληνες στρατιώτες μετά την κατάκτηση της Ανατολικής Μακεδονίας από τους Βουλγάρους και ύστερα από μια αμφιλεγόμενη συμφωνία μεταξύ της Ελλάδας, της ΑΝΤΑΝΤ και των γερμανοβουλγαρικών στρατευμάτων βρέθηκαν στο Γκέρλιτς της Σαξονίας, μια κωμόπολη που βρίσκεται στα σημερινά Γερμανοπολωνικά σύνορα.

Του Αναστάσιου
Αμανατίδη. 

Στις αρχές του 1971 είμαι στην Τέρπυλλο του ανατολικού Κιλκίς, υπηρετώντας, ύστερα από αίτησή μου, στο εκεί αγροτικό ιατρείο, μέχρις ότου έρθει ο διορισμός μου στο νοσοκομείο Κιλκίς για ειδικότητα στην Παθολογία. Αν θέλετε την χρονιά, υποθέστε ότι βρισκόμαστε στην μέση της δικτατορίας των συνταγματαρχών. Πριν σαράντα πέντε χρόνια και, τώρα που τα γράφω (2017)!  Όρεξη για δουλειά πολλή!

Του Ανδρέα

Μακρίδη. 

Τους λέμε “κούριερ”, διανομείς, “παιδιά με τα μηχανάκια”. Τα βράδια μοιράζουν τις πίτσες ή τα σουβλάκια με τη δική τους μοτοσυκλέτα, ανασφάλιστοι και συχνά εξοφλούμενοι με “μαύρα”. Το αποδέχονται ίσως και οι ίδιοι, είτε γιατί ελπίζουν πως η δουλειά αυτή είναι προσωρινή, είτε επειδή έχουνε πειστεί πως “έτσι είναι η ζωή”.

Του Δημήτρη
Ιωαννίδη. 

Αξιότιμε κ. Δήμαρχε,
Παρακολουθώ τελευταία τη συχνή παρουσία σας στα ΜΜΕ του νομού μας, κι όχι με θετικό πρόσημο. Αντίθετα, θα έλεγα, με πολύ αρνητικά σχόλια και μάλιστα από ανθρώπους της παράταξής σας που εκλέχτηκαν μαζί σας και συνέβαλαν και στη δική σας εκλογική επιτυχία. Αυτό δεν ξέρω πόσο σας ανησυχεί και δεν μου πέφτει και λόγος, θα έλεγα, αφού δεν ήμουν ψηφοφόρος σας. Αυτό που θέλω να τονίσω εγώ ως δημότης σας είναι η απόλυτη εγκατάλειψη των χωριών του Δήμου μας- που δεν ξέρω αν είναι εξ αυτού του λόγου- ή γιατί δεν ενδιαφέρεσθε ή δεν ενδιαφερθήκατε ποτέ για τα άμεσα και καθημερινά προβλήματα των δημοτών σας για τα οποία  εκλεγήκατε να τα υπηρετήσετε. Το μικρό χωριό μου, το Ελευθεροχώρι, μοιάζει τελείως εγκαταλειμμένο από τις παραλείψεις σας.