Του Ανδρέα Μακρίδη. 

Λίγες μέρες μετά το νέο επεισόδιο στη Βουλή μεταξύ του Ηλία Κασιδιάρη και του βουλευτή της ΝΔ, Νίκου Δένδια, η στήλη επιλέγει να πρωτοτυπήσει. Δεν θα αναφερθούμε στην ιστορία της “Χρυσής Αυγής”, ούτε στις κατηγορίες που κατά καιρούς απευθύνονται ενάντια στα στελέχη και τους ψηφοφόρους της. Θα μας απασχολήσει η οικονομική ιδεολογία και πρόταση της Χρυσής Αυγής. Εξάλλου, στον νομό Κιλκίς η Χρυσή Αυγή εξασφάλισε τα μεγαλύτερα ποσοστά στην Ελλάδα μετά την Λακωνία – κι ο ψηφοφόρος έχει πάντα δίκιο.

Του Αναστάσιου
Αμανατίδη. 

Είμαι στη Γουμένισσα από τον Οκτώβριο του 1969. Γιατρός στο μικρό Νοσοκομείο της όμορφης, έστω και μελαγχολικής το φθινόπωρο, πρωτεύουσας της Παιονίας. Ή οποία, ειρήσθω εν παρόδω, αδικήθηκε στις μέρες μας και υποβαθμίστηκε από τον ¨Καλλικράτη”. Και αποτελεί πράξη δικαίου η αναθεώρηση της απόφασης  και αναβάθμισή της σε ουσιαστική κι όχι μόνο ιστορική έδρα του δήμου περί αυτήν.      
Διορίσθηκα, όπως λέγω και αλλού, για την υπηρεσία υπαίθρου, ως αγροτικός ιατρός για ένα χρόνο υποχρεωτικά.
    Άγνωστος σε μένα κόσμος. Ο μοναδικός γνωστός μου από παλιά είναι ο υπάλληλος της Αγρονομίας Γιάννης  Γεωργιάδης, παλιός συγχωριανός με το χαϊδευτικό, σε εμάς, ‘’Τατάκος’’,  παντρεμένος Γουμενισσιανή, ο γιός της γειτόνισσας γριάς Σουλουμπενίνας από το Μελισσουργιό, (Μεζντουρέκ ή Μουζδερέκ), το χωριό που μεγάλωσα. Από τους πρώτους που γνώρισα, ήταν ο Αλέκος Κουσιδώνης του ΟΤΕ, ύστερα από  σύσταση του Στέφανου και Ηλία του ΟΤΕ του Κιλκίς  και που αργότερα τον έκανα και κουμπάρο. Κοντά στον συγχωριανό μου Γιάννη, Γιάγκο τον αποκαλούσαν και τον προσφωνούσαν οι εντόπιοι, γνώρισα τις επόμενες μέρες  τον γυναικάδελφό του Θανάση Παπαγεωργίου, τον γνωστό ιδιοκτήτη της ταβέρνας ‘ΤΟ ΕΚΑΤΟ’, ωραίο άνθρωπο στην όψη και την ψυχή, τραγουδούσε και όμορφα και με κέφι, κάνοντας παρέα  τους λίγους τελευταίους φίλους πελάτες τα βράδια, καντάδες και χορωδιακά κομμάτια, όπως το ‘’γελεκάκι που φορείς’’ και άλλα. Αλησμόνητη θα μείνει η γνωριμία με τον μπατζανάκη του Γιάγκου, Άγγελο Βούζα, αγροφύλακα. Αυτός ο τελευταίος ήταν ο μεγαλύτερος  χωρατατζής της Γουμένισσας, αλλά και πολύ αθυρόστομος τύπος. Όλοι της παρέας του πατριώτη μου Γιάννη, (Πίψος και λοιποί), καλοί άνθρωποι, ένας κι ένας!
   Από τον πρώτο καιρό επιδίωξα  να βρίσκομαι, όταν μου το επέτρεπαν οι υποχρεώσεις, ανάμεσα στον κόσμο της πλατείας, εκεί που ήταν και είναι σήμερα τα νερά, τα πλατάνια και τα ταξί, . Το έκανα για να γνωρίσω όσο μπορούσα περισσότερο κόσμο τον πρώτο καιρό της διαμονής μου εκεί.
    Ένα λοιπόν  μουντό απογευματινό του πρώτου Νοεμβρίου βρέθηκα από ενωρίς στην πλατεία. Είχαν τελειώσει τα εξωτερικά ιατρεία, ο διευθυντής Γιώργος Σαμαράς με άφησε μόνο από τις μία  το μεσημέρι, έκανα και μία εισαγωγή γεροντάκου με εντολή του από το ιατρείο του, στο ένα από τα δύο άδεια κρεβάτια και βλέπουμε για αύριο.
   Νωρίς λοιπόν το απόγευμα, ήταν αρχές Νοεμβρίου,  κίνησα για στην πλατεία για να βρεθώ με τους προαναφερθέντες γνωστούς των λίγων τελευταίων ημερών και κοντά σε αυτούς ίσως γνωρίσω και άλλους.
   Πήρε να βραδιάζει, τον χειμώνα στη Γουμένισσα φαίνεται να  βραδιάζει νωρίς, όταν αντιλήφθηκε το μάτι μου, ότι ένα από τα λίγα ταξί της πλατείας ανηφόριζε τον στενό δρομάκο, που έβγαζε στο Νοσοκομείο με μια νεκροκασέλα  (φέρετρο) να εξέχει στο πορτ – μπαγκάζ στο πίσω μέρος!
   Η διάθεσή μου άλλαξε με μιας. Έτρεξα στον γκισέ του διπλανού, τότε, γραφείου του ΟΤΕ Γουμένισσας, όπου λειτουργούσε το μοναδικό για το κοινό τηλέφωνο.
   Η κασέλα σίγουρα προοριζόταν για κάποιον που νοσηλευόταν στο Νοσοκομείο, το οποίο εγώ άφησα πριν από μία ώρα, χωρίς κανέναν, για την ημέρα τουλάχιστον, υποψήφιο για τις αιώνιες μονές.
   Τηλεφώνησα με αγωνία στο Νοσοκομείο. Είχα δίκιο στην πρόβλεψη. Το ταξί με την κασέλα ήταν ήδη έξω από το νοσοκομείο. Επρόκειτο για τον άρρωστο της τελευταίας εισαγωγής, πριν δυο ώρες περίπου το μεσημέρι. Γιανν, ή Γιαγκ. το όνομά του, αν θυμούμαι καλά, δεν έχει σημασία,  περασμένα ογδόντα πέντε τα χρόνια του. Ενθυμούμαι πως ήρθε για χρόνια αναπνευστικά προβλήματα και παρακάλεσε να παραμείνει λίγες μέρες στο νοσοκομείο. Το είχε μεράκι να νοσηλευθεί στο δημόσιο νοσοκομείο! Υπηρέτησε και αυτός την πατρίδα, ως στρατιώτης! Που ξέρεις, μπορεί να είναι μακρύς, αν όχι ο τελευταίος, ο φετινός χειμώνας!  Με είπε ότι τον είδε και τον έστειλε ο διευθυντής μου Γιώργος Σαμαράς, που τον επισκέφθηκε για να εισαχθεί στο νοσοκομείο.
   Το ένα από τα δύο άδεια κρεβάτια της παθολογικής τον δέχθηκε ευχαρίστως, όχι μόνο γιατί εκτίμησα κι εγώ την σφοδρή επιθυμία του για εισαγωγή, παρά την απουσία οξέων συμπτωμάτων, αλλά και γιατί ήταν  και ο τελευταίος των εξωτερικών ιατρείων της ημέρας. Ας μπει μέσα σήμερα και αύριο τα λέμε με τον διευθυντή, αφού του μίλησα τηλεφωνικά για την άφιξη του ηλικιωμένου (ο γέρος ήταν γνωστός του, ως χρόνιος αναπνευστικός ασθενής ). Έδωσα και εντολή για απλή φαρμακευτική αγωγή με αντιβιοτικά και σιρόπια για χρόνια ‘βρογχικά’, όπως συνέστησε και ο διευθυντής.
   Γύρισα μετά το τηλεφώνημα στην πλατεία φανερά στεναχωρημένος. Δεν χρειαζόταν ιδιαίτερες μαντικές ικανότητες για να καταλάβει κανείς την ταραχή μου. Και δεν έφτανε μόνον αυτό. Ο Άγγελος ο αγροφύλακας, ο φαρμακόγλωσσος, βρήκε την ευκαιρία να ξεδιπλώσει το πειρακτικό ταλέντο του. Με κάθε σοβαρότητα στον λόγο του, προσποιούμενος τον αδιάφορο, μονολόγησε δηκτικά:
   ‘’Οι γαμπροί του αποθαμένου Γιανν. ψάχνουν τον γιατρό, που είδε τελευταίος τον πεθερό τους’’! Ο Άγγελος ήθελε να πει, αυτός που πέθανε τον γέρο, αλλά ευτυχώς δεν ήξερε λεπτομέρειες.
   Αυτό ήταν! Εμένα ψάχνουν! Είμαι υπόλογος! Θα πληρώσω! Τι δουλειά είχα και έγινα γιατρός! Για δες καιρό που διάλεξε ο … και άλλες παρόμοιες μαύρες σκέψεις,  η μία πίσω από την άλλες πέρναγαν από το μυαλό μου.
   Ήθελα να φύγω, να κρυφτώ, να εξαφανιστώ. Δεν γνώριζα τους ανθρώπους της Γουμένισσας, ούτε πως αντιδρούν, όταν θεωρούν, ότι η απώλεια προσφιλών τους προσώπων οφείλεται και σε  αδιαφορία, κατά την γνώμη τους, των γιατρών. Ήμουν ο τελευταίος ενδιάμεσος στην μετάβαση από την ζωή στο θάνατο του, μακαρίτη πλέον, γέρο- Γουμενιτσιώτη και μάλιστα δεν το είχα πάρει χαμπάρι! Και από πάνω να έχεις και αυτόν τον αχαΐρευτο αγροφύλακα να είναι έτοιμος να σε καταδώσει στα χέρια των πενθούντων ‘’θυμωμένων’’ γαμπρών!
   Ρώτησα, αν το στενάκι, αυτό που φαινόταν πίσω από τα νερά της πλατείας, που συνεχίζουν να τρέχουν αδιάκοπα, ένα μονοπάτι που υπάρχει και σήμερα, αν, επανέλαβα, βγάζει εκ του ασφαλούς στο Νοσοκομείο. Ήθελα να φθάσω και να αναζητήσω κάλυψη σ’ αυτό!  Ίσως εκεί θα εύρισκα προστάτες ή και συνενόχους ακόμη, για να μοιρασθώ την τιμωρία.
   Μπορεί ο Άγγελος ο Βούζας να άρχισε με μπλακ χιούμορ σε βάρος ενός νεόφερτου και ξένου γιατρού, όμως είχε την ικανότητα και την διάθεση να διορθώνει τις φορτισμένες καταστάσεις που δημιουργούσε και μάλιστα με περισσότερο παραστατικό τρόπο.
   Να σκεφτείτε, μια άλλη φορά, μήνες αργότερα, την εποχή των κερασιών, μας τσάκωσε, μια παρέα γιατρών, να ‘’κλέβουμε’’ κεράσια, αφού σταματήσαμε το αυτοκίνητο δίπλα από τον κεντρικό δρόμο, πηγαίνοντας κατά τον Στάθη μεριά. Ο αγροφύλακας Άγγελος, αφού χάλασε τον κόσμο από απέναντι και από μακριά με τα σφυρίγματά και τις απειλές του περί προστίμων, μηνύσεων και όχι μόνον, όταν έφθασε κοντά, μας ειρωνεύτηκε και από επάνω, διότι δεν ξέρουμε να κλέβουμε! Ότι κλέβουμε κεράσια σκονισμένα και δεύτερης ποιότητας! Για να μας υποδείξει στη συνέχεια, που βρίσκονται οι ευγενείς ποικιλίες, με τα καλύτερα για κλοπή τραγανά και εύγευστα κεράσια! Ωραίοι άνθρωποι!...
   Αυτός λοιπόν ο Άγγελος, ο Θεός να τον συγχωρέσει, γιατί πάνε χρόνια που μας άφησε, κατάλαβε, πως  στενοχωρήθηκα, όχι τόσο για τον θάνατο του γεράκου, όσο και περισσότερο  γιατί φοβήθηκα την οργή των απειλητικών γαμπρών!
   …Δε ρώτησες, γιατρέ μου, για πιο λόγο ψάχνουν να γνωρίσουν τον γιατρό οι γαμπροί! Πρέπει να ξέρεις ότι δεν είναι καθόλου άγριοι! Ίσα -  ίσα είναι καλοί, αξιοπρεπείς και μπεσαλήδες!…
   Και τότε γιατί; Τόλμησα να πω απορημένος…
   Για να συνεχίσει χειμαρρώδης και αποκαλυπτικός ο ακράτητος αγροφύλακας Άγγελος:
   …Άκουσε, …Ο γέρος ήταν γνωστός σε όλους δύστροπος τύπος. ‘’Στριμμένο άντερο’’ που λένε. Θέλανε οι γαμπροί να κτίσουνε και να στήσουνε το νοικοκυριό τους,  στο μεγάλο  οικόπεδο του πεθερού,  στο μερίδιο που δικαιούνταν, σ’ αυτό που  αναλογούσε στις κόρες. Αλλά ο γέρο – πεθερός με τίποτε, όσο ζούσε, δεν παραχωρούσε τα ανάλογα προικώα. Εναπέθεσαν οι γαμπροί τις ελπίδες τους πλέον, που αλλού, στον Θεό. Το πήραν απόφαση. Θα χτίσουν σπίτι, μετά που θα πεθάνει ο γερο- πεθερός τους! Αυτά έλεγε και φαινόταν να τα πίστευε, όπως τα έλεγε, ο Άγγελος… Πήγε και παρακάτω…
   …Για αυτό έταξαν ένα καλό τραπέζι στον τελευταίο γιατρό, που θα εξέταζε τον πεθερό τους! (Ο Άγγελος εννοούσε κάτι άλλο, όχι ο γιατρός που θα εξέταζε, αλλά ο γιατρός που θα πέθαινε τον πεθερό τους, αλλά αυτό το θεώρησε βαρύ για τον γιατρό, γι’ αυτό και δεν το ξεστόμισε.)
   Και συνέχισε με πειστική σοβαρότητα ο Άγγελος:
… Τώρα θέλουν να κρατήσουν το λόγο τους! Να κάνουν το τραπέζι στο γιατρό, να πιούνε και κρασί! Να βγούνε από την υποχρέωση, που υποσχέθηκαν! Γι' αυτό ψάχνουν να βρουν και να γνωρίσουν τον γιατρό που είδε, εξέτασε και έκανε εισαγωγή στο νοσοκομείο τον ‘’σκληρό’’ πεθερό!
   Αυτά είπε ο Άγγελος και λύθηκε στα γέλια, λυτρώνοντάς με συγχρόνως από τα σύνδρομα καταδίωξης που ξαφνικά με έζωσαν!.
   Αν είναι αλήθεια τα όσα λες, Άγγελε, είσαι καλεσμένος από τώρα στο γεύμα!
   Αν και, εφ’ όσον είναι έτσι, εσένα σου πρέπει ειδικό τραπέζι, είπα αρκετά ενθαρρυμένος, μετά την ευνοϊκή τροπή που πήρε η παρ’ ολίγον εμπλοκή μου  σε δυσάρεστες περιπέτειες στις αρχές της επιστημονικής και επαγγελματικής δραστηριότητας.

Του Χαράλαμπου
Παπαδόπουλου. 

«Η ένταση και η αγάπη του κόσμου, που ένοιωσα να με πλημμυρίζει εκείνη τη στιγμή, σε συνδυασμό με το πάθος των λόγων του Επισκόπου που μιλούσε με τόση αγάπη για την Ελλάδα και τους Εύζωνες, κορύφωσαν την συγκίνησή μου. Δεν μπόρεσα να συγκρατήσω τα δάκρυά μου».

Του Αναστάσιου
Αμανατίδη

Πρώην δημάρχου Κιλκίς. 

Ο Δημήτρης Νικοπολιτίδης, συνταξιούχος Γυμνασιάρχης, διάγων την δέκατη δεκαετία, αναπολεί με ποντιακή αροθυμίαν (νοσταλγία), εικόνες από την ζωή και την κίνηση του πρώτου Κιλκίς και ιδίως περιστατικά της γειτονιάς, που μεγάλωσε… Θλίβεται δε, γιατί δεν καταγράφηκαν από κάποιον, όπως και όσο έπρεπε, για να αποτελέσουν στοιχεία της ιστορίας και παράδοσης της αγαπημένης του πόλης.

Λίγα λόγια
ως εισαγωγή....

Ο γιατρός Αναστάσιος Αμανατίδης  ύστερα από 50 χρόνια μάχιμης ιατρικής σε κάθε γωνιά του ν. Κιλκίς "πολλών ανθρώπων ίδεν άστεα και νόον έγνω". Γνώρισε ανθρώπους, συνήθειες, προλήψεις, νοοτροπίες σε ένα περιβάλλον που απέχει έτη φωτός από το σημερινό κι ας το χωρίζουν  λίγες μόλις δεκαετίες.
Προικισμένος με μια σπάνια παιδεία, διαβάζοντας ακόμα και σήμερα με όρεξη εφήβου, ο δικός μας Τάσος Αμανατίδης δικαιούται τον τίτλο του ιατροφιλόσοφου.  Του γιατρού με σύνολη παιδεία που δύναται από το μερικό, την ειδική περίπτωση να ερμηνεύει και να παρουσιάζει τη γενική εικόνα του ανθρώπου, του τόπου, της εποχής.

Γράφει ο Παύλος Πασσαλίδης,
ΓΕΝΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΑΝ.ΚΙ. Α.Ε.

Πέρασαν 67 χρόνια από τη δήλωση του Γάλλου Υπουργού Εξωτερικών Ρομπέρ Σουμάν η οποία οδήγησε στη δημιουργία του Ευρωπαϊκού οικοδομήματος.
Μοναδικός στόχος τότε, ο μη πόλεμος, μετά από δύο παγκόσμιους πολέμους.

Εν αρχή ην το δημόσιο χρέος – ένα χρέος ταυτισμένο με την νεώτερη ελληνική ιστορία, και διογκωμένο από το πελατειακό κράτος, την αδιαφάνεια και την ατιμωρησία. Το έτος 2010, με μια οικονομική κρίση εισαγόμενη απ' τις ΗΠΑ, η Ελλάδα βρέθηκε σε αδυναμία αποπληρωμής ακόμα και των τόκων της.

Του Δημήτρη
Ιωαννίδη.

Από την εποχή της διακυβέρνησης των Σαμαρά-Βενιζέλου περιμέναμε «λευκό καπνό» από τις διαπραγματεύσεις με την τότε <τρόικα> της τότε Κυβέρνησης. ΄Επρεπε να περάσουν 3 ολόκληρα χρόνια από τότε, τα 2 με τη  σημερινή Κυβέρνηση, να αλλάξουν το όνομα των διαπραγματευτών (θεσμοί πλέον και όχι τρόικα), να φεσωθεί ο ελληνικός λαός 80 και πλέον δις ευρώ, να πληρώσουμε ακόμη και τα γ…ξενοδοχειάτικα στο Χίλτον των θεσμών (είπαμε μην ακούσω για τρόικα) για να βγει ο λευκός καπνός των διαπραγματεύσεων και να μαυρίσει την ψυχή μας, τις ψυχές ολόκληρου του ελληνικού λαού.  Και, λέω να μαυρίσει γιατί δε βρίσκω μια πιο ήπια, πιο μαλακή λέξη που να αποδίδει την πραγματικότητα, την τραγικότητα που καλείται να βιώσει και να πληρώσει ο ελληνικός λαός με την υπογραφείσα συμφωνία και το λευκό καπνό «ανοθρώσκοντα». Και βγαίνουν και πανηγυρίζουν «Θεέ μου». Ελλάδα ζήσε το μύθο σου!!!

Του Ανδρέα

Μακρίδη.

Ο υπουργός Παιδείας Κ. Γαβρόγλου, ανακοίνωσε τη νέα εκπαιδευτική μεταρρύθμιση με την εισαγωγή μαθήματος προγραμματισμού ηλεκτρονικών υπολογιστών στα σχολεία και μάλιστα από την πρώτη τάξη του Δημοτικού. “Παράλληλα με την εξοικείωση των νεαρών μαθητών με τους υπολογιστές, θα ξεκινά και η γνωριμία τους με τους κινδύνους του διαδικτύου, και ιδίως με την διάδοση ψευδών ειδήσεων” ανέφερε σε σημερινές του δηλώσεις.

Γράφει
ο Τάσος Ναούμης
παιδίατρος
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.. 

Οι Γαλλικές προεδρικές εκλογές, μεταξύ των άλλων, ανέδειξαν και την σχέση  των πολιτικών με το χρήμα. Ο υποψήφιος  της δεξιάς Φιγιόν  ελέγχεται από την δικαιοσύνη για αργομισθίες (δηλαδή για μισθούς που αδίκως εισέπραξαν  η σύζυγος και τα παιδιά του, ως υποτιθέμενοι συνεργάτες του κατά την βουλευτική του θητεία).  Η  δε υποψήφια της ακροδεξιάς αρνείται να επιστρέψει στην Ευρωπαϊκή Ένωση τα χρήματα που καταχρηστικώς εισέπραξαν κομματικά της στελέχη, τα οποία δήλωνε ως δήθεν συνεργάτες της στην Ευρωβουλή (αργομισθίες και πάλι).
    Στην Ελλάδα, την ιδία περίοδο, εμφανίστηκαν απασχόλησαν την επικαιρότητα  παλιές και νέες υποθέσεις που υπενθυμίζουν της ύποπτες  σχέσεις της πολιτικής με το δημόσιο χρήμα. Τέτοιες υποθέσεις  αφορούν την σύσταση εξεταστικής επιτροπής για τα εξοπλιστικά προγράμματα επί υπουργίας Γιάννου Παπαντωνίου,  την υπόθεση των δωροδοκιών  της φαρμακευτικής εταιρίας Novartis  και  την υπόθεση της Siemens                        (παρεμπιπτόντως  τι απέγινε εκείνο το εκατομμύριο που ο ταμίας του ΠΑΣΟΚ ισχυρίζεται ότι το έδωσε στο κόμμα και το κόμμα αρνείται ότι το εισέπραξε;)
   Είναι αλήθεια ότι οι πολιτικοί  ξεχωρίζουν από τους απλούς  πολίτες.  Έχουν δύναμη, έχουν δόξα, έχουν προστασία, δικαστική ασυλία (οι βουλευτές), νόμους περί (μη) ευθύνης υπουργών, προκλητικές παραγραφές  αδικημάτων και καθώς διαχειρίζονται δημόσιο χρήμα έχουν άφθονες εύκαιρες να αποκτήσουν χρήματα με νόμιμα ή λιγότερο νόμιμα μέσα. Αυτή η τελευταία δυνατότητα ίσως  εξηγεί εν μέρει την λαχτάρα ορισμένων πολιτών να ασχοληθούν με τα κοινά (σε εθνικό και σε τοπικό επίπεδο).
   Η  γενικευμένη αυτή διαπίστωση σίγουρα αδικεί (όλες οι γενικεύσεις αδικούν) τους  λίγους σε αριθμό, πολιτικούς  που ξεχωρίζουν με την συμπεριφορά τους  στον δημόσιο και στον ιδιωτικό τους βίο.
  Το ‘’βρώμικο’’ πολιτικό χρήμα εισέβαλε με εξαιρετική βιαιότητα  στην πολιτική σκηνή  την εποχή του Ανδρέα Παπανδρέου.  Ο τότε αντιπρόεδρος της κυβερνήσεως και ισχυρός άνδρας του ΠΑΣΟΚ Μένιος Κουτσόγιωργας φέρεται ότι εισέπραξε  2 εκατομμύρια  δολάρια με αντάλλαγμα ένα νόμο ευνοϊκό για τις επιχειρηματικές δραστηριότητες του τραπεζίτη και εκδότη Κοσκωτά. Το δικαστήριο δεν πρόλαβε να βγάλει πόρισμα γιατί ο Μ. Κουτσόγιωργας πέθανε μέσα στην αίθουσα του δικαστηρίου και όπως είναι γνωστό «ο αποθανών δεδικαίωται».  Από την ίδια κατηγορία απαλλάχθηκε ο ίδιος ο τότε  πρωθυπουργός με οριακή δικαστική απόφαση  (ευτυχώς  που δεν καταδικάστηκε διότι η  καταδίκη Παπανδρέου θα προκαλούσε εμφύλιο πόλεμο).  Ακολούθησε τo 1994  η αγορά  βίλας από τον  Ανδρέα Παπανδρέου στην οδό Αγράμπελης στην Εκάλη, για περίπου 450.000€ (σύμφωνα με την φορολογική του δήλωση). Το πρόβλημα προέκυψε  όταν  μη μπορώντας να δικαιολογήσουν την προέλευση των χρημάτων που χρησιμοποιήθηκαν για την αγορά της βίλας, παρουσίασαν στην εφορία,  ως δανειστές, έξι φίλους του πρωθυπουργού, μεταξύ των οποίων έναν Λιβανέζο επιχειρηματία και ένα υπουργό (τον Κάρολο Παπούλια μετέπειτα πρόεδρο της δημοκρατίας). http://popaganda.gr/40-chronia-metapolitefsi-roz-kolospito-tis-odou-agrampelis-pou-telika-epese/
    Από αυτές τις ιστορίες το ΠΑΣΟΚ βγήκε ηθικά και πολιτικά λαβωμένο και  στους πολίτες  εδραιώθηκε η πεποίθηση  ότι  όλοι  οι πολιτικοί ‘’τα παίρνουν’’ .Το χειρότερο όμως  είναι ότι η διαφθορά του ΠΑΣΟΚ διέβρωσε και όλη την κοινωνία.
   Έκτοτε γνωρίσαμε (λίγες) υποθέσεις που έφτασαν στα δικαστήρια και  είχαν σαν κοινό παρονομαστή την δωροδοκία πολιτικών από επιχειρηματίες η/και την κλοπή δημοσίου χρήματος.  Για να μην τα ξεχνάμε: Ο πρώην δήμαρχος  Θεσσαλονίκης Β. Παπαγεωργόπουλος καταδικάστηκε σε 12 χρόνια κάθειρξη για υπεξαίρεση 17,9 εκατομμυρίων ευρώ από τα ταμεία του Δήμου Θεσσαλονίκης. Ο πρώην υπουργός και υποψήφιος πρωθυπουργός  Α. Τσοχατζόπουλος καταδικάστηκε σε 20 χρόνια κάθειρξη για μίζες που εισέπραξε  για τα εξοπλιστικά προγράμματα  (αγορά υποβρυχίων και  αντιαεροπορικών) που σύμφωνα με δημοσιεύματα  ανέρχονται στο ποσό των 57 εκατομμυρίων δολαρίων τουλάχιστον (Καθημερινή 19/1/2014).     
    Οι υποθέσεις αυτές καθώς και η  αδιάφανης διαχείριση  (σπατάλη) των χρήματων των κομματικών ταμείων,  σε συνδυασμό με τα τεράστια ποσά (270 εκατομμύρια) που  δανείστηκαν τα πολιτικά κόμματα  από τις τράπεζες την τελευταία τριακονταετία, συντηρούν την κακή γνώμη  που έχουν οι πολίτες για την εντιμότητα των πολιτικών. (Καθημερινή 19/5/17)    Η κακή γνώμη για τους πολιτικούς  συντηρείται και στην τοπική μας κοινωνία  πρώτα από τις ατέρμονες δικαστικές έρευνες που αφορούν  τις απευθείας αναθέσεις έργων από την τελευταία ομάδα που διοικούσε την νομαρχία  και δεύτερον από τις επίμονες  φήμες που θέλουν πρώην και νυν τοπικά ασχολούμενους με την πολιτική να  χρηματίζονται ασυστόλως.
    Είναι όμως λάθος εάν νομίζουμε ότι αυτά συμβαίνουν μόνο στην χώρα μας.   Για να κατανοήσουμε την έκταση και την ένταση του φαινομένου θα περιγράψουμε, με παραδείγματα,  ανάλογα φαινόμενα που παρατηρούνται και  σε άλλες  χώρες.
    Τον Ιούνιο του 2015 η αστυνομία της Βραζιλίας συνέλαβε τον Marcelo Odebrecht  που  είναι ο πρόεδρος του μεγαλύτερου κατασκευαστικού ομίλου της Λατινικής Αμερικής, ενός ομίλου  που αριθμεί 168.000 εργαζόμενους και έχει παρουσία σε 28 χώρες στον κόσμο.    Του αποδόθηκε η κατηγορία ότι  στο πλαίσιο των προσωπικών σχέσεων που είχε αναπτύξει  με αρχηγούς κρατών, πλήρωνε  μίζες στους πολιτικούς προκειμένου να εξασφαλίσει δημόσια έργα και ευνοϊκή νομοθεσία για την ανάπτυξη της εταιρίας του. Πρόκειται για μια ιστορία  (κολοσσιαίων διαστάσεων)  δωροδοκίας που προκάλεσε πραγματική έκρηξη  στην καρδιά του πολιτικού συστήματος της λατινικής Αμερικής.
   Στην Βραζιλία,  η εταιρία Odebrecht  δώρισε 3 εκατομμύρια ευρώ στον Michel Temer, πρόεδρο της χώρας, για την προεκλογική του εκστρατεία. Η ίδια εταιρία (πάλι στην Βραζιλία) υπεξαίρεσε  2,2 δισεκατομμύρια  δολάρια  (από τα 6,4 δις που εξαφανίστηκαν από το ταμείο της δημόσιας πετρελαϊκής εταιρίας  Petrobas), δωροδοκώντας  με 320 εκατομμύρια δολάρια πολιτικούς και κυβερνητικούς υπαλλήλους.  Εάν δεν ζαλιστήκατε με τα ποσά υπάρχει και συνέχεια. Ο κατασκευαστικός όμιλος παραδέχθηκε ότι δωροδόκησε με 11 εκατομμύρια δολάρια (10,4 εκ ευρώ) διάφορους κυβερνητικούς  της Κολομβίας.  Προ διμήνου δε, συνελήφθη ένας  γερουσιαστής, που ανήκει  στον συνασπισμό που κυβερνά την Κολομβία, με την κατηγορία ότι  δωροδοκήθηκε με 4,6 εκατομμύρια δολάρια (4,3 εκατομμύρια  ευρώ) προκειμένου να αναλάβει η Odebrecht  την κατασκευή αυτοκινητοδρόμου. Στο Περού ο Alejandro Toledo, που διετέλεσε πρόεδρος της χώρας την περίοδο  2001-2006,   φυλακίστηκε κατηγορούμενος ότι δωροδοκήθηκε με  20 εκατομμύρια δολάρια (18,9 εκατομμύρια ευρώ) προκειμένου να κατασκευάσει η εταιρεία Odebrecht τον  μεγάλο αυτοκινητόδρομο που ενώνει το Περού με την Βραζιλία. Επίσης συνελήφθη ο Jorge Cuba, πρώην υφυπουργός επικοινωνιών της χώρας, κατηγορούμενος για παραχώρηση έργου κατασκευής Μετρό  έναντι δώρου 2 εκατομμυρίων (1,8 εκατομμύρια ευρώ). Δικαστική έρευνα που γίνεται στην  Αργεντινή έδειξε ότι η εταιρία κατέβαλε 35 εκατομμύρια δολάρια (33 εκ ευρώ) προκειμένου να εξασφαλίσει συμβόλαια ύψους 278 εκατομμυρίων δολαρίων (263 εκ ευρώ). Στο Μεξικό η εταιρία παραδέχθηκε ότι πλήρωσε 10,5 εκατομμύρια (9,9 εκ ευρώ) σε επιχείρηση που ελέγχεται από το κράτος χωρίς όμως να γνωρίζουμε προς το παρόν περισσότερες  λεπτομέρειες. Η εταιρεία θα καταβάλει αποζημίωση 184 εκατομμύρια δολάρια (174 εκ ευρώ) στον Άγιο Δομίνικο για δωροδοκίες που αναγνωρίζει ότι έκανε  προκειμένου  να εξασφαλίσει την κατασκευή δημοσίων έργων που άξιζαν περίπου το διπλάσιο. Για τον ίδιο λόγο η εταιρία συμφώνησε να καταβάλει αποζημίωση ύψους 59 εκατομμυρίων δολαρίων (56 εκ ευρώ)  στον Παναμά.  
   Ο Odebrecht  καταδικάστηκε το 2016  σε 19 χρόνια φυλάκιση. Αναγκάστηκε να συνεργαστεί με τις δικαστικές αρχές (για να πέτυχει μείωση της ποινής του σε 9 χρόνια) όπως συνεργάστηκαν και 77 ανώτερα στελέχη του ομίλου του. Η εταιρία δέχτηκε να πληρώσει στην Βραζιλία πρόστιμο 3,5 δις δολαρίων (3,3 δις ευρώ) για να έχει το δικαίωμα να αναλάβει ξανά δημόσια έργα.  (courier international N 1375, 9/3/17).  
    Τα ίδια ήθη κυριαρχούν και σε άλλες χώρες. Ενδεικτικά:  Οι πετρελαϊκές εταιρίες  Shell και Eni ελέγχονται από την  ιταλική δικαιοσύνη διότι, προκειμένου να εξασφαλίσουν το δικαίωμα εκμεταλλεύσεως  του μεγαλύτερου κοιτάσματος πετρελαίου της Αφρικής,  πλήρωσαν  1,3 δις ευρώ σε «δώρα» από τα οποία 1.1 δις κατέληξαν σε εταιρεία που ανήκε στον πρώην υπουργό πετρελαίου της Νιγηρίας  (Καθημερινή 21/4/17). Η σουηδική εταιρία τηλεπικοινωνιών Telia παραδέχθηκε ότι δωροδόκησε τις αρχές του Ουζμπεκιστάν με 114 εκατ. ευρώ προκειμένου να έχει παρουσία στην χώρα (Καθημερινή 16/9/2016). Στην δε κομμουνιστική Κίνα, βαθύπλουτοι κινέζοι επιχειρηματίες (οι 100 από αυτούς συγκεντρώνουν πλούτο 484 δις ευρώ) συμμετέχουν   στην εθνοσυνέλευση της Κίνας  με στόχο να αυξάνουν  τα κέρδη των επιχειρήσεων τους, εκμεταλλευόμενοι την πολιτική τους θέση και επιρροή (Καθημερινή 3/3/2017).   
    Δεν έχει νόημα να συνεχίσουμε να περιγράφουμε άλλα περιστατικά. Τα συμπεράσματα  βγαίνουν αβίαστα  1) το βρώμικο πολιτικό  χρήμα κυριαρχεί στον πλανήτη  2) τα διακινούμενα ποσά ξεπερνούν τα ανθρώπινα μέτρα, ξεπερνούν τις  όποιες ανθρώπινες ανάγκες, ξεπερνούν τις όποιες υπερφίαλες επιθυμίες για πολυτελή βίο ή όποια ανάγκη  για επίδειξη πλούτου 3) καμία νόμιμη επαγγελματική δραστηριότητα δεν θα μπορούσε να προσφέρει  σε έναν πολιτικό τόσο υψηλές αμοιβές  όσο οι προερχόμενες από μίζες  4) όσο μεγαλύτερα είναι τα συμφέροντα των μεγάλων επιχειρήσεων τόσο μεγαλύτερη είναι και η προσπάθεια που αυτές καταβάλουν  για να τα προωθήσουν  5) στην προσπάθεια αυτή δεν φείδονται παράνομων και αθέμιτων  μέσων  6) εύκολα βρίσκονται πρόθυμοι πολιτικοί που εκμεταλλεύονται  την ανάγκη των επιχειρήσεων για υπογραφή νέων συμβολαίων 7)  οι πολιτικοί δείχνουν σε όλες τις χώρες του κόσμου μια αχαλίνωτη πλεονεξία 8) η συμπεριφορά των πολιτικών αποδεικνύει ότι αυτοί οι άνθρωποι ζουν  με την βεβαιότητα  ότι είναι παντοδύναμοι, ότι δικαιούνται τα ποσά που εισπράττουν και  κυρίως έχουν  την πεποίθηση ότι θα  μείνουν για πάντα ατιμώρητοι για τις πράξεις τους.
    Οι διεφθαρμένοι πολιτικοί  διαφθείρουν και το κράτος και την κοινωνία. Αυτοί είναι οι κύριοι υπεύθυνοι για το μέγεθος του φαινομένου και γι’ αυτό μόνο οι ίδιοι οι πολιτικοί μπορούν να δώσουν λύση στο πρόβλημα.  Με την ενίσχυση των θεσμών. Με την απλοποίηση των γραφειοκρατικών διαδικασιών. Με την πάταξη της πολυνομίας. Με την στήριξη της δικαιοσύνης και  την πιστή εκτέλεση των ποινών (οι όντως καταδικασμένοι  κυκλοφορούν ήδη ελεύθεροι). Με την αναβάθμιση και ενίσχυση των ανεξάρτητων αρχών. Με την κατάργηση κάθε νόμου που προστατεύει τους πολιτικούς και την  κατάργηση κάθε είδους  παραγραφής.   Με τον εξοστρακισμό από τα κόμματα των πολιτικών που προκαλούν με την συμπεριφορά τους.  Με την απαγόρευση φωτογραφικών νόμων και τον περιορισμό των νυκτερινών και των ασχέτων τροπολογιών στα νομοσχέδια. Με το προσωπικό τους παράδειγμα…
   Αποτελεί  μεγάλη αφέλεια το να πιστεύουμε  ότι ένα τόσο διαδεδομένο (παγκοσμίων διαστάσεων) φαινόμενο  μπορεί να εξαφανισθεί.   Μπορεί όμως μετά βεβαιότητος  να  περιορισθεί. Το παλιό ΠΑΣΟΚ προστάτευσε νομικά το σύστημα της πολιτικής διαφθοράς που το ίδιο δημιούργησε και επιπλέον κορόιδευε τους πολίτες: «όποιος έχει στοιχεία να τα δώσει στον εισαγγελέα». Το θυμάστε;  Η Νέα Δημοκρατία όχι μόνο δεν ξήλωσε το σύστημα «σεμνά και ταπεινά»  αλλά το εκμεταλλεύτηκε όπου και όπως μπορούσε καλύτερα. Οι δε αριστερο-δεξιοί  που μας κυβερνούν, κουβαλούν τις νοοτροπίες των πολιτικών χώρων από τους οποίους μετακόμισαν. Οι προσωπικές μυστικές επαφές του πρωθυπουργού με τον εκδοτικό και επιχειρηματικό κόσμο (Ψυχάρη , L’ OREAL), η προχθεσινή διαγραφή χρεών επιχειρηματιών, η εύνοια που δείχνουν στον «κομματικό εργολάβο», η τράπεζα Αττικής και τα...βοσκοτόπια αυτό αποδεικνύουν. Η μόνη ελπίδα για να διορθωθεί η κατάσταση επαφίεται στην  επόμενη κυβέρνηση που θα κληθεί να  κυβερνήσει. Η μεγάλη ερώτηση είναι εάν θα θελήσει να κυβερνήσει με νέες  νοοτροπίες και με διάθεση να  πατάξει την διαφθορά.  Θα το τολμήσει;