Γεννηθήκαμε όταν είχαν τελειώσει όλα τα δεινά του λαού μας (βαλκανικοί πόλεμοι 1912-13, διχασμός του 1915, μικρασιατική εκστρατεία και καταστροφή του 22, προσφυγιά, ελληνοϊταλικός πόλεμος του 40, κατοχή 1941-44, εμφύλιος 1946-49 κτλ).
Είμαστε η γενιά που αποτέλεσε την γέφυρα ανάμεσα στην Ελλάδα της φτώχειας και στην Ελλάδα της ευμάρειας. Ξεκινήσαμε με την φέτα με το λαδάκι και λίγη ζάχαρη πασπαλισμένη πάνω του βλέποντας τις μανάδες μας να πλένουν τα ρούχα στη σκάφη με την αλισίβα και το λουλάκι. Ήπιαμε νερό από το λάστιχο, περπατήσαμε ξυπολταρία τα καλοκαίρια και μυστηριωδώς…δεν πάθαμε τίποτα. Παίξαμε πετροπόλεμο στις αλάνες, κυνηγήσαμε σπουργίτια με την σφεντόνα και πιάσαμε καρδερίνες με τα δίχτυα στα τσαΐρια. Κάναμε μπάνιο σε ποταμάκια παρέα με τα νερόφιδα και σε λιμνούλες παρέα με τα βατράχια. Φορέσαμε μπαλωμένα ρούχα που οι δάσκαλοί μας μάς έλεγαν: ‘’Δεν πειράζει που είναι μπαλωμένα, αρκεί να είναι καθαρά’’.
Είμαστε η γενιά που εκτός από το κίτρινο τυρί της ΟΥΝΡΑ φάγαμε και πολύ ξύλο από τους δασκάλους μας αλλά και από τις μανάδες μας με την…ιπτάμενη παντόφλα. Παίξαμε με πάθος μπάλα στις αλάνες, κρυφτό, κουτσό και μήλα, τσιλίκι σβούρα και γκαζιές, τυφλόμυγα και ‘’περνά περνά η μέλισσα’’. Όταν ήταν η σειρά του αντίπαλου να παίξει τραγουδήσαμε το ‘’Ήρθε μια γρια απ’ την πόλη κι έφερε το χάσι χάσι, Παναγίτσα μου να χάσει’’.
Μάθαμε τα πρώτα μας γράμματα από το αλφαβητάριο με τη Λόλα, την Άννα, τον Μίμη και τη Νίνα φορώντας τις γαλάζιες ποδιές με τα άσπρα γιακαδάκια και έχουμε όμορφες αναμνήσεις από τις γυμναστικές επιδείξεις.
Είδαμε στους κινηματογράφους την Βουγιουκλάκη να δημιουργεί μια σταγόνα χαράς και αισιοδοξίας μετά τα τόσα πάθη του λαού μας τις προηγούμενες δεκαετίες. Είδαμε τις μανάδες μας να χορταίνουν κλάμα με τα βάσανα της Μάρθας Βούρτση στις μελό ταινίες και τους παππούδες μας, πρόσφυγες πρώτης γενιάς να δακρύζουν βλέποντας την ‘’Ξεριζωμένη γενιά’’ με τον Νίκο Ξανθόπουλο να περιπλανιέται στις χαμένες πατρίδες της Μικρασίας ψάχνοντας τον πατέρα του Αριστείδη Καρατζόγλου. Ζήσαμε τα θερινά τα σινεμά ‘’μ’ αγιόκλημα και γιασεμιά’’.
Διαβάσαμε με πάθος Μικρό ήρωα, Μικρό σερίφη, Γκαούρ Ταρζάν, Μάσκα και ακούσαμε στο ραδιόφωνο την θεία Λένα να μας ταξιδεύει με τα παραμύθια της.
Είδαμε την τηλεόραση να μπαίνει στη ζωή μας το 1966 και να αλλάζει ραγδαία τον τρόπο διασκέδασής μας. Πήραμε μέρος στα παρτάκια με το βερμούτ και τα φιστίκια όταν στην εφηβεία μας άρχισε η καρδιά να σπαρταράει με τους ήχους των Μπίτλς, των Ρόλινγκ Στόουνς, των Τσαρμς και των Ολύμπιανς.
Εκεί γύρω στα τέλη της δεκαετίας του 60 ζήσαμε και την μίνι φούστα που εισέβαλε στη ζωή μας και πλάνταξε τη ζωή ημών των αρσενικών.
Ζήσαμε τον άνθρωπο να πατά στη Σελήνη το 69 και την πρώτη μεταμόσχευση καρδιάς από τον Κρίστιαν Μπάρναρντ.
Στο ποδόσφαιρο ζήσαμε τον Λουκανίδη, τον Δομάζο, τον Σιδέρη, τον Μίμη Παπαϊωάννου και τον Κούδα. Ζήσαμε την εθνική Αγγλίας του 66, την Βραζιλία του Πελέ το 70 και την Ολλανδία του Κρόιφ.
Εκεί γύρω στα δεκαπέντε μας γνωρίσαμε και τη δικτατορία του Παπαδόπουλου και καταλάβαμε την αξία της ελευθερίας της έκφρασης. Παρ’ όλ’ αυτά εκφραστήκαμε στιλιστικά με παντελόνια καμπάνες, πουκάμισα με φαρδιούς γιακάδες και φαβορίτες.
Είμαστε η γενιά που έζησε την μεταπολίτευση του 74 με συναυλίες και όνειρα που εξέφραζαν τις αναζητήσεις και τα οράματά μας για το μέλλον. Είμαστε η γενιά του Πολυτεχνείου που άφησε πολλά καλά στην πορεία του τόπου μας αλλά και η γενιά που πτώχευσε τελικά τη χώρα μας και την οδήγησε στα μνημόνια.
Μ’ όλα αυτά που έζησε η γενιά μας, νομίζω ότι τα πήγαμε καλούτσικα.
Εύχομαι στην επόμενη γενιά να τα πάει καλύτερα.
Για το καλό των παιδιών μας και των εγγονιών μας βεβαίως βεβαίως…
