Απόδειξη των λεγομένων μου είναι το γεγονός ότι ενθυμούμαι περιστατικά που εκτυλίχθηκαν στην πορεία του χρόνου, περιστατικά που έγιναν με ήρωες απλούς ανθρώπους, όλων των κατηγοριών, του μόχθου και του χωριού, εδώ και σαράντα και πλέον χρόνια, χωρίς να καταφεύγω σε σημειώσεις, που άλλωστε δεν κρατούσα. Αντίθετα με ότι συμβουλεύω τώρα τους νέους στο ό,ποιο επάγγελμα, την επιστήμη και την παραγωγή. Να κρατούν σημειώσεις! Ιδιαίτερα τώρα με την άνεση της ηλεκτρονικής αποθήκευσης. Θα τις χρειασθούν…
Θέλω να πιστεύω ότι το πέρασμά μου, ως ιατρού, από την κοινωνία του Κιλκίς, άφησε τα ίχνη του. Και όταν πέρασα στον χώρο της Αυτοδιοίκησης, ως Δήμαρχος Κιλκίς, (1990 – 1998), έχω την βεβαιότητα ότι οι Κιλκισιώτες εκτίμησαν την κοινωνική μου παρουσία περισσότερο και όχι αποκλειστικά και μόνο την κομματική παράταξη, που ήταν από πίσω μου, που δεν ήταν βέβαια αμελητέα, ως μεγάλη δεξαμενή άντλησης, ή τους πολλούς και εκλεκτούς συνεργάτες μου (Τσογγίδης, Κυριακίδης, (πατήρ), Κορωνίδου, Φραγκουλίδης, Παυλίδης, Υφαντίδης, Πασσαλίδης, Λαζαρίδης, Στεργιόπουλος, Τσαχουρίδης, Αναστασιάδης, Τσαρίδης κ. ά.). Αλλά, θέλω να πιστεύω, ότι το μικρό ποσοστό του 2 – 3 %, που δίνει την νίκη, (στο Κιλκίς οι επικρατήσεις στις δημοτικές εκλογές έχουν οριακές τιμές), στην περίπτωσή μου εκτιμώ ότι οφείλεται στις διαπροσωπικές μου σχέσεις με τον ψηφοφόρο, που αναπτύχθηκαν εξ αιτίας της ιατρικής ιδιότητας!
Ομολογώ για πρώτη φορά, ότι δε χρειάστηκε να κάνω ποτέ έρευνα, (ήταν δύσκολο και επικίνδυνο άλλωστε), για να δω ποιοι με ψήφισαν ή όχι, ως Δήμαρχο, γιατί με αρκούσε μόνον η προσφώνηση ομολογίας, …γεια σου Δήμαρχε,… που αντανακλούσε την προτίμηση και την έβλεπα στη λάμψη των ματιών τους!
Και ήταν πολλοί! Σχεδόν όλοι που με ψήφισαν! Και ήταν περισσότεροι από τους κομματικούς φίλους! Πολλοί από τους οποίους, μπορεί να βρέθηκαν, για τους δικούς τους λόγους ο καθένας, στο άλλο μέρος!
Αλλά και οι άλλοι, που δεν ήταν λίγοι και εξακολουθούν να είναι αρκετοί, που βρέθηκαν με τους απέναντι, που θα ήθελαν να με ψηφίσουν και δεν με ψήφισαν, γιατί υπερίσχυσε η κομματική επιταγή, ή οτιδήποτε άλλο, (συγγένεια εξ αίματος ή αγχιστείας, φιλία, συνυπηρέτηση ή συγκατοίκηση κλπ), γίνονται αντιληπτοί, σχεδόν μετά βεβαιότητας, όταν με χαιρετούν με την προσφώνηση, …γεια σου γιατρέ!… και ωσάν σε απολογία, …εγώ γιατρέ θα λέγω σε… ‘χάσον’ τον Δήμαρχο!... Δεν τους πάει να πουν, γεια σου Δήμαρχε, καθ’ ο δεν συνέβαλαν! (αυτό σε πλείστες περιπτώσεις διασταυρωμένο), παρ’ ότι είχαν ηθική υποχρέωση, η άλλη σχέση μαζί μου, (συγγενική κλπ)!
Και κάτι ακόμη σχετικό από εμένα για τους ενδιαφερόμενους υποψηφίους .
Ως γιατρός, έμπαινα στην καρδιά τους και κέρδιζα την συμπάθεια μόνο με το συναίσθημα. Αν θέλετε να το τραβήξω λίγο παραπάνω με τον αυτοσαρκασμό, που με διακρίνει, οι δυσαρεστημένοι από τον γιατρό Αμανατίδη, αν υπάρχουν, θα ευρίσκονται οι περισσότεροι στη χώρα των μακάρων και δεν ξέρω, αν θα με ψηφίσουν στην ‘άλλη ζωή’, όταν και όποτε συναντηθούμε.
Ως δήμαρχος, όμως, με τις αποφάσεις μου, σε πολλούς μπήκα και στη τσέπη τους! Με τις αποφάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου, που όμως χρεώνονται στον Δήμαρχο, κάποιοι μπορεί να ζημιώνονταν οικονομικά. Είναι μοιραίο αυτό! Δε μπορεί να τα έχεις καλά και με τον έναν και με τον άλλον, όταν έχουν μεταξύ τους κάποια διαφορά με οικονομικές προεκτάσεις… Ή όπως λέγεται γενικά να είσαι και με τον χωροφύλαξ και με τον αστυφύλαξ!
Για να το καταλάβει αυτό και ο πιο αδαής, να πω, ως παράδειγμα, πως για έναν φράχτη μεταξύ διαπληκτιζόμενων γειτόνων, ο ένας θα δικαιωθεί και θα ωφεληθεί και ο άλλος θα ζημιωθεί και θα χολωθεί εφ’ όρου ζωής.
Έχω πολλά παραδείγματα πάνω σ’ αυτό.
Αλλά και άλλο, περισσότερον από αυτό!
Κάποια φορά (1995) μου ζήτησε γνωστή οικογένεια, από τον συνοικισμό Δεκαπέντε Μαρτύρων, όχι μόνο ψηφοφόρων αλλά και πολύ καλών γνωστών μου από παλιά, με ‘καλούτσικη’ οικονομική επιφάνεια, να προσλάβω τον μονογενή γιο στην δημοτική επιχείρηση, όπου υπήρχε μία θέση για κάλυψη. Είχα ηθική υποχρέωση, λέει, λόγω παλαιότερων δεσμών!
Σε λίγες ημέρες δέχθηκα ισχυρή πίεση από την οικογένεια συγγενούς τους, επίσης ψηφοφόρων και ‘δικών’ μου ανθρώπων, της ίδιας γειτονιάς των ‘Κιολιαλίδικων’, να προσληφθεί ο δικός τους υιός, ως έχων μεγαλύτερη οικονομική ανάγκη. Από αυτή την πλευρά είχε δίκιο ο δεύτερος.
Θα πρέπει να ομολογήσω ότι δεν τα κατάφερνα καλά στις Σολομώντιες λύσεις, ενώ οι παρακλητικές παρεμβάσεις εκατέρωθεν υπέρ του ενός ή του άλλου, γινότανε καθημερινά πολύ φορτικές, που με στενοχωρούσαν…
Αναμένοντας να πρυτανεύσει κάποια συμβιβαστική λογική μεταξύ των συγγενών, και μέχρις ότου ικανοποιήσουμε τον έναν τουλάχιστον, μας πρόλαβε το περίφημο ΑΣΕΠ (1996), με αποτέλεσμα να μείνουν απ’ έξω και οι δύο, ως υπολειπόμενοι στα μόρια…
Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, να φέρονται έκτοτε χολωμένες και πικραμένες μαζί μου και οι δύο, παραδοσιακά φιλικές, οικογένειες!...
Αυτά τα ολίγα, όχι ως ιατρικά ενθυμήματα, αλλά ως αυτοδιοικητικά ‘πάθη’, για τους εκ των αναγνωστών μου ‘ζηλωτές’ της πολύτιμης ψήφου μας…