Στο σχολείο που υπηρετούσα τη σχολική χρονιά 1974-1975, το 10ο Εξατάξιο Γυμνάσιο Θεσσαλονίκης, ο χημικός του σχολείου Βασίλης Καρώνης, θεατρόφιλος και θεατράνθρωπος, θέλησε να τιμήσει μέσα στο σχολείο τον μεγάλο τραγικό Αισχύλο, που εκείνη τη χρονιά, το 1975, την είχε ορίσει η Πολιτεία ως "έτος Αισχύλου". Ετοίμαζε λοιπόν με ομάδα μαθητών κάποιες προτάσεις με αποσπάσματα από το έργο του μεγάλου τραγικού. Κι εμένα, χωρίς να συνεννοηθώ μαζί του, μου μπήκε η ιδέα να μελοποιήσω τον περίφημο κομμό από τους "Επτά επί Θήβας" του Αισχύλου σε μετάφραση του Ιωάννη Γρυπάρη με τίτλο "Θρήνος για τα χαμένα αδέρφια". Κομμός σημαίνει θρήνος.

Ο  αριθμός των Ελλήνων στις Η.Π.Α. από τους ηγέτες της ελληνοαμερικανικής κοινότητας. Η καλύτερη όμως πηγή πληροφοριών για τον αριθμό των ελληνοαμερικανών είναι η απογραφή. Έτσι κατά την απογραφή του 1990 οι συμμετέχοντες ρωτήθηκαν να καταθέσουν και την εθνική καταγωγή τους. Περίπου 600.000 δήλωσαν ότι είναι αμιγώς ελληνικής καταγωγής, ενώ περίπου 350.000 δήλωσαν ότι είχαν κάποια ελληνική ρίζα. Συνεπώς, περίου 1.000. 000 άτομα θα μπορούσαν να θεωρηθούν ελληνοαμερικανοί με την ευρύτερη έννοια της εθνικής καταγωγής.

Η ερευνητική προσπάθεια του Παυλίδη έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Κατ’ αρχάς γιατί το πρώτο του βιβλίο (με τίτλο "Ο ελληνισμός του Δυτικού Πόντου") αποτελεί τη πρώτη συγκροτημένη παρουσίαση του Δυτικού Πόντου από έναν Δυτικοπόντιο, γόνο τουρκόφωνης οικογένειας. Κατόπιν, με το δεύτερο βιβλίο (με τίτλο "Το Ποντιακό από τη σκοπιά των Τούρκων"), μας αποκαλύπτει έναν άγνωστο κόσμο της τούρκικης, προπαγανδιστικής κυρίως αλλά και επιστημονικής, ιστοριογραφίας που σχετίζεται με το Ποντιακό Ζήτημα και τον τρόπο που αυτό επιβιώνει στη σύγχρονη τουρκική συνείδηση.

Θα χρειαστούν κι άλλα πρόσθετα μέτρα τώρα που εγκαθίσταται και με τις ευλογίες της κυβέρνησης το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο; Αυτό είναι το κυρίαρχο ερώτημα σε κάθε συζήτηση. Δοθέντος ότι το Δ.Ν.Τ.  στη συνείδηση του μέσου Έλληνα ισοδυναμεί με τις δυνάμεις του σκότους, αν όχι με τον ίδιο τον Βελζεβούλ, το ερώτημα υπονοεί μια άλλα παραδοχή. Οι ευρωπαϊκοί θεσμοί, οι ευρωπαίοι εταίροι μας είναι ηπιότεροι.
Και είναι μια ακόμα απόδειξη της αδυναμίας μας να αντιληφθούμε το τέλμα στο οποίο περιήλθαμε, η συνεχής ενασχόληση με το τι θα μας ζητήσουν οι άλλοι όταν θα πάμε να τους ζητήσουμε δανεικά, κι όχι πόση προσπάθεια καταβάλλουμε για να περιορίσουμε το ύψος των δανεικών.
Ευρωπαίοι και πάσης ηπείρου ξένοι αυξάνουν τα επιτόκια επειδή προβλέπουν πως δεν θα μπορέσουμε να επιστρέψουμε τα δανεικά κι εμείς απλά δίνουμε τη μάχη για  το ύψος του επιτοκίου.
Λοιπόν, να το πούμε με την απλούστερη γλώσσα. Αν δεν συμμαζέψουμε τα του οίκου μας, τότε τα νέα μέτρα δεν θα μας τα επιβάλλει κανείς. Εμείς θα τα αποφασίσουμε.

Η αγορά από παλιά είναι μέρος συνάθροισης πολιτών και  χώρος διαμόρφωσης ιδεών, καθώς συνδέεται αρχικά με το ρήμα «αγορεύω», και καθώς αποτελεί μια πρώτη προϋπόθεση για τη ζωή του ανθρώπου στην πόλη....

Χωρίζω την όλη μου δουλειά σε τέσσερις περιόδους: Η πρώτη δεκαετία (1975-1984), η δεύτερη (1985-1994), η τρίτη (1995-2004) και η τρέχουσα δεκαετία (2005-;)
Ι. Η πρώτη δεκαετία (1975-1984)
1. Ύμνος στην αγάπη
Ξανατονίζω ότι ήμουν -και είμαι- ένας ερασιτέχνης μουσικός.

Τρελός παπάς τους βάφτισε. Να καίγεται η Ελλάδα και ορισμένοι να σφυρίζουν κλέφτικα. Το ΔΝΤ προ των πυλών, οι μισθοί στο δημόσιο να πέφτουν, στον ιδιωτικό τομέα να αναγγέλλεται η πτώση τους και ορισμένοι στην …κοσμάρα τους.
Λίγα είναι τα έξι χιλιάρικα του μισθού τους, απεφάνθησαν κάποιοι δήμαρχοι (γαλάζιοι και πράσινοι)
Τόσος είναι ο μισθός του γενικού γραμματέα Υπουργείου με τον οποίο εξισώνονται οι μισθοί των δημάρχων άνω των 100.000 κατοίκων - σε δήμους από 20έως 100.000 κατοίκους οι δήμαρχοι  θα λαμβάνουν το 80% του μισθού του γ.γ. και πιο κάτω το 50% - και μάλιστα αυξάνονται τώρα με τον «Καλλικράτη».
Επικαλούνται οι δήμαρχοι πως με την κατάργηση της αυτοτελούς φορολόγησης χάνουν πολλά. Η λογική που υποκρύπτεται: Ας χάνουν όλοι οι άλλοι. Εμείς είμαστε τμήμα της εξουσίας και δεν μπορούμε να χάνουμε εισόδημα.
Ούτε κι αυτό ακριβές βέβαια, αλλά η νοοτροπία που αναδύεται δεν τιμά την πολιτική και κοινωνική ευαισθησία των διαμαρτυρόμενων.

Η παρουσία των  Ελλήνων στις Η.Π.Α. αρχίζει από το 1890. Εκείνη την εποχή περισσότεροι Έλληνες ζούσαν εκτός Ελλάδας παρά στην ίδια. Υπολογίζεται πως 800.000 Έλληνες πέρασαν τον Ατλαντικό και έφτασαν στις Η.Π.Α. Η πρώτη όμως ελληνική κοινότητα ιδρύθηκε  ήδη το 1767 στην πολιτεία της Φλόριδας από συμβασιούχους εργάτες που μετέφεραν Βρετανοί ιδιοκτήτες φυτειών. Έλληνες έμποροι ίδρυσαν το 1864 στη Νέα Ορλεάνη την πρώτη Ελληνορθόδοξη εκκλησία στην Αμερική.

Ποιοι κατέστρεψαν τον Καραμανλή; Ποιοι τον εμπόδισαν, του απαγόρευσαν καλύτερα να λέμε τη δυνατότητα, να γνωρίζει τα αποτελέσματα της πολιτικής του; (αν δεχθούμε ότι ο ίδιος είχε καλές προθέσεις και δεν ταυτιζόταν με τις καταστροφικές για την χώρα επιλογές ορισμένων υπουργών του)
Οι αντίπαλοί του μήπως; Μα εκείνοι του τα έλεγαν από αντιπολιτευτικό καθήκον.
Μήπως οι εφημερίδες της αντιπολίτευσης; Εκείνες κι αν κατήγγειλαν τα φαινόμενα σήψης.
Ποιοι τον χαντάκωσαν λοιπόν τον άνθρωπο σε σημείο που να απαξιωθεί το ιερό στον συντηρητικό χώρο όνομα «Καραμανλής»;
Είναι απλό, οι αυλοκόλακες και οι «δικές» του εφημερίδες. Που επέμεναν να τον δοξάζουν ακόμα κι όταν η βρώμα είχε κατακλύσει την χώρα.
Και η εμπειρία είναι πολύτιμη για τη νέα κυβέρνηση. Δεν έχει να φοβηθεί όσους ασκούν κριτική, επισημαίνουν καθυστερήσεις, τονίζουν λάθη κ.ο.κ.
Τους αυλοκόλακες να τρέμει. Όσους συνήθισαν να ζουν με σκυμμένο στην ηγεσία του το κεφάλι. Εκείνοι θα «φάνε» και τον Παπανδρέου, αν το επιτρέψει ο Παπανδρέου.

Στο διαδίκτυο αναρτάται η βαθμολογία με τις επιδόσεις των υπουργών. Φροντίζει γι’ αυτό ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης που ανέλαβε ρόλο συντονιστή.
Έτσι η κορυφή της κυβέρνησης θα ενημερώνει ποιοι υπουργοί δουλεύουν και ποιοι όχι. Ποιοι είναι ικανοί και ποιοι όχι. Ενδεχομένως μάλιστα οι πλέον ανίκανοι και τεμπέληδες να διαπομπευτούν καθισμένοι επί πώλου όνου με το λαό να τους λιθοβολεί κατά βούληση.
Είναι τα νέα συστήματα της δημόσιας διαβούλευσης, της διαφάνειας και της άμεσης δημοκρατίας. Όπου η ευθύνη ανέρχεται μέχρι το επίπεδο του υπουργού και κολλάει εκεί. Ούτε ο παιδονόμος αντιπρόεδρος, ούτε ο πρωθυπουργός που επέλεξε και διόρισε τους υπουργούς έχουν ευθύνη.
Αυτούς γνώριζαν, αυτούς εμπιστεύτηκαν. Και εκείνοι, οι ακαμάτηδες και ανίκανοι δεν ανταποκρίθηκαν στην εμπιστοσύνη τους..
Και με τούτα και με τα’ άλλα κινδυνεύουμε μέχρι να τους συμπαθήσουμε τους καημένους τους υπουργούς…
Νάχαμε και κάποιον αρμόδιο να τους άλλαζε….