Γράφει ο Νίκος Σιάνας.

Τις ημέρες που στη Βουλή με ακραία ένταση, με οξύτητα και βαριές κουβέντες συζητιόνταν η πρόταση δυσπιστίας που κατέθεσε το ΠΑΣΟΚ κατά της κυβέρνησης, έφυγε από τη ζωή μια από τις πιο εμβληματικές φυσιογνωμίες του «παλιού ΠΑΣΟΚ του ορθόδοξου» ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης.

Γράφει ο Τάσος Γιοβανούδης.

Κρατώ στα χέρια μου ένα τεύχος είκοσι οκτώ σελίδων με τίτλο: Η ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΤΟΥ ΚΙΛΚΙΣ και δεν μπορώ να ξεχάσω το χθεσινό απόγευμα (13-4-2024). Μέρες τώρα ο τοπικός τύπος προσκαλούσε τους Κιλκισιώτες και όχι μόνο, να παρακολουθήσουν την παρουσίαση της έκθεσης, που οργάνωσε ο Σύλλογος Αρχιτεκτόνων Ν. Κιλκίς σε συνεργασία με τον Τοπογράφο μηχανικό, ερευνητή και συγγραφέα,  Θανάση Βαφειάδη, στο Συνεδριακό Κέντρο του Δήμου Κιλκίς.

Γράφει ο Κώστας Πινέλης.

Το Πάσχα - Λαμπρή επί το ελληνικότερον - αποτελεί ακόμη μία χριστιανική γιορτή, την μεγαλύτερη, που για να επιβληθεί χρησιμοποίησε προχριστιανικές παραδόσεις και έθιμα. Η Λαμπρή είναι αρχαιοελληνική λέξη, που εντάχθηκε στη χριστιανική τελετουργία.

Γράφει ο Ευάγγελος Μαυρογόνατος.

E- mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Όταν εισήλθαν οι Γερμανοί στην Αθήνα, 27 Απριλίου 1941, η πρώτη τους δουλειά ήταν να στείλουν ένα απόσπασμα υπό τον λοχαγό Γιάκομπι και τον υπολοχαγό Έλσνιτς για να κατεβάσει τη Γαλανόλευκη από τον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης και να υψώσει τη σβάστικα.

Δεξιά ο Παρθενώνας, αριστερά οι Καρυάτιδες.

Ο κάθε άνθρωπος δεν κρίνεται μόνο από τους φίλους του, αλλά και από τους εχθρούς του. Δεν αξιολογείται μόνο από τη δράση του, αλλά και από την αδράνειά του. Όταν ως ένας άνθρωπος δημοκρατικός δεν αντιδράς στα μέτρα που πλήττουν τη δημοκρατία, όταν στην αδικία σιωπάς και όταν στον φασισμό δεν αντιστέκεσαι, δεν θα δημιουργήσεις ποτέ εχθρούς σου. 

Γράφει η Θεοδώρα Θεοδωρίδου, Φιλόλογος Ξ.Γ.

Η ιστορία αποτελεί ένα από τα ισχυρότατα συνεκτικά στοιχεία μιας κοινότητας. Η έγκυρη, αξιόπιστη καταγραφή της συνιστά ένα κοινό αφήγημα της κοινότητας, αφήγημα συγκροτητικό, καθώς η πάνδημη αποδοχή και γνώση κοινού ιστορικού παρελθόντος δημιουργεί συνεκτικούς δεσμούς μεταξύ των μελών της, δεσμούς ασφαλείας για το παρόν και οδηγούς για το μέλλον.

Πολύς λόγος γίνεται κατά καιρούς για το ποιος τομέας είναι ο καλύτερος, ο δημόσιος ή ο ιδιωτικός; Ο περισσότερος κόσμος τάσσεται υπέρ του ιδιωτικού τομέα δαιμονοποιώντας οτιδήποτε παραμένει ακόμα στην κρατική ευθύνη. Θα παραθέσω ένα και μόνο ενδεικτικό παράδειγμα και ο αναγνώστης ας βγάλει τα δικά του συμπεράσματα.