Κύριε Αυγενάκη, ο νομός μας διαθέτει μερικούς «αντιρρησίες» στο σοβαρότατο εγχείρημα της συγχώνευσης σχολείων και δεν κατανοώ γιατί προστίθεσθε κι εσείς με την ερώτησή Σας, απασχολώντας την κ. Υπουργό (από τις λίγες απόλυτα επιτυχημένες που διαθέτει το Υπουργικό Συμβούλιο), σχετικά με τα σχολεία του νομού μας.
Φαίνεται πως έχετε επιλύσει όλα τα προβλήματα της εκπ/σης, της πιο τσιμεντούπολης πόλης της χώρας μας, του αχανούς πολεοδομικού συγκροτήματος του Ηρακλείου, και σας μένει χρόνος να δραστηριοποιειθείτε και σε «εγκαταλειμμένους» νομούς όπως το Κιλκίς (κάνατε «φαντάρος» μήπως εδώ). Εύγε Σας¨.
Ξεχνάτε όμως ή σκόπιμα σας διαφεύγει ότι ο νομός μας έχει 3 καταξιωμένους βουλευτές-συναδέλφους σας (οι 2 επιτυχημένοι πρώην υπουργοί), και μάλιστα ο ένας εξ αυτών από τα πρωτοκλασάτα και πλέον δραστήρια στελέχη της παράταξής σας, ο κ. Κώστας Κιλτίδης.
Γιατί απαξιώνετε-κατά τη γνώμη μου-τον κ. Φλωρίδη «μήλο της έριδος όλων των ΜΜΕ των Αθηνών», τον κ. Παραστατίδη, άξιο εκπρόσωπο του νομού μας, αλλά, και το δικό σας, τον κ Κιλτίδη, που είναι ο πιο αγαπητός βουλευτής στο λαό του Κιλκίς;
Ακούστε, κ. Αυγενάκη, δεν ξέρω πώς σκέπτεσθαι εσείς εκεί, κάτω στην αγαπημένη Κρήτη, εμείς όμως αρχίσαμε και συνειδητοποιούμε το μεγάλο κίνδυνο που διατρέχει η πατρίδα μας σε όλα τα επίπεδα και αποφεύγουμε την άκρατη και άκριτη αντιπολίτευση, προσβλέποντας στο μέλλον αυτής της χώρας.
Και, το μέλλον αυτής της χώρας στηρίζεται στην εκπ/ση. Στηρίζεται στη νέα γενιά και βέβαια, στη γενιά των αδύναμων ολιγοθέσιων Δημοτικών και Γυμνασίων, που εντάσσονται στις νέες ρυθμίσεις που προωθεί το υπουργείο Παιδείας Θρησκευμάτων και Δια Βίου Μάθησης.
Έτσι, δίνεται η δυνατότητα με τις συγχωνεύσεις, που στόχο έχουν όχι μόνο την ποιοτική αναβάθμιση της εκπαιδευτικής διαδικασίας (όπως ανέλυσα σε προγενέστερο σχόλιο), αλλά, κύρια, την ένταξη των παιδιών αυτών στις οργανωμένες κοινωνίες των πολυθέσιων σχολείων με όλα τα άμεσα και έμμεσα πλεονεκτήματα (κοινωνικοποίηση, ανάπτυξη λανθανουσών δραστηριοτήτων, είσοδος σε νέο πεδίο μαθημάτων που είναι αδύνατο να αναπτυχτούν σε κατακερματισμένα σχολεία, και πλήθος, άλλων δραστηριοτήτων, που κατανοούν ΜΟΝΟ αυτοί που έκλεισαν τα σχολεία τους στις προηγούμενες συγχωνεύσεις, στα μέσα της 10ετίας του 1980 και έγιναν οι μεγαλύτεροι υποστηρικτές και κήρυκες των συγχωνεύσεων .
Η Εκπαίδευση χρειάζεται μεγάλες τομές και ρηξικέλευθες αποφάσεις που, για να επιτύχουν, πρέπει να στηρίζονται από το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας.
Μόνο έτσι θα πάει μπροστά και η εκπαίδευση και η χώρα.
