Θυμάμαι σαν παιδί να τρέχω εκείνη την Κυριακή της γιορτής σου σε άλλους κήπους και να μαζεύω τα πιο όμορφα τριαντάφυλλα.. να τα τυλίγω σε αλουμινόχαρτο και να στα προσφέρω. Γλυκό του κουταλιού το αγαπημένο μου με κερνούσες και γλύκανες όλη μου τη ζωή. Χωρίς να κάνεις τίποτε. Απλά που υπήρχες.. Και να σου πω ένα μυστικό, ήθελα να χαμογελάς, μου έδινε τόσο κουράγιο αυτό. Λες και πότιζες τη ψυχή μου με δροσερό νερό. Εκείνο που αναζητάς το καλοκαίρι για να ξεδιψάσεις.
Σε καμάρωνα γιατί ήσουν στα μάτια μου η ομορφότερη μα πιο πολύ καμάρωνα για την όμορφη ψυχή σου. Εκείνη που ήξερε να δίνει. Ήθελες να δίνεις χωρίς να έχεις ανάγκη τα ευχαριστώ, τα μπράβο και τα παλαμάκια. Ήθελες να υπάρχεις μαμά μου για μας. Τις τελευταίες μέρες σε καμάρωνα για τον αγώνα σου να κρατηθείς στη ζωή. Δεν ήθελες να μας αφήσεις και πολέμησες σαν πραγματική μαχήτρια. Έδωσες μαθήματα υπομονής σε όλους, αξιοπρέπειας, ανωτερότητας και καλοσύνης. Ήσουν για μένα μια πραγματική κυρία. Σε όλα σου!
Πριν 4 περίπου μήνες έφυγες. Και ξέρεις πιο είναι το αστείο. Πίστευα πως ήμουν προετοιμασμένη γι’ αυτό.
Νόμιζα πως είχα μεγαλώσει. Πως είχα ξεπεράσει την ανάγκη να σε ζητάω… Πίστευα πως επειδή κατάφερα πολλά θα ήμουν δυνατή.
Ο χαμός σου όμως με διέψευσε. Με γύρισε πίσω, όχι στα χρόνια, αλλά στο συναίσθημα. Σε αναζητώ όπως όταν ήμουν μικρό παιδί, αυθόρμητα, χωρίς λογική, σχεδόν ενστικτωδώς.
Είναι παράξενο πώς μια απώλεια καταργεί την ιδέα της ωριμότητας. Εκεί που πιστεύεις ότι στέκεσαι δυνατός, συνειδητοποιείς ότι μέσα σου υπάρχει ακόμα ένα παιδί που ζητάει τη μητέρα του. Όχι για να του λύσει προβλήματα, αλλά για εκείνο το αίσθημα που δεν αντικαθίσταται: την ασφάλεια.
Κι ι ας είμαι κι εγώ μητέρα. Κι ας έχω δώσει αγάπη, φροντίδα και δύναμη. Τίποτα από αυτά δεν μπορεί να καλύψει το κενό που άφησες. Γιατί η αγάπη της μάνας δεν αντικαθίσταται, δεν μεταφέρεται, δεν αναπληρώνεται. Απλώς λείπει.
Χρόνια πολλά, μαμά. Τα λουλούδια φέτος δεν θα στολίσουν το σπίτι σου, αλλά έναν άλλο τόπο. Όμως μέσα μου, το λουλούδι της δικής σου αγάπης παραμένει ζωντανό και, με έναν τρόπο που δεν εξηγείται, συνεχίζει να ανθίζει.
Στη Μαμά μου Ελένη.. Μια πραγματική Κυρία που φέτος δεν θα παραλάβει τα λουλούδια της.
