Όλα φαντάζουν τέλεια, τιτιβίσματα πουλιών, πολύχρωμες πεταλούδες, κάθε λογής λουλούδια, χρώματα, χρώματα, όλα είναι ιδανικά εναρμονισμένα, χωρίς να τα επισκιάζουν σύννεφα.

Η πραγματικότητα όμως; Στην αρχή όντως έτσι είναι. Μακάρι το όνειρο να έχει διάρκεια. Υπάρχει καλή πρόθεση κι απ’ τις δύο πλευρές.

Και στην πορεία τι γίνεται; Πού ήταν κρυμμένα τ’ αγκάθια, τα ξερόκλαδα που πονάνε, που ματώνουν, απογοητεύουν και το όνειρο χαλάει;

Μα εμείς για αλλού κινήσαμε κι αλλού η ζωή μας πάει...

Στις πρώτες δυσκολίες ξαφνιαζόμαστε κι αναρωτιόμαστε: Μα εμείς παντρευτήκαμε για να είμαστε καλύτερα απ’ ότι ήμασταν ελεύθεροι.

Δεν μας προετοίμασε κανείς για τις δυσκολίες αυτού του εγχειρήματος. Μήπως μας πέταξαν στη θάλασσα χωρίς να ξέρουμε μπάνιο.

Οι παλιοί στην πλειοψηφία συμβιβάζονταν, αντέχανε περισσότερο. Υπήρχε υπακοή στους γονείς, οι οποίοι λέγανε στα νέα τα ζευγάρια ότι πρέπει να κάνουν υπομονή και τα παιδιά τους προσαρμόζονταν στα νέα δεδομένα θέλοντας και μη.

Οι δε πεθερές, μεγαλώνοντας τα παιδιά τους πώς και πώς, είχαν και τις ανάλογες απαιτήσεις.

Αυτές οι τακτικές τέλειωσαν με την είσοδο της γυναίκας στην αγορά εργασίας.

Ο φεμινισμός σ’ όλο του το μεγαλείο.

Η γυναίκα, στην πλειοψηφία, δεν απλώνει χέρι, έχει το δικό της πορτοφόλι.

Αντιστράφησαν δηλαδή οι όροι, γι’ αυτό και λιγόστεψαν οι γάμοι και περίσσεψαν τα διαζύγια.

Τα κορίτσια δεν συμβιβάζονται με το παλιό μοντέλο.

Τα δε αγόρια φαίνονται διστακτικά και φοβισμένα μπροστά στα καινούρια δεδομένα.

Θα λέγαμε ότι τα κορίτσια ευνούχισαν τ’ αγόρια.

Ο γάμος πλέον στα όνειρα των κοριτσιών δεν φαντάζει ολάνθιστος κήπος.

Ούτε πεταλούδες πετάνε, ούτε πουλιά τιτιβίζουν.

Ο ρεαλισμός σ’ όλο του το μεγαλείο.

Θ’ ανταπεξέλθουμε λένε εκατέρωθεν στις υποχρεώσεις του γάμου;

Ο δρόμος φαντάζει λίγο ίσιος, περισσότερο ανηφορικός, με αρκετά εμπόδια.

Ποιος θα βγάλει τη νεολαία μας από αυτά τα αδιέξοδα;

Οι μισθοί μικροί, οι γονείς ως πότε; Δεν φτάνει η αγάπη.

Οι νέοι προσγειώνονται, η πραγματικότητα τους φοβίζει.

Ποιος θα φροντίσει ώστε να εκλείψει αυτή η ανασφάλεια για το γάμο;

Μα φυσικά πρώτη και καλύτερη η Πολιτεία.

Να δημιουργήσει θέσεις εργασίας,  προγράμματα κατάρτισης και εξειδίκευσης των νέων,  οικονομική ενίσχυση  των νέων ζευγαριών με αυξήσεις μισθών και κίνητρα ανατροφής των τέκνων και με άλλα πολλά. Δεν γίνεται να σπουδάζουν κάποια χρόνια τα παιδιά, να ξοδεύονται οι γονείς και να διορίζονται με πενιχρό μισθό.

Οι γονείς δεν θα ζουν αιώνια για να βοηθούν.

Και κάτι που θα βοηθούσε τη νεολαία μας είναι η στάση των γονιών απέναντι στα παιδιά από την ώρα που γεννιούνται.

Να σταματήσουμε να τα μεγαλώνουμε σαν βασιλιάδες και  να τα προστατεύουμε από τη μικρή ηλικία μέχρι τα γεράματα. Δεν είναι υπερβολή. Ελληνική συνήθεια. Κι όλα αυτά γιατί οι ίδιοι πέρασαν δύσκολα παιδικά κι εφηβικά χρόνια.

Ας τα σπρώξουμε να φύγουν ανώδυνα και γλυκά από την οικογενειακή φωλιά, ώστε να αυτονομηθούν και να αναλάβουν τις ευθύνες που τους αναλογούν.

Έτσι θα βρουν τον δρόμο τους.

Δεν είναι κακό να πέσουν, θα καταφέρουν και μόνα τους να σηκωθούν και να συνεχίσουν.

Έτσι θα αποκτήσει νόημα η ζωή τους, θ’ αρχίσουν να φλερτάρουν, να εργάζονται, να πατάνε στα δικά τους πόδια χωρίς δεκανίκια.

Αν θέλεις να γίνεις χριστό μέλος της κοινωνίας, θα πρέπει να αναλάβεις τα χρέη που συνεπάγεται μια οικογένεια.

Και κάτι αισιόδοξο για τον γάμο.

Οι ψυχίατροι λένε ότι οι παντρεμένοι ζουν πιο πολλά χρόνια από τους ελεύθερους.

Σίγουρα συμβάλλει η συντροφικότητα και η ασφάλεια που απορρέει απ’ αυτήν.

Τελικά, ας αφήσουμε τη ροή της ζωής να μας πάει εκεί που θέλει.